zondag 3 november 2013

belgen-eten-meer-placenta

http://www.youtube.com/v/mt1UcP40AGo?autohide=1&version=3&autohide=1&feature=share&attribution_tag=OLVUhHV-pnv1EQ3kSrVV-g&showinfo=1&autoplay=1

zoon smeert sindsdien uitsluitend placentapaté op zijn brood en hij is niet de enige:

http://de.rechtzetting.be/2013/09/24/belgen-eten-meer-placenta-door-crisis/#read

Van linken heb ik geen kaas gegeten maar van placenta's daarentegen...

zaterdag 26 oktober 2013

Heksenvervolging in Frankrijk: Soutien à l'accouchement à domicile

Het probleem is niet nieuw, in Frankrijk doen vroedvrouwen thuisbevallingen zonder verzekering, op eigen risico. Maar niemand wil hen verzekeren. In hetzelfde land staat men ook geen geboortehuizen toe, Madame de Béarn zaliger uit Sarlat die ik jaaaren geleden bezocht was de laatste die geboortehuisbevallingen kon doen, dat deed ze tot haar tachtigste mits omwegen: zo moest ze een bureau in de stad openen om de inschrijvingen voor bevallingen in haar eigen huis te registreren. Met haar overlijden sloot het laatste geboortehuis van Frankrijk. Als er nu op één plaats meer dan 2 à 3 vrouwen bevallen krijgt men de inspectie over de vloer. Maar Frankrijk is van plan zich te zuiveren van zelfstandige vroedvrouwen die thuisbevallingen doen. Minderheidsgroepen worden altijd geviseerd, maar nu staat er een nul-tolerantie aan te komen. Vroedvrouwvervolging is van alle tijden, er zijn er meer op de brandstapel beland.
Teken de petitie!!!!! .
 

Pour entendre la présidente de l'ordre nationale des sages-femmes s'exprimer sur le problème, cliquez ici
http://www.franceinfo.fr/societe/votre-france-info/la-suppression-du-droit-a-l-accouchement-a-domicile-1177693-2013-10-15

Pour trouver des idées pour rédiger un courrier aux députés, sénateurs, ou pour avoir des information sur les rassemblements (notamment du 26 octobre), cliquez ici :

De façon plus générale, pour suivre l'actualité du sujet, c'est ici :
http://choisirsonaccouchement.wordpress.com/

Pour trouver les coordonnées de  
- nos élus : 
- la ministre de la santé

- les ordres de sages-femmes départementaux ou national :
http://www.ordre-sages-femmes.fr/NET/xslt.aspx?typerubrique=1&rubriqueid=4&elementid=72l

zondag 11 augustus 2013

Jade Beall ... trying to squeeze in someone else's idea







http://jadebeall.com/a-beautiful-body-project/



woensdag 24 juli 2013

Twee meisjes

Vandaag zijn ze een maand oud en ik zou geen tijd gehad hebben om hun verhaal te vertellen? Of ben ik te veel betrokken partij?
Het verhaal begon - niet onalledaags - met gebroken vliezen. De dag ervoor had ze een vermoeden; daags nadien, tijdens een barbeque op één van de eerste zonnige dagen in juni was ze overtuigd:
-Er zijn vlokjes bij. Je bent dochter van een vroedvrouw of je bent het niet. Nog zes weken te gaan, dus hop naar het ziekenhuis op een zondagnamiddag. Misschien, mits wat rust, zou ze de baring nog kunnen uitstellen.
Maandagmorgen, rond elven, kom ik bepakt en gezakt op haar kamer in het ziekenhuis aan, ze heeft net een echo gehad. Ik hoor het aan terwijl ik haar spullen uitpak en verheug me al op het assembleren van de geboortezakjes maar ze voelt zich niet goed, gaat liggen. Haar buik... en dan plots moet ze braken.
'Ze gaat toch vandaag niet bevallen, zeker?' gonst het in mijn achterhoofd. Na een verfrissend doekje wordt ze de oude. Ik zie haar alweer koesterend over haar buik gaan, die mooie striemloze buik, zag ik een mooiere buik dan die van mijn dochter?


