dinsdag 30 december 2008

Young@Heart

Moe, moede, moeder.
Alle drie.

Bij ‘moede’ hoor ik mijn moeder over de vreemde arme snuiter zingen:
‘….was moede, moede van het wandelen’
We begrepen meteen waarom:
‘Hij had zijn luit verloren
Uit zijne mantel…’

Waarbij pa enthousiast en met veel nadruk op het eerste woord insprong :
‘…ZAK tiralala, Zak tiralala…’
Het was me als kind een raadsel waarom pa telkens zoveel leute had bij dat weemoedig lied.
Ze hadden zo met Young @Heartclub mee kunnen doen.


Schitterende film trouwens, deed me lachen en huilen.

Zingen is me niet vreemd.
Maar mezelf zien met zo’n inpak-wallen onder de ogen wel.



Ik vraag het Eileen, op haar regenboog:
Should I stay or should I go?

met dank aan Tinte en Moosability

vrijdag 12 december 2008

La Mama

woensdag 10 december 2008

einde praktijk

Balen was het wel de derde. ’s Morgens na het bericht ‘gebroken vliezen en lichte weeën’ snel koeken en chocoladen Sint gehaald bij de warme bakker, nog eens extra gepoetst, de verwarming op maximum gezet, lakens strak getrokken, drank en glazen klaargezet, fruit in een schaal geschikt en dat alles voor 9u.
Dit zou de laatste bevalling in het geboortehuis Diep Rood worden. Ik was in blijde verwachting en ik zou ze daar eens in de watten leggen!
’s Middags bij haar thuis langs geweest om de kleine in de buik te beluisteren maar dan, ’s namiddags moest ik ze wel naar het ziekenhuis sturen vanwege te lang gebroken vliezen.
Het volgende moment – als troost - het vliegtuig geboekt naar Pau en de mijter van de sint opgegeten.

Drie dagen later, op de verjaardag van Sinterklaas, belt hij om 6u om te zeggen dat ’t vrouwtje contracties heeft.
Net zoals de eerste keer zou ik de arbeid opvolgen en ze doorsturen naar het ziekenhuis voor de bevalling.
De frustraties van de gemiste bevalling laaiden weer op toen ik me aankleedde.
Ik wou zo graag nog eens een pasgeboren kind in mijn handen voelen.
Hebben deze verlangens een rol gespeeld?
Ik vrees van wel.
Een paar uren na de bevalling vroeg hij haar of we dat afgesproken hadden.
Ze ontkende en ik ook. Op geen enkel manier had ik haar proberen te beïnvloeden tijdens de raadplegingen.
Ze werkte als specialist in een universitair ziekenhuis, getrouwd met een specialist, uit een doktersfamilie stammend; voor hen was er maar één veilig baken om te bevallen: het ziekenhuis.
Eénmaal had ze zich laten ontvallen dat, indien het niet anders kon (te snel ging bv.), ze desnoods (bij nood dus) thuis zou bevallen maar dat hij daar tegen was.
Ik had er geen woord aan vuil gemaakt maar toegegeven, het was niet in dovemansoren terecht gekomen.
Ze lag te bed op haar zij, had onmiskenbaar weeën, nog intacte vliezen en was nog heel alert en rustig. De kleine deed het goed, bewoog nog flink voor en na de wee, ’t hartje klonk wel een beetje tachycard vlak na de wee maar dat herstelde zich.
Halfduister. De zoon was net opgehaald door de grootouders, vanaf nu kon ze er voor gaan.
Ik vroeg hem olie om haar te masseren. Ze stelde vragen , zuchtte voor een wee en hervatte het gesprek. Hij keek en zweeg.
Niemand vroeg naar de ontsluiting. Men liet het op zijn beloop. Een vrouw ontsloot in alle sereniteit. Waarom zouden we de rust verstoren?
Woorden bleven achterwege.
Met z’n drieën op bed, om beurten masserend. Net zoals de vorige keer kwam er geen klacht over haar lippen. Ze mocht nochtans.
Na een half uur dacht ze te moeten plassen. Soepel kwam ze recht en kroop na de boodschap weer in ’t warme nest, het kersenpittenzakje omklemmend om haar ritme terug te vinden.
En dan zei ze het, dat ze ‘het’ lichtjes voelde duwen in haar onderrug. Misschien werd het toch eens tijd voor een evaluatie?
- Een soepele boord, vruchtvliezen als een gespannen ballon, wil jij mijn koffers uit de auto halen? richtte ik me tot hem.
Hij had kunnen weigeren en zeggen dat ze meteen naar het ziekenhuis moesten, maar hij nam mijn autosleutels aan en twee tellen later kwam hij gepakt boven.
Rustig, berustend.
- De kleine gaat komen, verduidelijkte ze hem.
- Ik weet het.
Vanaf dan werd het een lust voor het oog. Het natuurlijk proces van baren openbaarde zich eens te meer aan mij. Ik genoot tot in de toppen van mijn tenen. Tintelingen in heel het lijf, dankbaar voor het vertrouwen.
Eerst de douche van spattende vliezen over me heen. Ik had voor mijn vertrek nog getwijfeld of ik die propere jeans wel zou aantrekken, maar dan…
Mooi, mooi kind. Roze kind. Roze meid.
Tien op tien op je eerste rapport.


