Zijn wij nog steeds die minnaars van de ergste soort,
Ik die mijn leven met het jouwe heb verward
En jij die meer en meer gelijkt op wat ik doe
En hier verloren bent gelopen in mijn woord?
Ik ben schuldig omdat jij je niet herkent
In jou, het beeld dat ik van jou gesneden heb.
Ik ben schuldig want bedrogen heb ik jou
Met jou – en toch was dit bedoeld als een geschenk.
Ik heb je veel te dicht tegen mij aan gehouden.
Ik heb je altijd veel te diep in mij bewaard.
Als ik je hier laat zien wie je geworden bent
Schrik jij nog steeds van mijn gezicht in jouw gedicht
Leonards Nolens
Leonard Nolens ' (°1947, Bree) bundel Liefdesverklaringen (1990) werd in Nederland bekroond met de Jan Campertprijs 1991, in België met de Driejaarlijkse Staatsprijs 1992. Voor zijn gehele werk kreeg hij in 1997 de Constantijn Huygensprijs. Voor Bres kreeg hij in 2008 de VSB Poëzieprijs.
zaterdag 1 november 2008
Schunnige liefde
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
7 reacties:
Gaat het anders Leen?
anders wel, Patrick, en met jou? : )
Leen,
Ik voelde iets van de machteloosheid om een relatie echt vorm te geven zoals je als mens eigenlijk wil. Zo bedoelde ik "Gaat het anders Leen?" ofte "Is er een andere mogelijkheid?"Voor mezelf: "Ik zit op een kameel, die rijdt naar weet ik veel.Ik weet niet hoe ik hem stoppen moet..."
beste Patrick, Leonard Nolens schreef dat gedicht niet voor mij maar ik voel er me wel door aangesproken, anders zou ik het hier niet plaatsen.
Wat het voor mij betekent is van minder belang, ik wou dit subliem gedicht delen, met jou, met iedereen die hier langs komt, het is te mooi om het alleen te lezen.
Ja, prachtig gedicht... stemt tot nadenken ook...
Vally
juist, het blijft boeien, lees het binnen een paar jaar nog eens en het krijgt een andere betekennis
Zou ik blij zijn moest ik dit gedicht begrijpen.
Een reactie plaatsen