Ze doet een hap maar na tien minuten ligt die er weer uit.
Een maal wordt opgediend, ik vertel de vroedvrouw dat ze waarschijnlijk in arbeid is. Ze mag op de kamer blijven. Met regelmaat slaakt ze een diep zucht. 'Het doet toch pijn hoor, mama'.
-Dat is zo, kind, maar het gaat elke keer weer over.
Ze berust, ze heeft het gehoord, gelezen en ze wil ervoor gaan.
Even lijkt alles stil te vallen - een valse start?- maar een reuzewee trekken alle twijfels weg. Hoog tijd om de  vader op zijn werk te vewittigen.
En dan wordt het echt: opname in de verloskamer na de middag om daar te onderhandelen over een relaxatie-bad want praemature arbeid en een tweeling lijken een contraindicatie te zijn. Het mag en ik zie mijn dochter in heel haar lengte ontspannen in het warme nat, mezelf ernaast. Zullen we het infuus met weeënremmers dan maar staken? Geen slecht idee. Een zak met suiker ter vervanging want het infuus moet blijven. Er ligt een scala aan scenario's klaar in het geval de grens van complicaties wordt benaderd.


 Maar gelukkig mag ze hier bevallen, ze krijgt kans op een natuurlijke baring.
Ze heeft mijn boek - aan haar opgedragen - voor de tweede keer gelezen, ze heeft GVO gehad van een collega vroedvrouw en dat werpt zijn vruchten af doorheen heel de arbeid.
Het is al twee uur als ik een sms-je stuur naar heel de familie dat 'het' vertrokken is.
Haar schoonmoeder is me dankbaar: "...Dank je Leen want ik loop hier op de tippen van mijn tenen...".
Bofkont die ik ben, mijn eigen dochter in arbeid te mogen begeleiden. Ze is zo moedig, er komt amper een klacht over haar lippen en de vroedvrouwen spreken het taboe-woord 'epidurale' niet één keer uit, ik heb ze er nadien voor bedankt.


Er vallen nog schillen; ze braakt letterlijk haar gal uit. Ach kind, kon ik het maar even van je overnemen , denk ik als moeder maar de vroedvrouw in mij zegt: 'het gaat echt goed vooruit, je maakt ruimte voor je kinderen'.


De riemen van de monitoring spelen stoorzender niet enkel om wille van het alles overheersend en hypnotiserend geluid; ze knellen, de koppen gaan schuiven; foetale harttonen verdwijnen van het scherm dus paniek achter andere schermen want een registratie moèt, men dijkt zich in, mocht er iets fout gaan heeft men papier nodig, geen woorden.


Het taboewoord 'scalp-electrode' valt wèl want men ontdekt 'dips'en dan spring ik een tandje bij als Millitissa van de Natuurlijke Baring; ik weet - net zoals zij - wat dippen kàn betekenen. Ik haal er de doptone bij om te bewijzen hoe de tweeling recupereert na elke wee en wijs:
-Kijk, ze heeft persdrang, tijd om de gynaecoloog te bellen.
Dat was part of the deal: ik zou mijn handen thuishouden want een tweeling is een risico-bevalling. Enkel bij twee hoofdliggingen mag het vaginaal, in alle andere gevallen gaat men doorgaans voor een keizersnede.  We boffen allemaal dus maar dat kan mijn dochter op dat moment gestolen worden, ze moet en zal persen. De gynacoloog is net op tijd om het eerste meisje aan te nemen om
16u45, 24 juni 2013, te Mechelen. Ik zie het allemaal gebeuren door mijn lens.
Het handje naast de hals. In gedachten zie ik mezelf baren van haar moeder met het handje boven haar hoofd.


Opgelucht als het eerste kind al haar punten haalt dat Virginia Apgar ooit heeft verzonnen, ik merk terloops de korte navelstreng op - 't is erfelijk - maar dan haalt mijn nieuwsgierigheid het, ik ga het eindelijk weten want ik heb meer dan een half jaar mogen wachten op de namen.
-En, en, vraag ik aan de papa, hoe heet ze?


-Dat kunnen we pas zeggen als ze beiden geboren zijn, lacht hij. Hij moet het ongeloof en ongeduld in mijn ogen gezien hebben, ik heb al veel meegemaakt maar dit?
Focussen op het tweede kind dat met opgerolde handdoeken in juiste positie wordt gehouden, men kan het risico niet lopen dat het achterblijvend kind gaat zwemmen in  verwijdende obscuriteit.
Als de vliezen breken gutst het vruchtwater uit de schoot. Een wee blijft uit daarom vraagt de gynaecoloog het infuus op te drijven (was er dan synto in het infuus?)
Even vlug zeg ik:
-Stimuleer de tepels.
 Bijna ogenblikkelijk volgt een wee.
'Geweld'-ig.

Pijn.
Vreugd.
16u53, 24 juni 2013, te Mechelen, geboorte van tweede meisje zonder naam.
Na tien minuten is het raadsel opgelost: de namen werden gegeven in functie van het gewicht.
Fee, de eerstgeborene: 1870 gram
Juna, 1920 gram.