- Kan ik de navelstreng voelen kloppen? haalt ze mij uit mijn roes.
Samen voelen ze de pulsaties. Dat had ze de vorige keer gemist.
- Wanneer ga je afklemmen? hervalt ze in haar doktersrol.
- Pas als de navelstreng niet meer klopt.
Ze knikt goedkeurend.
En dan de dochter aan de borst, alsof het nooit anders was.
Ik had geen mooier einde van mijn praktijk kunnen dromen.

vrijdag 5 december 2008

Louis

Negentig verhuisdozen en nog 15 gebruikte bovenop. Het kon allemaal in mijn klein ottootje.
Een onmogelijke taak lijkt het wel, je huisraad inpakken.
Gooi weg.
Ik wil wel maar mijn handen blijven haperen bij elk voorwerp. Hele filmen paseren de revue bij het verpakken.
Wie gaf me dit? Wanneer kocht ik dat?
En dan ben ik nog niet eens aan de klerenkast toe.
Maar af en toe levert zo’n verhuis wel leuke scenes op.
Neem nu het containerpark, een drukbezochte plaats tegenwoordig.

Een paar weken terug haalde Karel de leeggemaakte dozen en het winkelwaar uit de camionette.
Met een overbezorgd gezicht bracht hij me een kartonnen doos onder de aandacht:
- Waar heb je dat gehaald? wijzend op het koffertje in een achtergebleven doos.
Hij moet gemeend hebben dat ik me aan een folie had overgegeven.
- Oh dàt? Dat heb ik uit het containerpark gehaald.
- Weet je wat dat kost!
- Geen idee, een Yves Saint Laurent beautycase zal wel niet goedkoop zijn, nee.
- Niks Yves … dit is een Louis Vutton.
- Ah? En wat mag dat dan wezen? Dit kistje stond bij herbruikbare goederen, ik weet dat ik er niets uit mag halen, maar dit vond ik wel handig en het stonk niet, dus heb ik het in een kartonnen doos meegenomen. Dat spiegeltje plak ik met een sjik wel vast.
Loammi zoekt het op,
- 2000 euro kost dit kistje.
Karel kan er niet bij dat iemand dit van de hand doet.



Volgende dag bij de bank van ons dorp schoffelt er een bejaard vrouwtje binnen, beige regenjas, witte haardos zoals je ze bij dertien in een dozijn ziet.
Ik geef Karel een elleboogstoot en wijs – discreet, jawel, dat kan ik ook – naar het omaatje.
In haar hand heeft ze haar grote Louis Vuitton tas vast.
Zou het?

dinsdag 2 december 2008

'Ik werd er giechelig van'

‘De vulkaan is weer tot rust gekomen’, die woorden pluk ik uit haar tuil bloemen.
Twee pakken koeken, muisjes, een tekening van haar jongste dochter; ik krijg het allemaal cadeau.
De kleine zoon, acht weken oud, deponeert ze op de onderzoekstafel.
‘…na de kille, klinische begeleiding in ’t buitenland voelde het alsof er in Erps Kwerps een warm deken om me heen werd geslagen. Een deken van interesse en een luisterend oor.
In plaats van het gevoel een risicovolle ziekte te hebben, besefte ik hier dat we een baby gingen krijgen, nog een wondertje bij!…’

Drie weken voor de bevalling kwam ze in België aan. Ze had me een maand ervoor gebeld, of ik haar thuisbevalling wou doen. Haar man werd onverwacht (terug ) naar België getransfereerd, met als gevolg heel het gezin.
En waarom niet? Ze was me niet vreemd, ik had ze al zien bevallen.

