3 in 24u tijd

Bevallingsverhalen. Ze zitten in mijn hoofd of staan half genoteerd op het partogram.
Van sommige maak ik het verhaal af, zoals twee haar geleden van deze.

‘Lieve Julie
De wijze waarop jij werd geboren
Daar mag iedereen van dromen
Zo mooi, zo rustig, zo zacht
Zo wonderlijk, zo te vroeg-onverwacht
Ontvingen je mama en papa je in hun armen
Om voorgoed je hartje te verwarmen’

Een zondagmorgen. Linda aan de lijn, drie weken voor haar uitgerekende datum. “Ik heb af en toe weeën”, vertelt ze, ze twijfelt of ze al ‘in arbeid’ is. Op de vraag of ze betrekkingen heeft gehad antwoordt ze bevestigend.
De liefde bedrijven op het einde van de zwangerschap kan al eens een valse arbeid-start uitlokken, dat weten alle vroedvrouwen. We spreken af dat ze het rustig aan doet vandaag. Daar kunnen we een valse start mee nekken. Een échte arbeid laat zich niet in de luren leggen door een beetje rust.
Ze is zwanger van haar tweede kind en wenst poliklinisch te bevallen.
Middag. Linda aan de lijn. ‘Het’ zet zich door. Toch heeft ze geen zekerheid omdat de weeën nog een onregelmatig patroon vertonen, maar de sterkte van de wee herkent ze als echte arbeid.
- Bel me als je naar het ziekenhuis vertrekt, spreek ik met haar af want ze moet haar man nog bereiken, haar moeder, vervoer vinden, opvang voor haar dochter… het heeft geen zin dat ik meteen vertrek.
Maar ik krijg geen nieuws meer en besluit het ziekenhuis te bellen.
Effectief, in de chaos van de bedrijvigheid heeft ze geen tijd gevonden mij nog te bellen.
De vroedvrouw van het ziekenhuis maant me tot spoed aan want er is al flink wat ontsluiting. Daar baal ik even van, ik moet me nu reppen naar de hoofdstad want een tweede kind kan soms zo snel gaan dat het net zo goed geboren kan worden tijdens mijn rit naar het ziekenhuis.
Acht centimeter ontsluiting als ik de ‘doe-maar-lekker-of-je-thuis-bent-bevallingskamer’ betreed.
Giorgio, de Italiaanse papa staat naast Linda. Hem had ik nooit eerder ontmoet, hij kon nooit meekomen op consultatie wegens te druk, dus maken we snel kennis – in ’t Frans.
Linda puft rustig een wee weg, je zou het haar niet geven dat ze bijna klaar is voor het baren. Ze blijft in haar cocon, wil niet meer naar het uitnodigend bad, stil blijven liggen wil ze.
We masseren om beurten haar rug, Giorgio en ik. Soms raken onze vreemde handen mekaar op haar rug. De bewegingen staken dan niet. In een half uur tijd zijn we bondgenoten geworden, hij en ik, voor haar. We willen beiden de sereniteit van de arbeid bewaren, een stilzwijgende afspraak tussen ons.
Linda de kracht en het vertrouwen geven om te baren.
Dat doet ze ook, zo heerlijk instinctief dat ik er bijna bij sta te glunderen.
Ach, Linda, geef jezelf, schenk jezelf dat kind.
Alsof ze nooit anders deed neemt ze haar kind uit haar schoot aan en legt het op haar borst.
Kleine Julie (2695 gram), prachtig kind, wees welkom.

In een roes van euforie kom ik thuis aan. Steeds een ontnuchtering want thuis ben ik vroedvrouw af en kruip ik in de rol van mama. Er moet - zoals steeds - nog van alles gedaan worden.
En dan krijg ik Kathie nog aan de lijn. Ze moet naar het ziekenhuis te Mechelen; de geplande thuisbevalling kan niet doorgaan want ze is flink over tijd.
Na een paar bemoedigende woordjes en de belofte haar te begeleiden eens de weeën komen opzetten, haak ik in.
Drie uren slaap haal ik, maar dan moet ik eruit.
Na aankomst in het ziekenhuis waren haar vliezen spontaan gebroken. Meteen kreeg ze erg sterke weeën en uitgeput van het lange wachten op de baby zag ze zich dit kind niet puur natuur krijgen.
Eens de optie ziekenhuis genomen kon ze van alle ‘gemakken’ gebruik maken, dus ook van een epidurale verdoving. Vooruit dan maar, ik gun het haar. De spanning is te groot geweest; spanning ook tussen hen beiden.
De arbeid lijkt te stagneren, we beslissen allen een dut te doen, zij beiden in de verloskamer, ik in een bureau.
Tegen de ochtend is het zover, het kind duwt. De paniek slaat weer toe, gaat ze dat kind er wel uit krijgen? Met z’n allen: de papa, de ziekenhuisvroedvrouw en ik moedigen we haar aan, sterken haar zelfvertrouwen.
- Je kan het Kathie, komaan, nog even.
Een reuzehoofd komt piepen, ik voel een strakke navelomstrengeling rond de nek; het kind kleurt blauw, we moeten snel handelen. Ik grits de klemmen van de tafel, de assisterende vroedvrouw komt me tegemoet, duwt de navelstreng plat zodat ik makkelijker kan knippen tussen de klemmen. Het kind is bevrijd, nog eens flink persen voor de romp van dat groot kind.
Geen tijd voor huid-op-huidcontact . In een mum van tijd ligt de blauwe baby op de onderzoekstafel. Ogen staan op oneindig, ze staren. Bewegingsloos ligt hij daar.
Ik noem dit het ‘de-dood-in-d’ogen-kijken’ moment.
Snel aspiratie, stimulatie en daar merk ik een knippering van de ogen en een armpje schiet de hoogte in.
Leven!
Een schreeuw!
Meer moet dat niet zijn.
Welkom knuffel David (4420gram). Bijna twee kilo meer dan Julie.