Sinds de geboorte krijgen ze moedermelk van hun supermoeder en ik ben een reuzetrotse omi die gek is op die twee meiden.




zondag 10 maart 2013

Michel Odent


Deze morgen stapte een man de keuken binnen en bleef even staan, verrast want ik was niet de persoon die hij verwacht had aan te treffen in Rue La Miason, te Tonneins.
-Michel Odent, I presume, kom ik tot de orde.
-Oui, et vous? Nadat ik mij handen afgedroogd heb van het kiwi-schillen schudden we lachend handen.
En dan gaat het in sneltrein over plaatsen waar ik hem nog ontmoet heb, in Oostende, bij dr Ponette, in Skandinavië, in het Italiaanse Sirminone, in eigen België; Kortrijk nl...
Wat ik er niet bij vertel is dat ik niet alleen en punthoofd kreeg maar ook zware hoofdpijn me overviel door de inspanning om zijn schabouwelijk Engels te ontcijferen en in het Vlaams te noteren, too much for my brains. Fransmannen horen hun moedertaal te spreken.
-Oh, maar dat is allemaal lang geleden! verklaart hij.
Juist, maar daarom niet minder belangrijk. Ik sta hier oog in oog met de man die mij in die mate geïnspireerd heeft dat ik ervoor gegaan ben, het aangedurfd heb als zelfstandige vroedvrouw te werken.
En zoals steeds sta ik een beetje puberaal te wezen met mijn mond vol tanden.

We zitten aan dezelfde tafel aan onze laptop, pas na een tijd durf ik zijn e-mailadres te vragen en stuur uiteraard prompt een mail en later een foto.
't Wordt pas gezellig aan tafel met de gastvrouw en haar kinderen, Krista en nog een logee.
Gek genoeg steekt hij de draak met het onverstaanbaar Engels van de Chinezen op buitenlandse congressen.
Die indruk had ik bij Jappen altijd, als er geen powerpoint bij was had je er het raden naar waarover het ging. Pas op, en wel met volle overtuiging dat het Engels was!
Michel vindt ons Belgen polyglotten en Italianen de luidruchtigste mensen.
Maar hij krijgt de zaal stil.
-Het enige dat ik altijd vraag is of er een micro is, zegt hij, zodat ze me ook achteraan kunnen horen (tiens, toen, te Kortrijk was er geen micro, zou dat...?) geen scherm achter mij, geen teksten, filmen, dat leidt allemaal af, ik sta niet recht ook op 't podium, ik ga zitten om contact te hebben met mijn publiek.
Er wàs contact en hoe.

donderdag 14 februari 2013

baby's first bath.