De verhalen over haar gynaecoloog daar deden me schuddebuiken.
Zijn reactie toen ze hem zei dat ze al drie keer thuis was bevallen.
“Hij moet gedacht hebben dat ik onder een boom was bevallen want van toen af aan legde hij me alles haarfijn uit. In de aard van ‘dit is een speculum – daarbij stak hij het onding in de hoogte -, daarmee ga ik in je vagina kijken’.
Moest ik op zo’n vreselijke tafel gaan liggen met mijn benen opengesperd (waarom is dat nodig tijdens de zwangerschap?), hij zette een hilarische stroboscopische bril op en verdween met zijn instrument en neus tussen mijn benen. Ik werd er giechelig van.
En altijd een echo.
Voor elke consultatie moesten we met alle andere zwangere vrouwen urenlang wachten op kleine harde banken. Met de regelmaat van de klok kwam er één van de partners binnen om zich boos te maken op de secretaresse. Ik begreep de taal niet maar de pantomime was overduidelijk. Iedereen was boos owv het lange wachten, er werd niet aardig gezucht.
Mijn zwangerschap werd als een ziekte beschouwd, heel medisch aangepakt, met argwaan luisterde hij naar de harttonen , steeds op de hoede voor iets abnormaals.
Wegens bezoek aan het buitenland had ik twee consultaties gemist. Dit werd een hele scene want enkele onderzoeken waren niet kunnen doorgaan! Nee, ik zag het echt niet zitten om daar, in dat steriel ziekenhuis te bevallen, heb allerlei uitwegen gezocht en toen mijn man hoorde dat hij weer naar België moest, ben ik tot rust gekomen. Ik vroeg de gynaecoloog een verslag voor jou te schrijven. Hij vroeg me of hij daarin de thuisbevalling mocht ontraden wegens risico voor overmatig bloedverlies. Ik gaf hem volle toestemming.
Hij heeft geen verslag willen maken, enkel de permissie voor het vliegtuig…”

Een paar weken later vond ik haar stil op bed,
haar moederschoot als een broeiende vulkaan.
Net op tijd was ik,
voor de eruptie.

maandag 1 december 2008

Vanavond wordt het weer warm

Onthou het. De slechts mogelijke tijd om zonder stookolie te vallen is zaterdagmiddag.
- De chauffeur is net naar huis.
- En wanneer komt hij terug?
- Maandag.
- Sta ik dan als eerste op de lijst?
- Dat weet ik niet, mevrouw.
Ik waan me weer in Frankrijk, net zoals hij elke morgen doet op een 1000 km van hier, open ik de kachel, maak proppen van kranten, voeg droog hout toe en hoop dat het vuur voor lang is.
Mits wat acrobatentoeren vind ik toch nog wat brandhout achter het tuinhuis.
De motor van de ‘warmteverspreider’ (hoe noemt dat ding?) boven de haard heeft ook zijn beste tijd gehad. Een kleine ‘pffff’ komt er nog uit.
Heel ’t weekend is het een 16° in huis. Doenbaar met twee truien boven elkaar.
Ik mis mijn ochtenddouche. Morgen of misschien deze avond al? Het is behelpen met de waterverwarmer en een emmer.
Niks nieuws, in Indië deed ik het ook met een kan en een emmer lekker koud water.
Maar een mens zou voor minder naar verjaardagspartijtjes trekken.
Aankomen in een lekker warm huis. Van Zapnimf ende hare Moose.
Een allegaartje van voedsel en drank tussen de sigaretten, het mag voor een keer. Pralines en dan de soep van Chelone waarvan ze wil beweren dat we het sàmen gemaakt hebben.
Ben net terug van Frankrijk, geen tijd gehad om te kokkerellen .
Maar zie Chelone, dat kan ik niet. Da’s liegen voor mij – mag niet van ma en pa - en valt te achterhalen door nimfie.
Scampies, goulash, roulade van brood en zalm op stokjes, pizza, pannenkoeken, ijstaart, nog pralines en vooral véél verhalen die we delen met voor mij de helft onbekende mensen.
Op dezelfde golflengte wel, dat merk je meteen.
Openbaringen. Hoe later op de avond hoe meer.
- Niet voor blogs, hé mensen!’ roept een anoniem iemand (de dysfunctionele huisvrouw) schalks.
Tuurlijk niet, wat dacht je?!

- Waarschijnlijk nog voor de middag, mevrouw, de chauffeur werkt de bestellingen af.
Deze avond wordt het hier warm.