zondag 21 september 2014

Een Placenta onder de Gingko Boloba




-Tante Leen, krijg ik de moederkoek (m) mee als ik dat vraag?
-In principe wel, maar ik zou het meteen bij aankomst in het ziekenhuis zeggen.
-Ik zou hem in de tuin willen begraven.
-Super idee!
-Maar niet dadelijk, ik wil nog een boom kopen, we zijn pas verhuisd...
-Welke boom kies je?
-Een gingko, dat is een oeroude naaldboom die zijn blad verliest.
-Euh... ik herinner me een definitie over het verschil tussen naald-en loofbomen - een naaldboom met blad, bestaat dat?
-Tja, 't is eigenlijk ook niet echt een naaldboom, hij behoort tot de naaktzadigen en daar zit het verschil.
-Interessant zeg maar als je wil maak ik er eerst een print van.
-Wat is dat?
-Een afdruk van de placenta op doek, zoek het eens op op Google.


-Ik heb het geleerd van iemand uit Brugge, ik ben haar naam kwijt maar ze las Sloterdijk en ging heel spiritueel met placenta's om. Het ritueel begon met het ontvlammen van kaarsjes - ik heb het sindsdien altijd zo gedaan - en toen vroeg ze me of ik Salif Keita kende. Een gekke vraag voor iemand die fan is, dat was haar muziek bij het maken van een print en toen ze me het voordeed - ik had voor alle zekerheid twee placenta's en twee kaders meegebracht - zeeg ze op haar knieën neer naast de klaargemaakte placenta, sloot voor een tel haar ogen en nam bijna met eerbied het canvas vast. Dat je er geluk mee moest hebben, zei ze want je kon er maar éénmaal een afdruk van maken.


Vanaf dat moment had ik altijd een canvasdoek in de koffer zitten tot op een dag ik zonder zat en men mij om een print vroeg bij een thuisbevalling en ik het met een witte katoenen luier moest doen. Ik zag er dadelijk de voordelen van in want het kader rond die canvas was handig om snel aan de muur te hangen maar lastig bij het maken van een afdruk, vanaf dan mocht een print mislukken, ik kon steeds opnieuw beginnen zolang er linnen was en bloed om de moederkoek in te wrijven...


-Doe maar hoor tante Leen.

vrijdag 5 september 2014