zaterdag 27 december 2014

Nel mezzo del cammin di nostra vita





Ze is een vroedvrouw pur sang en nu ik niet meer in de praktijk sta hang ik aan haar lippen makkelijk voor een uur of twee via Skype, duizend mijl van mij maar dàn vlakbij:
…Weet je, in de toekomst zal je je in Frankrijk pas als zelfstandige vroedvrouw mogen vestigen na drie jaar ziekenhuiservaring. Ik heb veel werk, mooie dingen meegemaakt maar één bevalling is blijven kleven, luister. Een heel geëngageerde vrouw komt bij me over de vloer, ze nadert de veertig, heeft net een winkel geopend en wordt onverhoeds zwanger. Een zwangerschap die overschaduwd wordt door de drukte in de zaak én het overlijden van haar moeder. Om bepaalde reden zal een bevriende gynaecoloog haar medisch opvolgen maar ze wil thuis bevallen en heeft dus een vroedvrouw nodig. 
Drie weken voor de bevalling ga ik bij haar op huisbezoek en hoor ik geen foetale harttonen...
- een mors in utero?!
...Dacht ik ook maar voor de zekerheid stuur ik ze door naar het ziekenhuis. Daar ontdekt een vroedvrouw bij de echografie toch 'beweging' maar moet dan toegeven dat ze het hart niet ziet kloppen. Een dokter komt erbij en stelt vast dat de vrucht al een week of een maand zou afgestorven zijn. Tot mijn verbazing laten ze de vrouw weer naar huis gaan na inname van drie pilletjes.
- ai, ik voel het al aan mijne kleine teen.
…Ik spreek met de vrouw af dat ze naar het ziekenhuis gaat zodra ze weeën heeft. Maar de volgende morgen roept haar man me in spoed op, het hoofd is geboren maar ze krijgt de romp er niet uit. Uiteraard zeg ik dat ze de ambulance moet bellen en haar gynaecoloog maar dat heeft ze al allemaal gedaan, zelf de brandweer gebeld én een huisarts. en die zijn onderweg en komen uiteindelijk ter plaatse aan voor mij.
Een vrouw in nood laat je niet in de steek.
- nee, maar...
…Het schouwspel was Danteaans, je kan je voorstellen, een gemacereerd hoofd uit een bekken...
- en de geur!
…Ja, ik heb me sterk moeten beheersen om niet te braken want dat kon ik niet maken.
Intussen was de brandweer aangekomen en is onverrichter zake terug vertrokken.
Samen met aangekomen huisarts heb ik het kind eruit gekregen.
- door een vis à tergo?
…Onder andere, aan het hoofd trekken was uitgesloten. De ambulance is samen met het koppel en het ingepakte kind naar het ziekenhuis gegaan.
Terug thuis word ik door het ziekenhuis opgebeld: ze willen mijn handtekening voor het overlijdenscertificaat. Ik zeg dat ze naar de huisarts moeten bellen maar dat hadden ze al gedaan en hij weigerde de 45 km te rijden naar het ziekenhuis
. Zolang er geen overlijdingsakte is getekend kan men geen overlijden vaststellen, dit was adminsitratief een belangrijk punt en geen arts ginds wou ook maar iets ondertekenen. Ten lange leste vertrek ik  's avonds  terug naar het ziekenhuis voor mijn signatuur.
Een vijandige vroedvrouw schuift me het document onder de neus en houdt niet op me verdacht te maken.
- waarom maakte je er geen korte metten mee?
…Finaal heeft mijn geduld me beloond want op een bepaald moment zei ze iets dat helemaal niet strookte met de realiteit en ik vroeg haar waar ze die informatie haalde. Het stond zwart op wit in het medisch dossier dat ze wel voorlas maar me niet wou laten inkijken. Een leugen van formaat:’ de vrouw zou thuis bevallen zijn op mijn advies na telefonisch consult’ moest recht gezet worden. In de gang van de kraamafdeling bel ik de ouders op, het bezoekuur was al lang voorbij. Ze zijn samen naar het bureau gekomen en eisten de inzage van hun dossier.
- ongelooflijk, midden hun smart vinden die mensen nog de kracht om een vroedvrouw te steunen, die mensen verdienen een standbeeld. Maar zeg eens, hoe verzeilt een nullipara in die situatie?
…Ze heeft om drie uur 's nachts een eerste wee gewaar geworden en is terug gaan slapen, tegen de ochtend krijgt ze een weeënstorm, het vruchtwater breekt onder de douche en ze krijgt meteen persdrang.
- ze hadden haar nooit naar huis mogen sturen.
…Daar begint het.
- maar jij bent de pineut, voor de zoveelste keer alle pijlen op jou gericht.
…C'est la vie.


