einde praktijk

Balen was het wel de derde. ’s Morgens na het bericht ‘gebroken vliezen en lichte weeën’ snel koeken en chocoladen Sint gehaald bij de warme bakker, nog eens extra gepoetst, de verwarming op maximum gezet, lakens strak getrokken, drank en glazen klaargezet, fruit in een schaal geschikt en dat alles voor 9u.
Dit zou de laatste bevalling in het geboortehuis Diep Rood worden. Ik was in blijde verwachting en ik zou ze daar eens in de watten leggen!
’s Middags bij haar thuis langs geweest om de kleine in de buik te beluisteren maar dan, ’s namiddags moest ik ze wel naar het ziekenhuis sturen vanwege te lang gebroken vliezen.
Het volgende moment – als troost - het vliegtuig geboekt naar Pau en de mijter van de sint opgegeten.

Drie dagen later, op de verjaardag van Sinterklaas, belt hij om 6u om te zeggen dat ’t vrouwtje contracties heeft.
Net zoals de eerste keer zou ik de arbeid opvolgen en ze doorsturen naar het ziekenhuis voor de bevalling.
De frustraties van de gemiste bevalling laaiden weer op toen ik me aankleedde.
Ik wou zo graag nog eens een pasgeboren kind in mijn handen voelen.
Hebben deze verlangens een rol gespeeld?
Ik vrees van wel.
Een paar uren na de bevalling vroeg hij haar of we dat afgesproken hadden.
Ze ontkende en ik ook. Op geen enkel manier had ik haar proberen te beïnvloeden tijdens de raadplegingen.
Ze werkte als specialist in een universitair ziekenhuis, getrouwd met een specialist, uit een doktersfamilie stammend; voor hen was er maar één veilig baken om te bevallen: het ziekenhuis.
Eénmaal had ze zich laten ontvallen dat, indien het niet anders kon (te snel ging bv.), ze desnoods (bij nood dus) thuis zou bevallen maar dat hij daar tegen was.
Ik had er geen woord aan vuil gemaakt maar toegegeven, het was niet in dovemansoren terecht gekomen.
Ze lag te bed op haar zij, had onmiskenbaar weeën, nog intacte vliezen en was nog heel alert en rustig. De kleine deed het goed, bewoog nog flink voor en na de wee, ’t hartje klonk wel een beetje tachycard vlak na de wee maar dat herstelde zich.
Halfduister. De zoon was net opgehaald door de grootouders, vanaf nu kon ze er voor gaan.
Ik vroeg hem olie om haar te masseren. Ze stelde vragen , zuchtte voor een wee en hervatte het gesprek. Hij keek en zweeg.
Niemand vroeg naar de ontsluiting. Men liet het op zijn beloop. Een vrouw ontsloot in alle sereniteit. Waarom zouden we de rust verstoren?
Woorden bleven achterwege.
Met z’n drieën op bed, om beurten masserend. Net zoals de vorige keer kwam er geen klacht over haar lippen. Ze mocht nochtans.
Na een half uur dacht ze te moeten plassen. Soepel kwam ze recht en kroop na de boodschap weer in ’t warme nest, het kersenpittenzakje omklemmend om haar ritme terug te vinden.
En dan zei ze het, dat ze ‘het’ lichtjes voelde duwen in haar onderrug. Misschien werd het toch eens tijd voor een evaluatie?
- Een soepele boord, vruchtvliezen als een gespannen ballon, wil jij mijn koffers uit de auto halen? richtte ik me tot hem.
Hij had kunnen weigeren en zeggen dat ze meteen naar het ziekenhuis moesten, maar hij nam mijn autosleutels aan en twee tellen later kwam hij gepakt boven.
Rustig, berustend.
- De kleine gaat komen, verduidelijkte ze hem.
- Ik weet het.
Vanaf dan werd het een lust voor het oog. Het natuurlijk proces van baren openbaarde zich eens te meer aan mij. Ik genoot tot in de toppen van mijn tenen. Tintelingen in heel het lijf, dankbaar voor het vertrouwen.
Eerst de douche van spattende vliezen over me heen. Ik had voor mijn vertrek nog getwijfeld of ik die propere jeans wel zou aantrekken, maar dan…
Mooi, mooi kind. Roze kind. Roze meid.
Tien op tien op je eerste rapport.


- Kan ik de navelstreng voelen kloppen? haalt ze mij uit mijn roes.
Samen voelen ze de pulsaties. Dat had ze de vorige keer gemist.
- Wanneer ga je afklemmen? hervalt ze in haar doktersrol.
- Pas als de navelstreng niet meer klopt.
Ze knikt goedkeurend.
En dan de dochter aan de borst, alsof het nooit anders was.
Ik had geen mooier einde van mijn praktijk kunnen dromen.