Het eerste boek dat ik me na mijn studies aanschafte was 'Shantala'-1976 van de Franse gynaecoloog Leboyer (° 1918), babymassage geïnspireerd op de Aziatische cultuur. Twee jaar later profileert hij zich als de kruisvaarder van de 'zachte geboorte' met het boek 'Geboren worden zonder pijn.. De man van gedempt licht, stilte, baby op buik, navelstrengbehoud én bad na de geboorte...
Ik dank mijn toenmalige leerkracht van psychologie dat ze die gloednieuwe aanpak onder onze aandacht bracht. Overbodig te zeggen dat ik naar haar lessen uitkeek. Uiteraard vond men geen wetenschappelijke bewijzen over het 'nut' van een zachte geboorte. Indertijd werd me ook het 'nut' van borstvoeding niet onderwezen, ik hoorde wel alles van kunstmelk uit het hoofd te kennen maar hoe een kind aan te leggen...heb ik mezelf moeten aanleren.  Maar ik wijk af.
Later werd de zachte-geboorte-uitvinder verguisd omdat hij zich enkel op het welzijn van de baby zou gefocust hebben en de moeder in de 'kou' liet staan.
Het was Michel Odent (°1930, Franse chirurg, beroemd om zijn onderwaterbevallingen in Pithiviers vanwaar het boek: 'Baren in beweging') die Leboyer weer op zijn standbeeld plaatste.
Twee mannen die mijn levensloop bepaald hebben. Toeval of niet, beide mannen wonen nu in Engeland. Water als bindingsfactor.
Ondanks schending van auteursrechten of wat ook blijf ik dit filmpje van Sonja Rochel - dat toch weer youtubes-gewijs opduikt - posten omdat een bad geven geen strijd mag zijn maar net een (her)beleving voor de baby en hoplelijk ook voor de moeder.
Een bad geef je met respect voor het kind terwijl je constant alert bent voor zijn lichaamstaal.
Jullie niet maar ik leerde het wel op school:
'Het Babybad'.
Erg technisch werden we erop voorbereid, eerst als verpleegsterstudente, quasi op dezelfde manier als vroedvrouwstudent. Het nut van een techniek heb ik naar waarde leren schatten want wat doe je als je een druipnatte baby uit het bad haalt en pas dan merkt dat je de onontbeerlijke handdoek vergeten bent?
Ik heb veel baby's zien huilen en rillen bij het dagelijks verplichte bad op materniteit en als je streefdoel een zachte geboorte/bevalling is dan wil je de lijn doortrekken in de kraamperiode; moeder en baby in de watten leggen, stress vermijden en het woord 'moeten' op stal zetten.
In mijn eerste boek hield ik een pleidooi voor het niet dagelijks wassen van de baby om verschillende reden, oa de afkoeling van de baby. Mijn boeken zijn btw ook niet wetenschappelijk maar betreffende dat punt is wat kritiek gekomen.
Een studente vroedvrouw durfde de zin en onzin van het babybad bij de pediater aankaarten met als voorspelbaar resultaat: gebuisd.
Een ander ziekenhuis wou kost wat kost bewijzen dat er geen sprake kon zijn van temperatuurverlies bij baden en legde iedereen het temperaturen van de baby voor en na het bad op. Toen de hoofdvroedvrouw me met klem overtuigde dat er niet één keer sprake was geweest van warmteverlies heb ik haar gerepliceerd dat de verwarmde babykamers van het ziekenhuis niet te vergelijken zijn met huiskamertemperaturen tgv de aanbevelingen van K&G met hun 18° en handen-boven-dekens-en -baby-op-rug-dictatuur.
Maar daar ging het niet eens om. Het kind is niet vuil, wel integendeel: het kind wordt met een beschermende laag vernix - huidsmeer - geboren. Onzin om die natuurlijke protectie te verwijderen. Dus daar volgende wij Leboyer niet die meteen na het huid-op-huid-contact de baby baadde in de verloskamer.
Bij  'ons' , dwz, de thuisbevallers werden de baby's soms vier dagen niet gewassen maar àls het er dan van kwam dan was het feest. Een goed verwarmde kamer, handdoeken en kleertjes op de verwarming, of tijdens de zomer rond een kersepittenzakje gewikkeld. Voorzichtig ontkleden en nog behoedzamer de baby in het water. Och, ik genoot er zelf van, mij kon je niet straffen met een babybad.
Maar zoals deze vrouw hierboven een baby baadt, dat is een lust voor het oog.
Ik kan er blijven naar kijken.

vrijdag 1 februari 2013

Dubbel vreugd

Heb ik me afgejakkerd die dag, het heeft geen vijf minuten gescheeld of ik had niets gehoord.
Op andere dagen had ik niet getwijfeld maar laat me nu net die dag extra veel werk hebben en zij ook die woensdag 9 januari, ze zou vroegstens om 12.45u thuis zijn. Een kwartier tijd zou ik hebben om de doptone op haar buik te planten want Tim moest stipt om 13u vertrekken om zijn nieuw contract te gaan tekenen en hij is de man van 'samen uit-samen thuis', toch wat zwangerschappen aangaat.
Om 12.40 belde ik bij mijn laatste patiënt aan. Schets mijn vreugde toen die niet opendeed, ook niet na een tweede keer bellen. Een paar snelheidsbeperkingen schendend maakte dat ik pal 12.55u aan de deur stond. Nog met jas aan want elke seconde telde. Ze was ook nog geen 12 weken ver, mijn dochter, dus was het best mogelijk nog niets te horen.
Is er een mooier geluid dan de hartenklop van je kleinkind in de schoot van je dochter?
Iedereen blij, Tim vertrok met een iets grotere glimlach dan ervoor.


De volgende dag zou ze voor een echo gaan.
Toen ze nadien me belde moet ik een paar keer gezegd hebben 't Is ni waar, 't is ni waar', ze lacht er nog mee en we hebben zitten zoeken in de familie, rechte lijn en zijlijn waar nog tweelingen voorkwamen.
In rechte lijn langs onze kant noch haar vaders' kant: niemand, wèl in de zijlijn. Zo heb ik een nicht die in de jaren '80 ONVERWACHT van een tweeling beviel. 'Mevrouw, er zit nog een kindje in' als je je baby eruit hebt geperst, zij heeft het meegemaakt en ik ook als student vroedvrouw en meermaals in Oeganda waar de kans op tweelingen in die streek 1/8 was.
Zo is er een kozijn van haar vader met vijf kinderen waarvan de laatste een tweeling. En mijn neef zijn kleinkinderen: 2 maal een tweeling...
Maar hij, Tim, heeft een tweeling broer-en zus.