Handgreep van Kristeller – vis a tergo: Methode om tijdens de uitdrijving met beide handen op de fundus uteri te drukken en zo het kind te exprimeren. Soms kan een kunstverlossing hierdoor worden vermeden, soms wordt de techniek als ondersteuning van een kunstverlossing (vacuümextractie) toegepast. Dient met omzichtigheid te gebeuren. Bij deze techniek zijn belangrijke complicaties, zoals foetaal trauma, foetomaternale transfusie en uterusruptuur (ten tijde van de expressie of in een volgende zwangerschap), beschreven.

zaterdag 20 december 2014

Sof(i)a

Verhalen komen tot mij. In één van de zoveel overmoedige buien schreef ik dat ik bevallingen nooit vergat tot iemand  'Hey, Leen!' riep en ik verwonderd opkeek wie het woord tot me richtte. En zij nog meer verbaasd dan ik want ik had immers haar baring begeleid. Het overkwam me meer dan één keer. Maar dan komt het terug, na een paar sleutelwoorden, details als '...die bokaal schelpen in je badkamer...' deed hen dan weer in verbazing omslaan.
Verhalen sluimeren in mij om te ontwaken na een woord of laatst na het relaas van mijn altruïstische buurvrouw. Ik zie systemen en trek parallellen. Het gaat over mijn buurman die twee maanden voor mij dezelfde ingreep onderging als ik maar zich afhankelijk blijft opstellen en nu is ze 'op', ik merk het aan haar ogen, het immer brandend vuur is eruit.
-Ik heb hem gezegd zelf zijn gerief uit de frigo te halen.
-Natuurlijk, je weigert hem geen dienst, integendeel, zo krijg je hem weer op de been. Lang geleden, misschien wel twintig jaar..., zeg ik en ik steek van wal,
...werd ik opgeroepen om in mijn dorp een nazorg te doen. In een flat op de derde verdieping woonde een bejaard koppel waar recentelijk een Bulgaars familielid was ingetrokken. De gynaecoloog belde me om me te informeren over een jonge vrouw, verlaten door haar man, die daags voordien bevallen was van een eerrste kind met het syndroom van Down. Omdat de vrouw geen mutualiteit had ging ze diezelfde dag nog naar haar tante terug. Of ik kon langsgaan?

De parlofoon maakt een klik waarop de deur zich ontsluit. In de gang zie ik de lift en duw op 3. Een vitale vrouw van pakweg 70 jaar - het staat niet op hun gezicht geschreven hoe oud ze zijn - verwelkomt me met een wijd geopende deur.


Haar nichtje zit met een wakkere baby op de schoot in de living. In de sofa ontwaar ik vanuit mijn ooghoek een mannelijk figuur, ogenschijnlijk slapend maar alle aandacht gaat naar de baby die ik onderzoek en verzorg. Ik maak aantekeningen op de fiche terwijl ik tante tolk aanhoor. Communiceren met de moeder kan alleen maar via haar tante die ijverig over en weer stapt en me thee inschenkt. Ook de volgende dagen stel ik vragen die dadelijk vertolkt worden. Tante vertelt honderduit en heeft haar mening over alles. Ook over mij want met de deurklink in haar hand zegt ze ongevraagd: 'Je bent een mooie vrouw maar je hebt verdriet in je ogen'. Stond ik daar even met een mond vol tanden.
De baby evolueert gunstig, ik prijs de nieuwe moeder en zie een aanzet van een glimlach op haar gelaat. De borstvoeding verloopt goed, de navelstreng wil loslatenen en wijl ik de baby baad beweegt er iets vanuit een stille hoek. De immer duttende man maakt zich zwijgend los van de sofa. Eens hij in de badkamer verdwenen is haast de tante zich me in te lichten over zijn ziekte, zijn incontinentie, zijn luiheid...Als ik het goed begrijp situeert de ziekte zich in het hoofd en brengt de man zijn dagen liggend door zonder deelname aan de routine van de dag. En toch neem ik ook van hem afscheid. Ik krijg een knik terug.
Op de vijfde dag duw ik op de deurbel. Na een volle minuut hoor ik een klik en een mannelijke stem zeggen dat ik mag komen. Met veel vraagtekens stijg ik met de lift mee. Wie schetst mijn verbazing als ik de sofa-man de deur zie opendoen en me hoor verwelkomen! Nergens ontwaar ik zijn vrouw.
Ze is de avond voordien in spoed opgenomen, vertelt hij terwijl hij de ketel opzet om thee voor me te maken. Je denkt dat mensen onvervangbaar zijn, voor mij leek het onmogelijk dat 'tante' zou wegvallen, zo onmisbaar stelde ze zich op, ik kon ook niet begrijpen dat ze op zo een cruciaal moment kon wegvallen maar welk een effect dit zou hebben op Lazarus kon niemand vermoeden. Hij kreeg de kans van zijn leven om zich waar te maken, om weer 'mens' te worden.

