Hoe wee, o wee. Wee.
Verscheurd tussen twee.
Ik zeg het haar. Dat ik emotioneel op twee plaatsen zit. Hier en thuis. Ze knikt begripsvol als ik voorstel om mijn collega in te schakelen.
- Dat was geen goede timing van mij, lacht ze.
Eeeh. Dertien dagen over datum, daar had ik niet echt op gerekend, nee. Maar ik had het moeten inschatten. Vijf weken voor elke zwangere. Drie ervoor en twee na datum.
- Is je valies klaar?
Hij leest een strip. Of zit achter de pc of kijkt tv. Wat is het verschil?
- Nee mama, maar ik ging er net aan beginnen.
Mijne jongste. Ik haal mijn handen door zijn krullen, schurk me tegen hem aan. Kus en nog een. Hij lacht.
… Ik bracht je al kussend naar de school en ging je kussend ophalen, ik kon het niet laten, zo'n lekker ventje was jij. Op een dag heb ik verwonderd beseft dat ik de enige mama was die zo omging met haar kind. Gedragen werd je, bemoederd, gekoesterd, geliefd en ik schaamde me er niet voor. Jij was een vierde maar aller-aller laatste kind, ik zou er nooit meer krijgen. Heb ik me ooit boos op je gemaakt in die achttien jaren? Misschien, een handvol keren…
Binnen twaalf uur is hij weg, voor een jaar en hij gaat nu aan zijn valies beginnen.
Yolan. Zonder stress. Altijd. Op ’t gemak.
- Ho, what’s the fuss?
- Kom kind.
Al zijn ze eenmeternegentig of negentwintig jaar, ik blijf ‘kind’ zeggen.
Moeder blijf je tot je dood.
Elke tikkende minuut is er een dichter bij dat grote vertrek.
‘Frietkotfriet’ met kip ‘à l’Indienne’. De broers met lieven, de zus, met z’n allen aan de ronde tafel, smullend van het laatste avondmaal samen.
’s Nachts pannenkoekbak voor ‘t ontbijt. Om 6u staan we op de luchthaven. Hij is een paar papieren vergeten. Ginds zal hij merken dat hij nog meer vergeten is. No panic.
De GSM, ze gaat bevallen. Snel afscheid. Zijn lippen staan strak, zijn ogen glazig.
De adrenaline giert door mijn venen. Een ingehouden snik, da’s alles wat het lijf toelaat.
Verscheurd tussen de twee.
Een paar dagen later SMS ik Annemie die terugkomt uit Frankrijk:
‘Yolan is weg’ en als in een hoest barst een huilbui los.
Verscheurd tussen twee.
Ik zeg het haar. Dat ik emotioneel op twee plaatsen zit. Hier en thuis. Ze knikt begripsvol als ik voorstel om mijn collega in te schakelen.
- Dat was geen goede timing van mij, lacht ze.
Eeeh. Dertien dagen over datum, daar had ik niet echt op gerekend, nee. Maar ik had het moeten inschatten. Vijf weken voor elke zwangere. Drie ervoor en twee na datum.
- Is je valies klaar?
Hij leest een strip. Of zit achter de pc of kijkt tv. Wat is het verschil?
- Nee mama, maar ik ging er net aan beginnen.
Mijne jongste. Ik haal mijn handen door zijn krullen, schurk me tegen hem aan. Kus en nog een. Hij lacht.
… Ik bracht je al kussend naar de school en ging je kussend ophalen, ik kon het niet laten, zo'n lekker ventje was jij. Op een dag heb ik verwonderd beseft dat ik de enige mama was die zo omging met haar kind. Gedragen werd je, bemoederd, gekoesterd, geliefd en ik schaamde me er niet voor. Jij was een vierde maar aller-aller laatste kind, ik zou er nooit meer krijgen. Heb ik me ooit boos op je gemaakt in die achttien jaren? Misschien, een handvol keren…
Binnen twaalf uur is hij weg, voor een jaar en hij gaat nu aan zijn valies beginnen.
Yolan. Zonder stress. Altijd. Op ’t gemak.
- Ho, what’s the fuss?
- Kom kind.
Al zijn ze eenmeternegentig of negentwintig jaar, ik blijf ‘kind’ zeggen.
Moeder blijf je tot je dood.
Elke tikkende minuut is er een dichter bij dat grote vertrek.
‘Frietkotfriet’ met kip ‘à l’Indienne’. De broers met lieven, de zus, met z’n allen aan de ronde tafel, smullend van het laatste avondmaal samen.
’s Nachts pannenkoekbak voor ‘t ontbijt. Om 6u staan we op de luchthaven. Hij is een paar papieren vergeten. Ginds zal hij merken dat hij nog meer vergeten is. No panic.
De GSM, ze gaat bevallen. Snel afscheid. Zijn lippen staan strak, zijn ogen glazig.
De adrenaline giert door mijn venen. Een ingehouden snik, da’s alles wat het lijf toelaat.
Verscheurd tussen de twee.
Een paar dagen later SMS ik Annemie die terugkomt uit Frankrijk:
‘Yolan is weg’ en als in een hoest barst een huilbui los.
"Yolan The Argentinian": http://yolangielen.blogspot.com/
10 reacties:
dikke knuffel voor Leen!
*steun**steun*
Maar moeder toch :-)
Het zal een ervaring zijn die hem zijn hele leven bijblijft.
Knap dat je als moeder hem daarin steunt en je jongste zo kan laten uitvliegen (ook letterlijk).
@Karen: merci, ook voor je post op de blog van Yolan! Ik heb je geantwoord op de vorige blogstukjes, kijk maar
@Patrick: de moeder wordt soms op proef gesteld, vandaag was de dochter aan de beurt : (
ik overweeg een fotootje van haar voet te plaatsen morgen
@Sabine: een ervaring om op je CV te zetten naar het schijnt. Hem steunen doen we, we staan er tenvolle achter. ik heb vroeger dezelfde wens gehad maar ben nooit vertrokken...ik vind hem wel moedig want hij had het hier naar zijn zin, zei hij zelf
Ik moest er even van slikken...
Het is altijd het moeilijkst voor degenen die thuis blijven... maar over een jaar komt hij terug met een zalig sappig Argentijns accentje en heel wat levenservaring rijker, en zo moet het zijn, niet? En gelukkig bestaat er tegenwoordig internet en zal je hem zelfs op afstand kunnen volgen! Goeie moed, Leen en aan Yolan een prachtjaar gewenst!
we gaan dat pateeke missen
De gevoelens van moeders worden zo vaak op de proef gesteld. Jij bent wel een hele flinke. Je bent erg flink.
Je stukje is zo gevoelvol geschreven.
Knappe kerel, die zoon van jou!
@chelone, zo flink ben ik ook weer niet, maar thx voor je lieve woorden
@Frank: jij ook? ;-)
@carine: dank je, voorlopig is hij voor mij 'gewoon op vakantie', binnen twee weken - want langer is hij nog nooit weggebleven - zal het meer beginnen knagen
@tijdtussendoor: ik nog meer : )
Knap dat je hem zo loslaat. Knap ook hoe je het allemaal omschrijft.
Een reactie plaatsen