Vanavond wordt het weer warm

Onthoud het. De slechts mogelijke tijd om zonder stookolie te vallen is zaterdagmiddag.
- De chauffeur is net naar huis.
- En wanneer komt hij terug?
- Maandag.
- Sta ik dan als eerste op de lijst?
- Dat weet ik niet, mevrouw.
Ik waan me weer in Frankrijk, net zoals hij elke morgen doet op een 1000 km van hier, open ik de kachel, maak proppen van kranten, voeg droog hout toe en hoop dat het vuur voor lang is.
Mits wat acrobatentoeren vind ik toch nog wat brandhout achter het tuinhuis.
De motor van de ‘warmteverspreider’ (hoe noemt dat ding?) boven de haard heeft ook zijn beste tijd gehad. Een kleine ‘pffff’ komt er nog uit.
Heel ’t weekend is het een 16° in huis. Doenbaar met twee truien boven elkaar.
Ik mis mijn ochtenddouche. Morgen of misschien deze avond al? Het is behelpen met de waterverwarmer en een emmer.
Niks nieuws, in Indië deed ik het ook met een kan en een emmer lekker koud water.
Maar een mens zou voor minder naar verjaardagspartijtjes trekken.
Aankomen in een lekker warm huis. Van Zapnimf ende hare Moose.
Een allegaartje van voedsel en drank tussen de sigaretten, het mag voor een keer. Pralines en dan de soep van Chelone waarvan ze wil beweren dat we het sàmen gemaakt hebben.
Ben net terug van Frankrijk, geen tijd gehad om te kokkerellen .
Maar zie Chelone, dat kan ik niet. Da’s liegen voor mij – mag niet van ma en pa - en valt te achterhalen door nimfie.
Scampies, goulash, roulade van brood en zalm op stokjes, pizza, pannenkoeken, ijstaart, nog pralines en vooral véél verhalen die we delen met voor mij de helft onbekende mensen.
Op dezelfde golflengte wel, dat merk je meteen.
Openbaringen. Hoe later op de avond hoe meer.
- Niet voor blogs, hé mensen!’ roept een anoniem iemand (de dysfunctionele huisvrouw) schalks.
Tuurlijk niet, wat dacht je?!

- Waarschijnlijk nog voor de middag, mevrouw, de chauffeur werkt de bestellingen af.
Deze avond wordt het hier warm.