Tante heb ik niet meer weergezien;
Bij het afronden van de nazorg vroeg hij hoeveel hij me schuldig was.
Geen frank, zei ik.
Dit was een onbetaalbare levenservaring.

woensdag 3 december 2014

'Doe stil voort'

van http://www.shaktitempel.be/index.html naar Andrew Trimmer


en onze Vlaamsche boer en ridder Felix De Boeck


"De cirkel is de expressie van het leven en de strakke lijn van het mystieke."

excuses voor de kwaliteit van de afbeelding want er is veel mooier materiaal 

donderdag 6 november 2014

Ben ik geschikt om moeder te worden

'Ik ben een meisje van 23 en zie het zeker en vast niet zitten om voor mijn 30ste moeder te worden, dus momenteel nog niets om me zorgen over te maken. Toch zit ik met een vraag, neem gerust tijd voor dit mailtje want ik heb minstens nog 7 jaar.
Zodra ik 30 wordt moet ik een knoop doorhakken...Kan ik dat wel aan? Zwanger zijn, bevallen, het lijkt mij het ergste wat een vrouw kan overkomen. Je moet naar de gynaecoloog gedurende de zwangerschap en tijdens de bevalling knippen ze je dan ook nog eens, alsof het geen pijn genoeg doet!
Je zal er mee lachen maar als ik de keuze had zou ik liever van een vogel afstammen dan van een zoogdier, dan zou ik elke maand een eitje leggen en had ik niets om over te piekeren...
Die gynaecoloog is voor mij het ergste, ik verdraag namelijk niet dat een 'vreemde' (en voor mij is iedereen buiten mijn lief een vreemde) mijn naakte lichaam ziet, laat staan aanraakt. Met naakt bedoel ik dus zonder ondergoed, ik heb geen complexen maar beschouw mijn lichaam als privé-bezit...
Een inwendig onderzoek staat bij mij synoniem voor een 'vrijwillige' (want je gaat uiteindelijk zelf naar een gynaecoloog) verkrachting. Niet dat ik ooit verkracht ben geweest, ik denk dat ik zo geboren ben en die medische onderzoeken op school destijds hebben het er alleen maar erger op gemaakt. (...)

 Ik ben vooral bang dat je bij een gynaecoloog niet binnen en buiten kan zonder dat je naakt met de benen wijd open op de onderzoekstafel gelegen hebt: als ik daaraan denk, overweeg ik zelfs kinderloos te blijven.
Toch weet ik dat moeder natuur me op een dag zal influisteren dat het tijd is voor de voortplanting.
Nu ben ik onlangs te weten gekomen dat mijn grootmoeder tijdens haar eerste zwangerschap nooit medisch begeleid is geweest en ze leeft nog steeds. Is het echt niet mogelijk om tijdens de zwangerschap begeleid te worden ZONDER inwendig onderzoek? En als zo'n inwendig onderzoek echt nodig is, kan ik het dan niet zélf? Van mijn vagina vind ik het niet zo erg dat een dokter ze ziet, maar ik zou het wel vreselijk vinden moest hij ze aanraken. En kan ik niet gewoon thuis bevallen zonder dat men de opening komt meten en zonder knip? (...)
Doe aub geen moeite om me te bekeren, om me te vertellen dat dokters professionelen zijn die je lichaam mogen bekijken en aanraken. Ik weet ook dat als ik ik ooit baarmoederhalskanker zou krijgen dat heel zwaar zal worden vermits het waarschijnlijk veel te laat werd opgemerkt, maar zolang ik niets aan de hand heb zet ik het niet van mij af. Je gaat toch ook niet onder de scanner om te weten of je heel misschien een hersentumor in ontwikkeling hebt? Ik ben nu eenmaal anti-preventieve onderzoeken als het over mijn lichaam gaat.
Het enige wat ik wil weten is of ik eigenlijk wel geschikt ben om ooit moeder te worden en of ik dan echt niet aan die inwendige onderzoeken kan ontsnappen?
Bedankt,

