ik wil niet/nu zitten...

“…Tussen twee weeën in loop ik naar de badkamer en laat het bad lopen, terwijl ik alweer een nieuwe wee opvang over het luierkussen geleund.
Ik hoor in de living Leen naar haar collega bellen met de boodschap dat ik druk voel.
Carl staat naast me, zijn hand op het luierkussen…ik leg mijn hoofd ertegenaan, zijn koele hand doet deugd…
- Leen, ik moet gewoon meeduwen, ik kan niet anders!
Leen komt de badkamer binnen en besluit dat het toch maar geen bad-tijd is en dat we beter terug naar de living gaan… daar staan de baarkruk en al Leen haar spullen al klaar.

Het valt me op dat Leen me nu ook nog mijn gang laat gaan, waar ik ook loop, wat ik ook doe, ik denk eigenlijk niet dat ze vijf zinnen gezegd heeft.
Opnieuw valt het verschil met de ziekenhuisbevalling me op, waar alles meer geregistreerd verloopt. Er wordt gemonitord, er wordt gecoached (in het genre van ‘duwe zenne madammeke”) en de omgeving is ook een stuk sterieler…van dit alles nu niets; ik loop waar ik lopen wil, doe wat ik voel… ik voel dat Leen alles in ’t oog houdt en dat stelt me gerust, ik zie vanuit een ooghoek dat ze alles klaar houdt, dat ze Carl stil aanwijzingen geeft waar te gaan zitten zodat hij mij kan ondersteunen, maar het gevoel van ‘men laat mij doen’ overheerst.
Een gek gevoel eigenlijk; even doorspekt met onzekerheid (gaat het wel goed zo – ik krijg geen feedback?) maar direct daarna empowerded het echt.
De stilte valt me vooral op… de stilte van de anderen want dit keer maak ik best wel kabaal met het puffen en het zuchten.
Vriendin ging foto’s nemen, ze neemt er eentje tijdens de wee… de plotse flits doet me schrikken en mijn concentratie verliezen. Ik vraag geen foto’s meer te nemen.

Plots voel ik persdrang: dit herken ik! En dat zeg ik ook…het eerste wat opnieuw hetzelfde aanvoelt als bij mijn eerste bevalling sinds de vliezen braken.
Wat een krachtig gevoel, mijn angst dat ik geen kracht meer zou hebben om te persen was totaal ongegrond, mijn lijf neemt gewoon opnieuw de boel over.
Ik probeer op de baarkruk te gaan zitten, maar dat lukt niet. Ik kan gewoon niet gaan zitten, er zit ‘iets’ in de weg, ik probeer opnieuw maar het lukt niet, ik sta zo goed als recht te persen
- Baarkruk weg, die staat in de weg, ik kan toch niet zitten!
Leen neemt de baarkruk weg.
Het voelt aan alsof ik stoelgang maak en dat is écht een vervelend gevoel, ik wou dat iemand dat even wegnam!
- Kalm, hoor ik Leen zeggen, daar zit geen stoelgang maar een kind te duwen.
Ze zegt ook dat ik op Carl zijn knieën kan gaan zitten mocht ik dat willen.
Dat lijkt me niet zo’n goed idee, lijkt me nogal onstabiel en trouwens: ik kan niet zitten!
Plots voel ik het hoofdje binnenin doorschuiven naar voor toe, de druk op mijn perineum is weg, ik voel dat het hoofd eraan komt:
- Vlug, geef me de baarkruk terug, ik wil NU zitten!
Even snel als ze weggehaald werd staat ze terug klaar. Nu lukt het zitten wel, ik leun achterover in Carl zijn armen.
Ik voel het hoofdje komen en duw heel zachtjes mee… ik wil niet inscheuren deze keer én heel vreemd, ik wil het voelen… ik weet wat eraan komt, hoe snel het nu zal gaan en ik wil het bewust meemaken.
Dus voel ik het hoofdje zachtjes geboren worden, daarna de schoudertjes en daarna glibber, glibber, het lijfje… en dan – na hoogstens 5 minuten persen – krijg ik een wit kindje tegen me aan: van kop tot teen wit van de huidsmeer, nog donzig in haar gezichtje.

Ik herinner me eigenlijk niet meer wanneer we gekeken hebben of het een jongen of een meisje was, of dat iemand ons dat gezegd heeft… wat ik me wel nog levendig herinner en ook op de foto’s telkens om moest lachen is dat ze in een bruine kottekeskeukenhanddoek’ gewikkeld werd.

Nog geen tien minuten na de geboorte kwam de placenta.
Mijn badje, al gevuld van tijdens de weeën kon ik gelijk inplonzen, genieten van het warme water.
Nadat de refelexen van onze dochter bekenen en goedgekeurd zijn, installeer ik me in de zetel, blij dat alles goed verlopen is, dat ze een goed zuigreflex en een goed gewicht heeft ondanks het feit dat ze zo vroeg gekomen is.
Ik leg ze aan de borst en na even snuffelen drinkt ze, gelijk al met grote slokken.
Wat een rustige sfeer, zalig gewoon, is me dat genieten!…”