La Mama

november
Als er ooit eens een minder moment zal komen in dit nieuw Frans leven, zal ik naar nu teruggrijpen. Al was de dag een opeenstapeling van sterke momenten. Dit kon er niet tegenop.

Ook niet het fotograferen van de twee naar mekaar zwaaiende wolken in de schemer, de aankoop van onze eerste fruitbomen, de kennismaking met Robert van Point P, de aansluiting van water na zolang wachten en veelvuldig bellen, de stijve nek, de luiken in Mont de Marsan waarvan Karel moest toegeven dat het inderdaad mooi was en de belofte dat hij dat zou proberen te evenaren - een ‘kun’-stenaar moet dat kunnen – het samen rijden in de wagen doorheen de Franse wegen en het telkens opnieuw besterven bij een tegenligger, dat alles verdween in het niets toen ‘La mama’ van Charles Aznavour door de camionette galmde.

Ik kreeg er zowaar kippenvel van, keek zijlings naar Karel.
Raar hoe we van dezelfde dingen genieten. Zoals ik stiekem had gehoopt liet hij de motor draaien tot het lied uitstierf.
Ik heb hem eens goed vastgepakt.
- Mooi hé!
- Ja.