Notio Nomen '

maandag 20 oktober 2014

Heet van de naald

Ergens, op pagina zoveel schreef ik dat je vroedvrouw blijft voor het leven. In Frankrijk dacht ik: ''t is niet waar, ik kan zonder', opgelucht zelf dat ik niet meer met de gsm naast mijn oren moest slapen die me in 't holst van de nacht uit mijn dromen rukte. Was ik daar even van 'verlost', ik had ander katten te geselen.
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Amper terug in België of ik vroeg het statuut van zelfstandige aan. Daar begon de kruistocht: hoe maak ik me kenbaar en bijna had ik weer een folder klaar met hààr die toèn alles van publiciteit, folders, layout website... op zich nam, die vruchten die nog geplukt worden - ik schrijf er ooit nog eens een lijvig stukje over, ik ben de vijftig dik voobij, wee(t) u.

Door die hete naald voel ik dat vroedvrouwenbloed weer
opborrelen, niet bepaald in de positieve zin.

Hebt u het gehoord?
'...Wegens besparingen in de gezondheidszorg zullen kraamvrouwen zonder complicaties een halve dag vroeger naar huis moeten. Het remgeld voor de gynaecoloog zal verhogen naar 12 euro...' Voorbeelden volgen van ons omringende landen - ongeveer al onze buurlanden - waar dit al lang traditie is maar hier maakt men zich zorgen. Zodoende moet er een professor, niet de eerste de beste, dé professor van de KUL - Leuven, bijgehaald worden die zich uiteraard ook zorgen maakt want de huisarts is hier niet echt klaar voor, hoe moet de geelzucht van de kleine opgevolgd worden, en dit gaat veel geld kosten, heel veel, herhaalt hij etc...
Huisartsen? Geen woord over de vroedvrouwen, ik spel het even voor de dokter mocht hij nog nooit over het specimen gehoord hebben: v, r, o, e, d, v, r, o, u, w.
Misschien werken er wel honderd in uw ziekenhuis. Wel collegiaal van u, de huisartsen zullen u dankbaar zijn en toch durf ik te beweren dat de specialist in eutocie, mijnheer de professor, toch wel, de vroedvrouw is die u niet wenst te vernoemen.
Er staat een heel leger aan vroedvrouwen klaar dat zich zit nu al in de handen wrijft.
Eindelijk, eindelijk. Tegelijkertijd maken ze zich ook een beetje zorgen want hoe zit dat met die halve dag als heel het land weet dat niemand voor 14u ontslagen mag worden want dat scheelt een ligdagprijs, hoe zal dat in de praktijk verlopen? Waar zullen die vrouwen naartoe verwezen worden?

Hebt u het gezien?
Het journaal dan, die de socialistische mutualiteit aan bod laat komen. Daar ook zorgen maar eureka, de man zijn woordenschat is het woord 'vroedvrouw' rijk. We komen er.
Edoch niet te vroeg juichen. Nu al zijn organisaties druk aan het bellen om de centen binnen te rijven, de oneerlijke strijd tussen gesubsidieerde kraamcentra en ongesubsidieerde zelfstandige vroedvrouw op de spits gedreven.
Wie zal het halen denkt u.
Ik heb zo'n flauw vermoeden dat de kraamcentra (met hun vroedvrouwen in loondienst, die en masse hun ontslag zouden moeten aanbieden zodat kraamcentra niet anders kunnen dan, zoals vroeger, weer met zelfstandige vroedvrouwen werken), gesponserd door uw en mijn geld...



