vaartwel en de levet scone

Lieve mensen,

Er is een tijd van komen en van gaan.
Blog Diep Rood houdt op te bestaan.
Ik heb het nochtans met veel plezier gedaan
want schrijven is een tweede natuur geworden.
Maar ik ben een andere weg ingeslaan,

een eindje verder van hier.
De oudste zoon - http://moosability.blogspot.com/ - heeft nu de huissleutel in handen.
Net zoals hij (ver)bouwen we aan de toekomst. We hebben namelijk een negentiende-eeuwse hoeve gekocht in de Landes. Een ferme ferme die we willen omtoveren in een ecologisch verantwoorde woning waar het aangenaam vertoeven is...
Jullie zijn welkom bij ons:
http://www.entrelespassiflores.com/
de website van de chambres d’Hôtes in wording.
Wie onze - de wèrkelijke finesse dan - Franse avonturen wil lezen kan een mailtje sturen naar
entrelespassiflores@hotmail.com

vaarwel

immatriculation!

Een stukje uit de blog van Gamin et sa Gamine:

- Goed, Mimi, wat hebben we vandaag geleerd?
- Dat je wensen niet meteen vervuld worden.
- Goed zo, en wat nog?
- Dat je geduld moet hebben in het leven.
- Ja, maar er is nog iets.
- Dat Fransen vriendelijk zijn?
- Juist, en wat nog?
- En hun tijd nemen?
- Voila, Mimi, maar we hebben ook geleerd dat de plaatselijke administratie wel feilloos is, maar af en toe eens graag met de voeten rammelt.

Wat vooraf ging:
Gamin met de camionette langs Franse wegen,
kwam met de regelmaat een gendarme-patrouille tegen.
Op een dag, toen hij zijn gordel net
bijna in het slot had gezet
stak een man in uniform
zijn arm in verticale vorm
en gebood Gamin opzij
- t’as jamais entendu de ceinture de sécurité, hein?
Ça te coûteras trente balles
- Mais, monsieur, j’en comprends nogaballen
En ik ging hem net aandoen, meneer de polies
- Tut tut tut, pour vous c’est quatre-vingt-dix
Parce-que votre plaque de Belgique,
on l’a trouve pas chique.
Potverdrie peist Gamin, da’s komiek
Z’hebben precies liever zwart en wit!

Hij had het begrepen en op een dag zei hij tussen twee regenvlagen:
Gamine, we moeten een Franse plak aanvragen!

Zo gezegd, zo gedaan, dat leek wel poepsimpel.
Ze nam de telefoon van de haak en belde de Franse verzekeringsmaatschappij.
En wat vroegen zij?
a. Een bewijs van domiciliëring.
b. Een bewijs van woonst in de vorm van een factuur.
c. Een bewijs van onze Belgische verzekering dat we in orde waren met de betaling en de bonus-malus te kennen.
d. Naar de Prefectuur in Mont de Marsan te gaan.
Voor de domiciliëring was Gamine al eerder naar de Mairie van het dorp geweest, maar had daar bot gevangen, dat moest ze toch in de hoofdstad van de Landes, Mont de Marsan doen!
Twee vliegen in één klap, dachten Gamin en Gamine!
En warempel, de Prefectuur was wel net dicht maar ze zouden snel iets eten gaan in de Donjon, een tweede treffer.

Stipt op het openingsuur – 13.15u - stonden ze aan de inlichtingenbalie van de Prefectuur .
- Een domiciliëring?, vroeg de dame alsof ze het in Keulen hoorde donderen, dat hoeft hier niet, maar ga maar eens vragen aan dat bureau ‘des Etrangers’.
Ze moesten maar een half uurtje wachten, deels ook door de man met kind die snel voor hen binnenglipte, maar daar gingen zij niet moeilijk over doen.
En wat hoorden zij op de ‘Etrangers-dienst’? Dat domiciliering in eigen dorp moest gebeuren.
Dat ging interessant worden!
En voor de immatriculatie van de wagen moesten ze aan een ander bureau staan, wees ze ons vriendelijk naar een lange wachtende rij.
Maar ook hier ging het er eerlijk aan toe, Gamine trok het nummer 23-lot en ze waren al met nummertje 14 bezig!
Reeds na een half uur stond men hen te woord.
Gamine had nog snel haar twijfels geuit over heel de operatie. Gamin had haar gesust:
- We komen met een papier buiten, let maar op!
Effectief. We kregen zelfs 5 papieren. De eerste vier dienden thuis ingevuld te worden, maar het vijfde was pas interessant; een ‘acht-stappen-plan’ voor ‘Immatriculation des vehicules provenant de l’étrangér’.
We vertalen het graag voor de Engelstaligen onder ons ;-)
1. Aanvraag immatriculatiecertificaat
2. Bewijs van oorsprong van de wagen
3. Bewijs van afsluiten van autoverzekering
4. Een bewijs van ‘quitus fiscal’ te bekomen in het ‘Hotel van Belastingen’.
5. Twee omslagen voorzien van zelfklevende zegels met het adres van de aanvrager.
6. Bewijs van identiteit: ID kaart rijbewijs of paspoort
7. Voor auto’s ouder dan 4 jaar (we hebben prijs!): bewijs van technische controle in Frankrijk.
8. Communautair conformiteitattest, of een attest van een Franse constructeur als bewijs dat de wagen conform is aan een Frans type.

Ze kozen voor nummertje vier. Hôtel des Impots in Mont de Marsan. Leve de GPS.
Een half uurtje wachten maar dan…
- Vous venez pour un ‘quitus’?
- Oui, oui, c’est tout à fait ça qu’il faut! Niet te geloven, we hebben de vraag zelfs niet moeten stellen, ze kon het van ons gezicht aflezen.
- Je finie d’abord mon travail.
- Allez y! Zo gelukkig dat we toch iets in handen zouden hebben.
- Et je dois faire encore un télephone.
- Je vous en prie.
Worden we nu verondersteld heel het gesprek mee te beluisteren, was de enige Gamin-kink-in-de-kabel van de dag, want, zeg nu zelf, even later waren we de trotse eigenaars geworden van een quitus fiscal!

En nu de rest.