zondag 31 augustus 2008

Mila

  

donderdag 28 augustus 2008

ze is zo bang voor spinnen

- Er zit een spin in ’t WC!
Angst in de ogen. Een spin in ’t WC? Ik bekijk de pot aandachtig. Ze kijkt ingespannen door haar gekrulde wimpers, haar zwarte handjes en neusje piepend achter het deurkozijn.
- Nee, dààr!
Het vingertje wijst naar een hoek aan het plafond. Nu zie ik ze ook.
Een herfstspin die zich van seizoen vergist. Op een ander moment zou ik ze bij een poot grijpen en buiten zetten tussen het groen, maar daar zou dit vijfjarig kind van gruwelen, schat ik.
Met een paar velletjes WC-papier in aanslag zoek ik mijn evenwicht op de WC-bril.
Twee grote ogen volgen mijn beweging en lachen opgelucht als ik het monster bij de lurven heb.
- Bij mij thuis zijn er geen spinnen want wij wassen altijd.
- Tja, hier wordt nooit ‘gewassen’.
Ze peilt me, kan haar afschuw nauwelijks verbergen tot ze mijn knipoog ontvangt.
Haha, haar meter heeft haar weer goed beet. Ze lacht haar witte tandjes bloot.
Na de boodschap springt ze me weer tegemoet.
- Mag ‘mijn’ muziek nu op?
De ‘meter-muziek’ (Dessert Blues) heeft ze nu lang genoeg verdragen, al vier liedjes lang.
Ik zoek in iTunes haar map op.
Boten Anna. Spring de wereld in, Disney...
Zal ik daar ‘Spinnen’ van Kinderen voor Kinderen aan toevoegen?

Er wonen zwarte spinnen
In het land onder m'n bed
Ze zijn groter dan ikzelf ben
Ze zijn harig tot en met
Ze komen 's nachts tevoorschijn
Zulke reuzen en reuzinnen!
En dan moet ik gillen - urenlang
Dan kruip ik achter het behang
Want ik ben zo ontzettend bang voor spinnen

O jee jee, spinnen
Ze is zo bang voor spinnen
Voor die vieze, enge, dikke, grote kop
En die enorme poten
Stop!
Ik weet niet wat ik moet beginnen
Ze is zo bang voor spinnen

Als papa me naar bed brengt
Zegt-ie: 'Doe toch niet zo dom
Die gevaartjes uit jouw dromen
Die bestaan niet, meisje, kom'
Hij zegt: 'Je moet die angsten
Maar eens zien te overwinnen'
Hij zegt: 'Niet gaan huilen - géén gezicht
Ga slapen, doe je ogen dicht
Net als een kleine kat die ligt te spinnen...'

O jee jee, spinnen
Ze is zo bang voor spinnen
Voor die vieze, enge, dikke, grote kop
En die enorme poten
Stop!
Ik weet niet wat ik moet beginnen
Ze is zo bang voor spinnen

Als mama me naar bed brengt
Zegt ze: 'Kind, niks aan de hand
Ik heb gister nog gestofzuigd
In dat akelige land'
Ze zegt om me te sussen:
'Wil ik een verhaal verzinnen?'
Ze zegt: 'Er was eens lang gelee
Een hoge toren bij de zee
En daarin zat een blonde fee te spinnen...'

O jee jee, spinnen
Ze is zo bang voor spinnen
Voor die vieze, enge, dikke, grote kop
En die enorme poten
Stop!
Ik weet niet wat ik moet beginnen
Ik ben zo bang voor spinnen
Ik ben zo bang voor spinnen