dinsdag 7 oktober 2014

De Vroetelvingertjes


Heel, heel lang geleden, pakweg dertien jaar terug, toen ik nog barstte van ontembare energie deed ik Ilse een belofte: 'Als ik er niet in slaag om met Expeditie Robinson naar Maleisië te vertrekken - ik was bij de laatste 20 van de 30.000 inschrijvingen, had dus ik één kans op twee - dan kom ik je helpen voor de geboorte van je derde kind'.
Niet dat ik tijd op overschot had want het tweede boek moest af. Vandaar denk ik dat de week voor de definitieve schifting mijn lijf niet mee wou.
Mijn rug geblokkeerd, twee bezoeken aan de ostheopaat ten spijt en van slapen kwam er ook niet veel in huis wat maakte dat ik glansrijk buisde en een reis boekte naar een ver land: Zuid-Afrika.
Ik zou dit niett neergeschreven hebben had ik ll. tijdens het zoldersnuisteren in mijn Franse hoeve een àndere kartonnen doos gesorteerd. Het werd deze met de fotoalbums en vele eveloppes waarin een  folder: 'Dienste beskikbaar'. Hehe.

'Waar is de tijd?!!' Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik me die vraag dagelijks kan stellen.
Heerlijke reis was het en hoe ik van de Afrikaanse taal hield.
Het begon al bij het afhalen van de twee pagadders met baby in de koets aan de kleuterschool. Boven een regenboog las ik in het groot: 'De Vroetelvingertjes'. Geniaal gewoon want wat doet een kind anders dan wroetelen?


Aan Ilse vroeg ik waar ze had moeten bevallen in Oudtshoorn had het niet thuis kunnen doorgaan.
Twee mogelijkheden: in een privékliniek of in het staatshospitaal. Beide wou ik bezoeken. Van het privéziekenhuis herinner ik me de inkomhall als van een hotel met  meubilair en vloerbekleding. Een hostess kwam me tegemoet maar bij nadere kennismaking bleek het een vroedvrouw te zijn. Ze droeg een uniform met epauletten waarop kleurige onderscheidingen. Niet iemand die zo dadelijk bloed en tranen over haar heen wil. Gastvrij maar toch ook wat steriel liet ze me de verloskamer en de skone bemeubelde kamers zien waar bevallen vrouwen mochten kramen. Het was overduidelijk een ziekenhuis voor de blanke man, pardon, vrouw. Tien partussen (bevallingen) per maand, beantwoordde  ze mijn vraag, dus 120 per jaar  en ze doen geen epidurales, behalve voor sectio's, dokters doen de bevallingen, moeders blijven een dag of vier op de kraamafdeling, meer kunnen ze zich doorgaans niet veroorloven. In de volgende kamer ligt een mama in een zorgvuldig opgemaakt bed  tv te kijken in het halfduister, haar baby ligt in een aanpalend kamertje, een groot gordijn scheidt  twee bedden. Het andere bed is leeg. Bij het afscheid nemen wordt me een heuse folder overhandigd:
'Die Kraamsaal is in 'n baie skilderagtige, mooi gedeelte van die hospitaal ingerig. Daar is 22 beddens waavan 4 privaatkamers en 1 semi-privaat is - elk met hul badkamer en toiletgeriewe. Daar is 3 volledig toegeruste kraam kamers - 'n gerieflijke wagkamer vir besoekers. Die neonatale eenheid is apart en kan maksimum van 12 babas akkomodeer.'

Van een heel ander allooi was het staatsziekenhuis alwaar een hartelijke sister Gerber me zonder folder ontving. Overbodig was haar  informatie dat voornamelijk kleurlingen  kwamen bevallen; 160 partussen per jaar, 20% sectio's, mannen worden verzocht niet bij de bevalling aanwezig te zijn.
'Een vrouw is sterker zonder haar man', verklaarde de sister weinig skilderagtig; 'ze klagen minder en een man loopt ons maar voor de voeten'.
Heb ik mijn lach onderdrukt? Nee hoor en zij ook niet.




zondag 21 september 2014

Een Placenta onder de Gingko Boloba




-Tante Leen, krijg ik de moederkoek (m) mee als ik dat vraag?
-In principe wel, maar ik zou het meteen bij aankomst in het ziekenhuis zeggen.
-Ik zou hem in de tuin willen begraven.
-Super idee!
-Maar niet dadelijk, ik wil nog een boom kopen, we zijn pas verhuisd...
-Welke boom kies je?
-Een gingko, dat is een oeroude naaldboom die zijn blad verliest.
-Euh... ik herinner me een definitie over het verschil tussen naald-en loofbomen - een naaldboom met blad, bestaat dat?
-Tja, 't is eigenlijk ook niet echt een naaldboom, hij behoort tot de naaktzadigen en daar zit het verschil.
-Interessant zeg maar als je wil maak ik er eerst een print van.
-Wat is dat?
-Een afdruk van de placenta op doek, zoek het eens op op Google.


