Moe, moede, moeder.
Alle drie.
Bij ‘moede’ hoor ik mijn moeder over de vreemde arme snuiter zingen:
‘….was moede, moede van het wandelen’
We begrepen meteen waarom:
‘Hij had zijn luit verloren
Uit zijne mantel…’
Waarbij pa enthousiast en met veel nadruk op het eerste woord insprong :
‘…ZAK tiralala, Zak tiralala…’
Het was me als kind een raadsel waarom pa telkens zoveel leute had bij dat weemoedig lied.
Ze hadden zo met Young @Heartclub mee kunnen doen.
Schitterende film trouwens, deed me lachen en huilen.
Zingen is me niet vreemd.
Maar mezelf zien met zo’n inpak-wallen onder de ogen wel.
Ik vraag het Eileen, op haar regenboog:
Should I stay or should I go?
met dank aan Tinte en Moosability
dinsdag 30 december 2008
Young@Heart
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
7 reacties:
Twee keer ontroerend!
Wacht maar tot de uitpak-ogen! Stralend waarschijnlijk.
prachtig lied en mooi gezongen! :-)
ik kreeg er tranen in mijn ogen van toen ik het aan het maken was.
groetjes!
Wow! Mooi filmpje,mooi lied,mooi gezongen!
Ik zie het voor de tweede keer...ook ik ben ontroerd door zoveel puurheid.
merci hoor, voor mij was het ook wel vreemd, het bekijken van dat filmpje de eerste keer, 'Help' denk je dan : )
maar 't is leuk naar de kinderen te kijken, alsof ze allemaal hier zijn...
pracht film, heb 'm toevallig afgelopen week ook gezien.
maar jij kunt er ook wat van.
Heel mooi gezongen!
Een reactie plaatsen