wa zeig zje, pa?

En waarom zou ik niet ‘lieve pa’ mogen zeggen?
Dat ben je voor mij altijd gebleven, wat er ook gebeurd is.
En zie je daar nu liggen.
Schrikken was het wel.
Uitgeteld, je ogen die zich steeds sloten, zelfs praten was moeilijk.
- Wablief, pa, wa zeig zje? -
Ik wou je aan de praat houden, zag je niet graag inslapen.
Boos ook, maar die gevoelens mochten de bovenhand niet halen.
Het ging om jou.
Maar ik kon er niet bij dat er met de beste bedoelingen ‘gewandeld’ werd met je - al stond de zon nog roodgloeiend.
Terwijl je nog maar een week terug door je knieën gegaan was met eenzelfde goedbedoelde wandeling.
Mag iemand nog herstellen van een enteritis én bronchitis?
Mag iemand van 94 jaar op zijn kamer blijven, wat bijslapen, ter herstel?
Moet men daarom per se antidepressiva opvoeren terwijl hij dat niet wil, welk recht hebben wij om onze wil door te drijven?
Levensmoe en ziek bovendien. Dat is pa.
- We kunnen hem toch zo maar niet laten doodgaan! krijg ik in mijn gezicht.
- Ik zou geen 94 willen worden, repliceer ik, en hij vindt het al lang goed.

Ik neem zijn koude, witte vingers in mijn warme hand. Verwonder me over de zachtheid van die hand.
Ik herinner me vooral ruwe handen van het werken in ‘den hof’, lang geleden.
- Weet je pa, ik vond onlangs dat liedje terug dat jij voor me opgeschreven had.
The craddle song. We zongen het in Amsterdam en in Praag met zwangeren.
‘Breeze and blow’, weet je nog?
Ik zet in, doe met opzet of ik de volgende zin ben vergeten.
Haperend geeft hij het vervolg aan.
Ha, ik heb hem wakker gekregen.
Ik streel zijn aangezicht, voel zijn mond en wangen; wit en koud. Verwarm zijn kille voeten, doe hem wollen sokken om, wentel een wollen sjaal rond zijn handen en neem me voor de volgende keer een fleece dekentje mee te brengen
-Rest, rest on mothers brest
Father will come to thee soon
Zijn ogen lichten op.
Misschien rekt hij het nog jaren, misschien nog een week, maar vandaag gaat pa niet dood.