-Ik heb het geleerd van iemand uit Brugge, ik ben haar naam kwijt maar ze las Sloterdijk en ging heel spiritueel met placenta's om. Het ritueel begon met het ontvlammen van kaarsjes - ik heb het sindsdien altijd zo gedaan - en toen vroeg ze me of ik Salif Keita kende. Een gekke vraag voor iemand die fan is, dat was haar muziek bij het maken van een print en toen ze me het voordeed - ik had voor alle zekerheid twee placenta's en twee kaders meegebracht - zeeg ze op haar knieën neer naast de klaargemaakte placenta, sloot voor een tel haar ogen en nam bijna met eerbied het canvas vast. Dat je er geluk mee moest hebben, zei ze want je kon er maar éénmaal een afdruk van maken.


Vanaf dat moment had ik altijd een canvasdoek in de koffer zitten tot op een dag ik zonder zat en men mij om een print vroeg bij een thuisbevalling en ik het met een witte katoenen luier moest doen. Ik zag er dadelijk de voordelen van in want het kader rond die canvas was handig om snel aan de muur te hangen maar lastig bij het maken van een afdruk, vanaf dan mocht een print mislukken, ik kon steeds opnieuw beginnen zolang er linnen was en bloed om de moederkoek in te wrijven...


-Doe maar hoor tante Leen.

vrijdag 5 september 2014

woensdag 26 maart 2014

Gaat dat zien: 'Entre leur mains'




Cinema Aventure Brussel
mercredi 26/03/2014 14:00
jeudi 27/03/2014 18:00
vendredi 28/03/2014 14:00
samedi 29/03/2014 18:00
dimanche 30/03/2014 14:00
lundi 31/03/2014 18:00
mardi 1/04/2014


http://www.cinema-aventure.be/index.php?mact=Agenda,cntnt01,DetailEvent,0&cntnt01id_event=421&cntnt01returnid=58

maandag 17 maart 2014

Krista niet gekruisigd in le Sud(ouest)



Denk middenvinger.
Denk heksenjacht en dat jij het bent die ze achtervolgen.
Denk wereld, België of pak Frankrijk en Krista.
Moet ik ze nog voorstellen, de Vlaamse vroedvrouw die het waagde een privépraktijk op te richten in het fraaie Frankrijk na haar behaalde diploma op haar veertigste, zeg het als ik mis ben, Krista.
Door haar oa verliet ik hebben en houwen en vestigde me voor even in het zuiden; bezocht ik verleden jaar le congrès de Tonneins dat zij in mekaar gebokst had.
http://diep-rood-leen.blogspot.be/2013/03/michel-odent.html
Er had een vervolg moeten komen op deze log, maar...
Hoe lang hebben we mekaar al gebeld? Uren en dagen. En altijd casussen besproken, over de vervelende transfers naar de ziekenhuizen om veilig te spelen, die grijze zone bewakend tussen eutocie en dystocie. Mijlenver van hospitalen legt ze vaak 200 km om een arbeid op te volgen of een nazorg te doen, je moet wel heel veel van je vak houden om je leven zo flexibel in te stellen.
Zij doet het en hoe. Ik kan niet anders dan haar bewonderen temeer dat ze alles alleen doet terwijl wij hier in België altijd assistentie krijgen van een collega wanneer de baring zich aankondigt.
Met zeventien vroedvrouwen is ze actief in haar departement. Of ze dan wel aan voldoende thuisbevallingen komt. Ah ja, want die zestien anderen hebben op veilig gespeeld: doen uitsluitend pre-en postnatale zorg. Alleen zij heeft de guts om dat extraatje aan te bieden: thuisbevallingen. Stak dat ogen uit? Feit was dat er een vaag ongenoegen naar boven kwam, aanvankelijk eerst een gevoel, later werd dat gevoel bewaarheid en ten lange leste kwam er een proces van.
-Wablief?

