Marieke Ayrin

Het geboorteverhaal van Marieke zoals het in haar dagboek staat opgetekend.

(Wat vooraf ging: we zijn al een week over tijd en de vastgestelde datum om de bevalling in te leiden nadert. Ik wil thuis bevallen. Het is 23 oktober. Iedereen is het huis uit. Zoontje is bij Moeke en Pappie. En Patrick is gaan repeteren met het koor van Trees Rhode. Samen wachten, ging niet. Alleen wachten gaat beter. Het heeft iets meditatief. Ik ben helemaal alleen thuis, net wat ik nodig had om toch nog een thuisgeboorte mee te maken.)

Het vervolg: om 15u.30 begonnen de weeën elkaar om de 7 à 10 minuten op te volgen maar nog zeer draaglijk; 1 op mijn pijnschaal . ‘k Heb Patrick dan toch een berichtje gestuurd om naar huis te komen van de repetitie ondanks het feit dat ik wel genoot van een leeg huis, alleen met mijn dikke buik. De hele tijd heb ik lopen zingen van “kom maar kindje, kom toch vlug bij mij dan kan ik je in m’n armen houden allebei.” Ondertussen liep ik op te ruimen en te rommelen tot Patrick thuis was. Overal brandde een kaars en op de schouw beneden wolkte een wierookstokje. Ik keek nog eens alle attributen na op de slaapkamer. Alles leek in orde. Patrick kwam nu thuis. Hij was een beetje zenuwachtig-blij, zo van laat het nu maar gebeuren. Hij maakt alvast een vuurtje in de openhaard. We bellen Leen om haar op de hoogte te stellen van de stand van zaken. Nee, ze moet nog niet komen. Gewoon weer wachten. De weeën bleven hun werk doen terwijl ik mijn zinnen verzette met “Zwellend fruit” van Peter Verhelst. Een prachtig sprookje. Gruwelijk ook, zoals sprookjes horen te zijn. Ondertussen zink ik af en toe weg in een wat pijnlijkere wee met quotatie 6 à 7op de schaal. Om half negen hebben we Leen weer gebeld of ze misschien toch eens langs kon komen voor we de nacht ingingen. Ja, ze had zelf ook gedacht even te komen kijken.
Leen voelt 2 cm opening rekbaar tot 3. De baarmoederhals is heel zacht, de vliezen nog intact. Het gaat de goede kant uit. Leen stelt voor om te strippen. Patrick denkt: ‘Humm, nu, hier???’ Flauwe mop. Dat dacht hij niet, ofwel, ik moet het hem toch eens vragen.
Strippen (vliezen losmaken) doet zeer maar alles voor het doel dat ik voor ogen had: thuis bevallen, een geboortehuis geven aan ons nieuwe kindje.
Als Leen nog maar net de deur uit is, na ons een goede nacht te hebben gewenst met slaapwel enzo, barsten de weeën quotatie 7,8 en 9 los. Patrick blijft bij me terwijl ik in de zetel lig, masseert m’n rug en fluistert me toe ‘loslaten, ruimte maken, openen’ zoals ik hem gevraagd had.
Ik probeer ook mezelf los te maken van de pijn alsof hij niet mijn lichaam behoort. Of misschien behoort de pijn net wel mijn lichaam maar niet mijn geest. Het vergt veel concentratie maar het werkt. Pijnbestrijding met het hoofd. Vooral het ‘ruimte scheppen’ helpt. De tijd gaat nu vliegensvlug of staat hij stil? Het is 1 uur als we Leen weer bellen.
Tien minuten later is ze er. De openhaard brandt nog en Leen vraagt waarom we hier niet bevallen. O ja, OK. Hup alles wordt in allerijl verhuisd. Patrick onderhoudt het vuur. Leen installeert alles bij de haard. Ik vang weeën op. Het wordt hoe langer hoe moeilijker. Ik blijf me concentreren. Op verzoek van Leen laat Patrick het bad vollopen en eenmaal daarin zijn de weeën iets draaglijker. Loslaten, ruimte maken, openen. Mijn mantra. Na een uur moet Leen komen. Ik heb persdrang. Ik heb het hoofdje letterlijk voelen stoten tegen mijn bekken. Ik hoorde zelfs ‘klong’ maar dat zal wel verbeelding zijn.
Tussen 2 weeën door gaan we naar beneden. Ik weet nu dat het snel voorbij zal zijn en voel de controle weer helemaal terugkomen. Nieuwe energie vult mijn lijf. We installeren ons bij de haard. Even is het moeilijk want er komt een wee die niet te houden is en ik zit nog niet goed op de baarkruk. Mijn benen bungelen onbeholpen in de lucht. Ik vraag om me wat meer naar voor te zetten op de kruk. Met mijn voeten nu stevig in de grond kan ik goed persen. Patrick zit achter me en houdt me stevig vast. Leen zit voor me op de grond. De drang is nu zo groot dat het voelt alsof ik stoelgang maak. Ik roep: “Ik denk dat er stront komt.” Achteraf excuseer ik me hiervoor bij Leen. Maar zij noch Patrick kon zich die uitroep herinneren. Ik had me weer onnodig zorgen gemaakt. Enfin, het staat nu ook op papier zodat het de eeuwigheid kan ingaan dat Katelijne ‘stront’ zei tijdens de geboorte van haar tweede kindje.
Het hoofdje is er nu door. Ik praat met het kind maar Leen vindt dat niet zo’n een goed idee. Nu niet, ik moet persen en doe dat dan ook. Leen spoort me aan. Patrick houdt me goed vast. En daar is ze dan: onze dochter. Leen vangt ze kundig op en legt ze op mijn buik. Het kleintje begint te snuffelen met het hoofdje omhoog. Ze vindt een borst en begint meteen te zuigen.
De navelstreng wordt doorgeknipt. Ik hoor een akelig ‘kgggk’. Nu zijn we voorgoed gescheiden. Zo dicht als die 9 maanden komt ze nooit meer. Ik huil als een wolvin in de nacht met grote uithalen diep vanuit de buik. Patrick troost me. Ik ben niet verdrietig. Het is zo. Patrick zegt trots te zijn op mij en houdt me zo mogelijk nog steviger vast.
Ik informeer naar de nageboorte. Even later hoor ik een natte ‘floep’. Dat was het dus. De moederkoek is helemaal intact.

Marieke Ayrin, vredebrengende ster van de zee, is geboren.
Het haardvuur smeult na. Patrick had even wat anders te doen dan vuurman spelen. Maar met wat droge takjes en een dik blok is het gauw weer aan de praat.
Marieke wordt gewikt en gewogen en goed bevonden.
Nu komen de minder leuke dingen: het hechten. Omdat we nu beneden zijn moeten we een andere plek zoeken om te hechten dan het vers opgemaakte bed met matrasbescherming. Het wordt de tafel maar omdat die ovaal is lopen we het risico dat ze kantelt. Geen nood Patrick zet zich er mee bovenop om alles in evenwicht te houden. Marieke ligt op mijn buik. Patrick heeft z’n bandoneon boven gehaald en zet ‘Chiquilin de Bachin’ van Piazzolla in. Zo schor als een kraai val ik in met het lied. Zingend en spelend word ik gehecht, met z’n drieën op de tafel.
Het vuur brandt. Een man en een vrouw geholpen door een kundige vroedvrouw hebben een nieuw mensje op de wereld gezet.
Marieke Ayrin weegt 3kg280 en is ongeveer 50 cm lang. Ze heeft veel haar, licht op de kruin en donker in de lengte. Ze lijkt een popje. We zijn dol op haar.

Katelijne