In spin, hou je adem in
Ik ben zo bang voor spinnen
Uit spuit, maak geen geluid
Wat moet ik toch beginnen?
In spin, hou je adem in
Ik ben zo bang voor spinnen

dinsdag 26 augustus 2008

moeder - huisvrouw in spe - in de kano


De gelukkige huisvrouw

Een verraderlijke titel. Een die de lading niet dekt, je verwacht toch wat anders als je deze titel treft.
Huisvrouwen, je hebt er van alle slag als daar zijn: (dis)functionele, ervaren, bedrevene, creatieve, hopeloze, kinderloze, potige, timide, forse, magere…zelfs gelukkige.
Deze huisvrouw is aanvankelijk een van het gelukkige type en zelfs een met pit die bovendien geen blad voor haar mond neemt. En schrijven kan. Zo lusten we ze.
Jong en zelfbewust is deze dame. Perfect gelukkig met haar bestaan tot op de dag dat haar man zijn kinderwens uit. Hilarisch haar reactie.
Geen probleem hoor, Kees, daar hebben we Foster Parents voor, meent ze.
Maar neen, deze man wil een ècht kind, één van hun tweetjes. En deze assertieve Madame bezwijkt.


Het begin van het einde.
Wat gebeurt er met je als je je laat overhalen om toch zwanger te worden, om toch thuis te bevallen (Nederland) om een verdoving geweigerd te worden, om een traumatische bevalling te moeten ondergaan???
De roze wolk doorprikt.
Er zijn veel manieren om op dit gegeven te reageren. De één krijgt babyblues, een ander een post-partum depressie, nog een ander maakt er het beste van maar deze gelukkige huisvrouw doet hierop een knal van een post-partum psychose.
Maw: ze flipt en nog geen klein beetje.
Adembenemend is haar relaas. Zonder censuur, geen detail werd vergeten, gesprekken woordelijk neergeschreven, je zit er als het ware middenin.
Op honderdduizend exemplaren verkocht.
En het leest als een trein.

Aan dergelijk realistisch, eerlijk document ontbrak het mij als student vroedvrouw voor mijn thesis post-partum pyschose.

Heleen Van Royen, De gelukkige huisvrouw, Rainbow pocket nr. 615.

zondag 24 augustus 2008

vallende sterren

Flarden van gesprekken. Een gevulde dis. Het glas halfleeg of halfvol. Bijna nacht.
Ik steek mijn hand voor de zoveelste keer in de chipskom. De pralines zijn op.
Een leukerd hervulde de doos met radijzen.
Overdaad. Knabbel. Slok. Rook. Mijn blik op oneindig.
En dan.
In een V-punt , tussen de twee kruinen van bomen zag ik het als enige van het zesentwintig-koppig gezelschap: een neerwaartse flits, duisternis en dan een meter lager nog eenmaal een opflakkering. Mijn hart slaat een slag over. De tweede perseïde van deze maand.
- Ze is een specialist in vallende sterren, hoor ik Karel - die er nog nooit één zag - zeggen.
- O, ik wou een wens doen, heb je een wens gedaan? Vraagt de Huisvrouw.
Ik ontken, was me niet bewust van dat gebruik. Ik doe alleen een wens als ik het grootste stuk kan afbreken van het borstbeen van een kip.
- Mag ik dan een wens doen in jouw plaats?
- Tuurlijk. Ik heb mijn kans al verkeken want ik heb gesproken.
Zolang je zwijgt mag je wensen.
Ze lijkt gelukkig met de gunst die ik haar verleen, sluit ingetogen de ogen, is tien seconden stil om zich dan weer als een furie in de discussies te werpen. Er zit leven in dat lijf.
Een familie bloggers geanimeerd rond Chelone’s tafel tot stukken in de nacht.