Twijfels rezen en de datum naderde.
-Mijn advocaat was schitterend, Skypte ze gisteren, ze vroeg de orde van de vroedvrouwen voor welke feiten ik moest voorkomen, welke claims er waren, wie er gestorven was...
Ze konden er geen enkele opnoemen, haha.

http://www.sudouest.fr/2014/03/06/pour-moi-c-est-le-proces-de-l-accouchement-a-domicile-1481793-3802.php

vrijdag 21 februari 2014

zondag 2 februari 2014

Choose your neonatologie

'Neonatologie is een subspecialisme van de geneeskunde die als de zorg van zieke of vroeggeboren zuigelingen wordt gedefinieerd. Het is een beperkte, op ziekenhuis gebaseerde, subspecialteit van pediatrie. De meeste geneeskunde wordt bij pasgeborenen uitgeoefend in intensieve zorgeenheden (NICU's). De meeste patiënten zijn pasgeboren zuigelingen die ziek zijn of speciale medische zorg wegens vroege geboorte of laag geboortegewicht vereisen.'

'Wat een rijkdom', zeg ik tegen mijn dochter als ik haar kinderen zie en ondanks de onderbroken nachten, al ruim zeven maanden, zie ik ze lachen: 'ja, hé'. Er zijn momenten dat ik diep ontroerd ben als er eentje in mijn armen indommelt, haar oogjes nog eens opent en er een glimlach op haar gezicht verschijnt voor ze zich overgeeft aan de slaap.