-Goh, mama, toen de gynaecoloog me het vlies toonde tussen de tweeling was ik al blij dat het geen Siamese tweeling was..
-Maar kind toch, wat een gedachten.
Met de tweede echo weten we nu meer: ze zijn al beide 6.5 cm groot en komen waarschijnlijk uit hetzelfde eitje, dus een identieke tweeling. 'Hoera' sms-t ze me en voorwaar, ze straalt.


On est parti. Sinds mijn laatste consultatie bij haar thuis had ik dat gevoel; de baarmoeder zit al flink boven de pubis en we hebben de twee hartjes apart kunnen beluisteren.
't Is feest.

http://diep-rood-leen.blogspot.be/2007/10/gisteren-was-mijn-dochter-zwanger.html

maandag 28 januari 2013

Ik zal spreken



als het over de hypocrisie van Facebook gaat

http://www.mallorcadiario.com/noticias/la-foto-censurada-de-facebook-111321.html

...waar zogende moeders systematisch gecensureerd worden terwijl elk zogende vrouw een applaus verdient. De voordelen van borstvoeding hoeven geen betoog, ze staan er, ze zijn ieder bekend er is geen reden om een pasgeboren de kans niet te geven moedermelk te krijgen maar het is ook geen Holy Grale, geen inzinking waard als het niet lukt.
Elke druppel moedermelk is er een gewonnen.

dinsdag 22 januari 2013

La cocotte



Hoeveel geboortekaartjes hebben mijn praktijk versierd? Het was een lange waslijn bol van bonte vreugdemeldingen dwars door de kamer. Met spijt plukte ik de de oudere eruit en borg ze op  in dozen om plaats te geven aan de nieuwe. In de beginne plakte ik ze in fotoalbums, die heb ik nog maar de dozen heb ik aan een student vroedvrouw gegeven na oproep via deze blog. Een goed fles wijn gaf ze me in ruil.
Toen ik dan in Frankrijk woonde en zo nu en dan nog een geboortekaartje in de bus vond bekeek ik dat met hernieuwde aandacht en ook daar versierden ze de living.

Maar dit geboortekaartje is een speciale. Ik krijg het in een vanzelfsprekend gebaar:
-Schat, haal je een geboortekaartje?
Een vraag van een gelukkige kraamvrouw languit gezeten in de sofa met slapend kind aan de borst.
-En de suikerbonen, roept ze nog na.


Bij elke ademhaling deint de kleine mee. Die twee, dat zit goed, die kennen mekaar.
Als vanouds voel ik naar de baarmoederhoogte. Beetje te hoog naar mijn zin en op mijn vraag gaat de mama een plasje doen en plots heb ik de baby in armen. Het kind merkt nauwelijks die andere armen, andere geur, warmte, hartslag op, het slaapt zacht donzig door. Het is altijd zo geweest, zo voelt het; ik kijk in volle bewondering, zo net uit de buik en al van deze wereld. Kind, kind, wat een wegen.
Een ooglidje trilt, kan ik me inhouden of zou ik het zoenen. Zo zoet zijn alleen pasgeborenen.
Hier en nu leggen we de basis voor later. En dit wolkje heeft er alle vertrouwen in.
Geboren in het land van melk en honing met een mondje dat maar een 'O' moet vormen om de melk te doen stromen.



zondag 6 januari 2013

Waar is de slurf van Olifant?




Wijl mijn kleinkind zich oefent in kopvoeters tekenen breekt haar omi d'r hoofd om alles op een verloskundig rijtje te zetten want ze wil het professioneel aanpakken.
Dat is de situatie in België: een oververzadiging aan vroedvrouwen, zeg maar zelfstandige vroedvrouwen en het woord 'concurrentie' mogen we daarbij niet in de mond nemen, nee, we zijn 'collega's' van mekaar maar nergens is de strijd zo groot om een cliënt. En al zeker in 't Leuvense is de concentratie vroedvrouwen groot. Dus moet je wat om gezien of gehoord te worden want het is niet de bedoeling dat het bij één zwangere blijft, mijn handen vragen naar meer.
Alsof ik mezelf opnieuw moet uitvinden en schrikt me dat af? Belange niet, but first things first.
We gaan er een folder tegenaan gooien - liefst een oog-in-'t spingende - en die her en der op strategische plaatsen verspreiden...
Behalve die vroedvrouwtas ligt 't meeste materiaal nog in Frankrijk dus was ik in de wolken toen iemand me een zwangerschapsschijfje gaf, zo'n leuk ding.
Zeg me de eerste dag van je laatste menstruatie en ik voorspel je vermoedelijke bevallingsdatum.