Louis

Negentig verhuisdozen en nog 15 gebruikte bovenop. Het kon allemaal in mijn klein ottootje.
Een onmogelijke taak lijkt het wel, je huisraad inpakken.
Gooi weg.
Ik wil wel maar mijn handen blijven haperen bij elk voorwerp. Hele filmen paseren de revue bij het verpakken.
Wie gaf me dit? Wanneer kocht ik dat?
En dan ben ik nog niet eens aan de klerenkast toe.
Maar af en toe levert zo’n verhuis wel leuke scenes op.
Neem nu het containerpark, een drukbezochte plaats tegenwoordig.

Een paar weken terug haalde Karel de leeggemaakte dozen en het winkelwaar uit de camionette.
Met een overbezorgd gezicht bracht hij me een kartonnen doos onder de aandacht:
- Waar heb je dat gehaald? wijzend op het koffertje in een achtergebleven doos.
Hij moet gemeend hebben dat ik me aan een folie had overgegeven.
- Oh dàt? Dat heb ik uit het containerpark gehaald.
- Weet je wat dat kost!
- Geen idee, een Yves Saint Laurent beautycase zal wel niet goedkoop zijn, nee.
- Niks Yves … dit is een Louis Vutton.
- Ah? En wat mag dat dan wezen? Dit kistje stond bij herbruikbare goederen, ik weet dat ik er niets uit mag halen, maar dit vond ik wel handig en het stonk niet, dus heb ik het in een kartonnen doos meegenomen. Dat spiegeltje plak ik met een sjik wel vast.
Loammi zoekt het op,
- 2000 euro kost dit kistje.
Karel kan er niet bij dat iemand dit van de hand doet.



Volgende dag bij de bank van ons dorp schoffelt er een bejaard vrouwtje binnen, beige regenjas, witte haardos zoals je ze bij dertien in een dozijn ziet.
Ik geef Karel een elleboogstoot en wijs – discreet, jawel, dat kan ik ook – naar het omaatje.
In haar hand heeft ze haar grote Louis Vuitton tas vast.
Zou het?