donderdag 5 maart 2015

De Witte

Hoera, het ei is gebroken!
'Nog wat verfomfaaid en bijna even kaal als zijn papa', schrijft mijn schoondochter vanuit het kraambed, Eind februari vroeg ze me Whats'Apps-gewijs het recept van zoons' favoriete wortelcake. Als dat geen voorteken was; ze wou bakken.
De volgende dag vroeg ik of de cake geboren was. Er kwam geen antwoord, veelbelovend.
Op 1maart werd 'Hij' geboren, mijn vijfde kleinkind, zonder wortel in de hand maar wel tien vingers en tien tenen rijk.


Kaal is hij niet, wel honderden korte haartjes sieren zijn bolleke maar ze zijn spierwit zoals die van zijn papa toen. De reflexen zijn top, zijn houding beschermend,; hij onstpant zich in koesterende armen en kromt zich bij wisseling ervan. Nog geen etmaal na zijn geboorte kijken wij - hij en ik - mekaar diep in de ogen. Hij luistert wijl ik hem een lied influister maar de betekennis van de woorden 'Slaap, kindje, slaap' zijn nog niet helemaal tot hem doorgdrongen.
Slapen is zelden aan de orde op kamer zoveel van de derde verdieping in het grote ziekenhuis, maar wie kan dat als het Grote Geluk is toegeslagen.