Over toèn spreken we nooit meer, het is voorbij maar ik ben het niet vergeten.
Het verhaal nà de geboorte van Fee en Juna - gek, we zeggen zelden 'de tweeling'  - wil ik al lang kwijt omdat ik iets totaal anders verwacht  had dan buitengesloten te worden van mijn kleinkinderen, meer nog: de triomfantelijke blik te moeten weerstaan van een vroedvrouwtje dat er blijkbaar plezier in schiep mij aan de deur te kunnen zetten.
Och, de weerstand van ziekenhuisvroedvrouwen was me niet vreemd, als je thuisbevallingen begeleidt ervaar je instinctief wie voor-of tegenstander is van thuisverloskunde; een blik is voldoende of een ostentatief gekeerde rug, ik had het allemaal gehad maar gelukkig kende ik ook gastvrije vroedvrouwen die van de bevalling in het ziekenhuis voor je cliënte alsnog een feest konden maken. Ik herkende ze van ver.
Hoe de bevalling daar in het ziekenhuis ook verliep, ik heb zelden de babies van mijn cliënten nièt verwelkomd. Als vroedvrouw krijg je een nieuwe zwangere over de vloer en van dat moment kijk je samen uit naar dat groot evenement dat een kind krijgen is. Het zou sterk zijn als ik zou beweren dat ik even hard uitkeek naar dat nieuwe kind als zij maar het ligt toch dicht in de buurt.
En dan worden twee kleinkinderen geboren onder handen van de beste gynaecoloog; tijdens de grote gebeurtenis vervul ik de rol van moeder, vroedvrouw en fotograaf zonder me op te dringen. Wat me haarscherp voor de geest staat is het moment dat ik als uit een roes mijn camera neerleg om mijn dochter te helpen en plots besef dat beide kinderen die ik in mama's en papa's armen veelvuldig kiekte, uit de verloskamer zijn.
Ach ja, naar Neonatolgie.
Geen erg, dacht ik toen nog, ik blijf nog even bij mijn dochter en neem mijn kleinkinderen daarna wel in de armen. Nietsvermoedend, quasi huppelend loop ik door de gang die ik zovele malen heb bewandeld en kom opgetogen op neonatolgie aan. Voor het half geblindeerde grote raam kan ik de baby's niet ontwaren dus klop ik aan en wordt schier lijfelijk tegengehouden door een jonge vroedvrouw; ik wist meteen waar ik voor stond. Voor aap.
-'Alleen de mama en de papa mogen binnen'. Ik kijk de vroedvrouw onthutsd aan en zeg dat ik ook vroedvrouw ben maar men is resoluut. Mijn handen en armen smachten naar mijn nieuwe familie daar in een couveuse aan het andere eind. Ik herken de kinderen aan de kleuren van hun muts. De papa schiet me te hulp met een fotootje. Een (goedbedoelde) foto van iets kostbaars dat op een paar meter van me verwijderd is.
In zeven haasten keer ik terug naar het verloskwartier waar ik hoop de gynaecoloog nog te kunnen spreken, hij kan me redden...
Hij is al weg. Terstond word ik overspoeld door een diep verdriet, ik heb mijn kleinkinderen niet kunnen begroeten, niet omhelsen, besnuffelen, zoenen, knuffelen, strelen, kozen. Honderden andere baby's wèl.
De dag erop worden de regels uit de doeken gedaan: tijdens de bezoekuren mag er tien minuten familie mee op neoanatologie te delen door twee peters, twee meters, ouders, schoonouders, (schoon)zussen, (schoon)broers...ik zie mijn droom aan het diggelen gaan temeer dat bezoek betekent dat we naast de couveuse mogen staan, aanraking is enkel de ouders en de ziekenhuisvroedvrouwen toegestaan.
Zijn we besmet? Waar doet men infecties op? Toch in het ziekenhuis; 10 % kans.
Of ik wel doorheb dat het praematuren zijn. 
In gedachten vliegen vele verhalen voorbij over tweelingen en praematuren die na een paar dagen al naar huis mochten, constant gedragen en in vergelijking met hun couveusezusters veel beter evolueren en sneller in gewicht bijkomen dankzij het huid-op-huid contact, de hartslag, het wiegen, de warmte... menselijkheid?
Niets daarvan. Met afgrijzen zie ik de kinderen met tal van draadjes gemonitord worden, ik hoor over het prikken om het suikergehalte in hun bloed te testen, ik zie mijn dochter kolven én melk produceren vanaf de eerste dag maar zelfs dat mag niet baten; kunstmelk moet en zal er ingepompt worden via een sonde want ze verliezen gewicht.
Uiteraard, elke gezonde voldragen baby verliest gewicht.
Het angstterreur.
Elke dag krijgt mijn dochter te horen wat er MIS ging.
-Ze dippen, hadden deze nacht maar een zuurstofsaturatie van 92; ik aanhoor het in de deuropening.
-Als ik droom zakt mijn saturatie misschien nog lager.
Even zie ik een mond vol tanden.
Hoelang moeten ze die sonde in de neus nog verdragen, waarom geen cupfeeding, mensen, daar is behoorlijk wat wetenschappelijk literatuur over. http://www.lalecheleague.be/borstvoedingabc/borstvoedingaz/160.html.
We bevinden ons in een impasse; mijn dochter wil van mijn vragen niet weten, het is balanceren op een slappe koord; ik hoor haar stimulerend te benaderen zonder kritiek te geven op de politiek van de neonatologie, geen onrust te zaaien, doe beroep op haar gezond verstand, zwijg als ik een bedrukte mimiek bemerk. Zucht.
De dag dat ik vanuit de deuropening van 'Neo' zie hoe goed de baby's drinken aan mama's borst maar desalniettemin de rest van de afgekolfde melk via een fles door de vroedvrouw gegeven werd en toen ze verzadigd hikten en niet meer van de fles wilden zuigen de rest van de melk geforceerd via de sonde naar de maag geloodst werd besloot ik niet meer op bezoek te komen.
Zou je hetzelfde doen met je eigen baby?
Ik zou hun mijn liefde betonen als ze thuis waren, ik sprak hen toe als ik naar huis reed.
Kinderen, er komt een eind aan deze kwelling, het paradijs wacht.
Eénmaal ging ik te ver toen ik mijn schoonzoon vroeg of hij al ooit een sonde in zijn neus had moeten verduren gedurende meer dan een week.
'Ze wenen niet altijd dus kan het niet zijn dat het pijn doet'.
Acht dagen na de geboorte verliet mijn dochter het ziekenhuis maar reisde alle dagen over en weer om de kinderen te voeden en kolfde als gek; had al snel een paar liter moedermelk in de diepvries. En toch bleef de sonde halsstarrig getaped aan neus en oor.
(buiten het fysiek ongemak zijn er risico's: slikproblemen, beschadiging van neusslijmvlies of neustussenschot, oesophagitis, luchtweginfecties en verstoring van de elektrolytenbalans)

Ik probeerde dochterlief over te halen de kinderen in huis te halen, ze besprak het met de neonatoloog. Die zou pas toestemming geven na een 48u ziekenhuisverblijf om te bewijzen dat mijn dochter haar kinderen kon voeden. Mijn haren rezen ten berge maar dochterlief doorstond grandioos de test.
Had men mij indertijd voor dezelfde test uitgedaagd, ik had geen druppel melk geleverd, ik heb het ook andere vrouwen horen vertellen: borstvoeding? vlot een jaar maar zet geen machine op mijn borst.
Twee weken na de geboorte heb ik eindelijk mijn kleinkinderen in de armen gekregen, ik had wat in te halen die mooie zomer.