ze gingen me helpen

‘Niet dat we getraumatiseerd zijn hoor, maar we zagen het deze keer toch graag anders gebeuren.
’t Is mooi begonnen thuis, ik werd ’s nachts wakker door een contractie en na vijf minuten nog een. Van in ’t begin heb ik weeën gehad om de vijf minuten. Ben in bad gegaan. Het ging goed, ik was ontspannen, ik kon het goed aan.
’s Morgens zijn we naar het ziekenhuis vertrokken.
We schrokken nogal van de onvriendelijke ontvangst. We wisten dat ze het druk hadden want ze hadden ons gezegd dat het die dag al vol zat met inducties, maar gezien ik in arbeid was moesten ze me er wel bijnemen, hé. Nog voor we op de verloskamer waren werd ons een epidurale aangepraat, ik had al vijf centimeter ontsluiting en straks zou het misschien te laat zijn, redeneerden ze en zou ik geen meer kunnen ‘krijgen’.
Ik wou er geen krijgen, heb altijd puur natuur willen bevallen, dat zei ik hen ook.
In de verloskamer werd ik aan de monitoring geschakeld, twee banden over mijn buik, waarvan één nogal knelde én ik moest op mijn rug blijven liggen.
Vanaf toen, in die houding, werd het veel moeilijker voor mij om mijn weeën op te vangen.
De ‘verpleegster’ snauwde me toe stil te blijven liggen,
- of wil je een miskraam misschien? vroeg ze.
En ook wat ik ging doen als de weeën straks dubbel zoveel pijn gingen doen als ik nu al zo veel pijn had? Tja, dat wist ik ook niet.
Dus stemde ik toe in een epidurale verdoving.
Mijn mond gesnoerd, zo kijk ik er achteraf op terug. Geen pijn, geen last, minder werk voor hen.
Natuurlijk was het zo makkelijk.
’s Middags kwamen ze binnen en zeiden me dat ik om één uur ging bevallen.
En effectief, om één uur stonden ze daar – na hun middagmaal, zeker? - en moest ik beginnen persen terwijl ik niks voelde van mijn weeën, ik wist niet hoe te persen noch wanneer.
En opeens waren die instrumenten daar: een schaar en ander metaal.
Ze gingen me helpen, zeiden ze.
Ze plaatsten een zuignap, knipten me open en haalden mijn kind eruit.
Hij is bijna een week onder de lamp gemoeten.
O, op materniteit waren ze supervriendelijk, maar het waren wijzelf die op de kleur van onze baby wezen.
Dat de borstvoeding een moeilijke start heeft gehad, herinner je je vast wel.

Met deze baby willen we het anders, denk je dat het mogelijk is?'