Tijdens de ochtendlijke rit naar huis wordt ik mobiel gebeld.
Bernard aan de lijn. Aarzelend. Weet niet goed hoe hij deze vrouwenzaak moet aanbrengen.
De eerste keer in verwachting van een kind. Maar hij kan er niet omheen: zijn Hongaarse, 40 jarige vrouw ‘lijkt’ wel contracties te hebben sinds enkele uren, wat nu?
Ook ik twijfel. Ik dacht – uiteraard - rechtstreeks naar huis te rijden om mijn consultaties van 9u te starten. Zou Helena in de latente of actieve fase zijn van haar arbeid? Daar kom ik alleen achter als ik ze dadelijk ga bezoeken. Ik verander mijn route en rij recht naar Leuven.
- Bonjour!
Ah, Leen, je suis content que tu es là, verwelkomt Bernard me opgelucht. Hij wijst me de weg naar boven. In een donkere kamer ontwaar ik haar. Het gordijn wordt opengeschoven. Het licht dat binnenvalt werpt een flits op een foto van Helena in haar gloriejaren, een moviestar.
Ze heeft haar lange blonde manen in een knot opgestoken. Begroet me met een zwakke glimlach.
- They are coming every three minutes apart, but not that painful, I can manage it. Do you think that I make progress?
Ze zucht een wee weg en vervolgt haar verhaal dat telkens onderbroken wordt door een wee. De weeën zijn kort, de frequentie ervan regelmatig, ze is nog flink alert, kan heel coherent praten tussenin, hm. Toch onderzoeken doe ik. Ik doe er redelijk lang over om 100% zeker te zijn van wat ik voel.
- Do you feel the baby pushing? vraag ik haar.
- Yes!, maar tot nu had ze er niet aan durven toegeven.
- You’re ready to deliver, meld ik haar en schiet in actie. Collega bellen, koffers uit de wagen halen, instrumenten klaarzetten, baarkruk, luierkussen, lintmeter, snel de eerste twee afspraken afbellen en de weegschaal: dat laatste is minder noodzakelijk, gewoon routine. Foetale harttoontjes nogmaals beluisteren; die baby is nog steeds in zijn nopjes daar in mama’s buik!
Ik voel het weer tintelen in heel mijn lijf. Het jeukt tot in de toppen van mijn vingers: straks mag ik nog een baby ontvangen. Adrenaline in drie lijven.
Ook het persen verloopt probleemloos. Met beperkte aanwijzingen heeft ze de truc al snel beet. De zwaartekracht helpt ook een handje, het is persen zoals je stoelgang maakt, op de kruk ipv op de plee. De meest logische manier. In kleermakerszit gezeten kan ik alles mooi volgen. Als baby’s kruintje komt piepen, haal ik er de spiegel bij. Bernard kijkt opgetogen naar het spiegelbeeld, Helena sluit liever de ogen als ze pauzeert na een wee. Op mijn aanraden gaat ze wel eens voelen en is verbaasd dat harde stukje hoofd aan te treffen op die anders zo zachte plek. Het geeft haar extra kracht. De volgende wee schuift het hoofdje er half door. Het moment om wat af te remmen, we willen het inscheuren beperken. Ze volgt al mijn aanwijzingen en vijf minuten verder leg ik haar kind in de armen.
Een zachte schreeuw, een springlevend kind.
Ik bedek het met een rode handdoek.
- What’s the sexe?
Dat verklap ik niet. Te mooi om de ouders dat zelf te laten ontdekken.
- It’s a boy!
Welkom sterke Bruno (3500gram). En veel geluk in ’t leven.