'Ik werd er giechelig van'

‘De vulkaan is weer tot rust gekomen’, die woorden pluk ik uit haar tuil bloemen.
Twee pakken koeken, muisjes, een tekening van haar jongste dochter; ik krijg het allemaal cadeau.
De kleine zoon, acht weken oud, deponeert ze op de onderzoekstafel.
‘…na de kille, klinische begeleiding in ’t buitenland voelde het alsof er in Erps Kwerps een warm deken om me heen werd geslagen. Een deken van interesse en een luisterend oor.
In plaats van het gevoel een risicovolle ziekte te hebben, besefte ik hier dat we een baby gingen krijgen, nog een wondertje bij!…’

Drie weken voor de bevalling kwam ze in België aan. Ze had me een maand ervoor gebeld, of ik haar thuisbevalling wou doen. Haar man werd onverwacht (terug ) naar België getransfereerd, met als gevolg heel het gezin.
En waarom niet? Ze was me niet vreemd, ik had ze al zien bevallen.

De verhalen over haar gynaecoloog daar deden me schuddebuiken.
Zijn reactie toen ze hem zei dat ze al drie keer thuis was bevallen.
“Hij moet gedacht hebben dat ik onder een boom was bevallen want van toen af aan legde hij me alles haarfijn uit. In de aard van ‘dit is een speculum – daarbij stak hij het onding in de hoogte -, daarmee ga ik in je vagina kijken’.
Moest ik op zo’n vreselijke tafel gaan liggen met mijn benen opengesperd (waarom is dat nodig tijdens de zwangerschap?), hij zette een hilarische stroboscopische bril op en verdween met zijn instrument en neus tussen mijn benen. Ik werd er giechelig van.
En altijd een echo.
Voor elke consultatie moesten we met alle andere zwangere vrouwen urenlang wachten op kleine harde banken. Met de regelmaat van de klok kwam er één van de partners binnen om zich boos te maken op de secretaresse. Ik begreep de taal niet maar de pantomime was overduidelijk. Iedereen was boos owv het lange wachten, er werd niet aardig gezucht.
Mijn zwangerschap werd als een ziekte beschouwd, heel medisch aangepakt, met argwaan luisterde hij naar de harttonen , steeds op de hoede voor iets abnormaals.
Wegens bezoek aan het buitenland had ik twee consultaties gemist. Dit werd een hele scene want enkele onderzoeken waren niet kunnen doorgaan! Nee, ik zag het echt niet zitten om daar, in dat steriel ziekenhuis te bevallen, heb allerlei uitwegen gezocht en toen mijn man hoorde dat hij weer naar België moest, ben ik tot rust gekomen. Ik vroeg de gynaecoloog een verslag voor jou te schrijven. Hij vroeg me of hij daarin de thuisbevalling mocht ontraden wegens risico voor overmatig bloedverlies. Ik gaf hem volle toestemming.
Hij heeft geen verslag willen maken, enkel de permissie voor het vliegtuig…”

Een paar weken later vond ik haar stil op bed,
haar moederschoot als een broeiende vulkaan.
Net op tijd was ik,
voor de eruptie.