De ogen van mijn vriendin rollen bijna uit de kassen als ik haar vertel dat ‘bloggers’ mekaar graag ontmoeten. Ze leest nooit blogs. Heeft er geen tijd voor. Nochtans is blog-schrijven een niet te stuiten exponentieel groeiend fenomeen. Iedereen kan op een creatieve manier zijn ei kwijt. Een publiekelijk ei.
Soms wil ik wel eens iets meer schrijven dan mag. Open en bloot.
Op een of andere manier censureer je jezelf, ergens zijn er te respecteren codes.
Tenzij je een privé-blog begint , met bijvoorbeeld één lezer, iemand die je je geheimen toervertrouwt.
Maar wat heb je daaraan?
Een stap terug naar het verdacht, immer locked en verstopte dagboek van weleer waar we moeder de huid vol scholden. Iets wat je uiteraard in real nooit durfde.
Daarom ga ik graag eens kijken naar
http://postsecret.blogspot.com/
‘This finger has killed’.

vrijdag 22 augustus 2008

de Olympiades

Ik mag niet zeggen dat hij het zich niet aantrekt, hij kijkt er wel naar.
Ook eergisteren, toen hij zijn 94ste verjaardag vierde.

Het verschil met vroeger is dat hij zich de namen van de atleten niet meer herinnert. Maar spreek over de sport, over hét zwemduel en het begint te dagen.
Het korte termijn geheugen knabbelt elke dag groter gaten.
De Olympiaden. Schoon woord.
Het kwam me als kind ter ore, en als met een wind vloog het weer voorbij.
'De Olympische Spelen' en het woord 'Londen'.
Op zolder speelden we met de schoendoos medailles. Van die blinkende metalen dingen met lintjes in alle kleuren en maten.
- Wa's da?, vroeg ik grote zus.
- Ewel, dat zijn de medailles die pa en ma gewonnen hebben, tiens!
Op de tweede zolder verkleedden we ons in clown met de witte trainingspakken uit Londen. Twee. Eén van pa en een kleiner van ma. Later bewaarde ik ze op mijn eigen zolder want van ma moesten ze - in een kuiswoede - weg. Nog later werden ze verloot onder de negen kleinkinderen.
Griet
https://www.youtube.com/watch?v=C2M27CVc11E
De medailles, ons schoolmateriaal, alles moest weg. Een paar attributen zijn gered.
Mettertijd viel de puzzel in elkaar, we begrepen dat ze ooit getriomfeerd hadden op het water, in een kano. De stille getuigenis hangt nu onder het dak van onze carport.
Pa, trainer van de Kortrijkse Kanoclub. Ma, tien jaar jonger, een aanstormend talent, op haar 17de Belgisch kampioen. Apart én duo vaarden ze de ene titel na de andere tegemoet. Beiden Belgische kampioenen die in de jaren veertig zegevierden in Brussel, Praag....


En pa die al 12 jaren naar de Olympische Spelen wou. Brak daar in 40 toch geen oorlog uit zeker zodat hij pas in 1948 Londen kon deelnemen, op zijn 34ste. Zonder medailles naar huis gekeerd deze keer. Ma was wel in de finale geraakt. Maar ja, moet het gezegd worden dat pa tegenslag had? Zijne trouwe maat, broer Piet, waarmee hij altijd duo kanode, was verdorie naar de Congo vertrokken zodat hij het met Hilaire moest stellen die drie dagen ziek was van de reis en 't jaar daarop nog verdronk ook. En ma stond in de buitenste baan. Iedereen weet wat dat betekent: de slechtst mogelijke start. Fin.
Of begin. Pa zetten de kano’s aan de kant, vroeg ma ten huwelijk en in 1950 werd hun eerste dochter geboren.
Vijftig jaren later waagden ze zich nog eens op het water, in een kano. Voor een reportage van Koppen. Een paar journalisten belden aan waardoor we meer en meer te weten kwamen over dat glorierijk verleden van pa en ma.De kilo's spijkers die ze 'wonnen', het gebrek aan training, materiaal dat hun parten had gespeeld. Het vals spelen door anderen, het boycotten van hun overwinning. Het kwam ons allemaal later en met mondjesmaat ter ore.
Wat dorpsgenoot Karel Hemmerechts indertijd de reactie ontlokte:
- Waarom zijn die mensen toch zo bescheiden geweest over hun sportverleden?
Omdat eigen stoef stinkt.
Zeker weten.

zaterdag 16 augustus 2008

verscheurd


Hoe wee, o wee. Wee.
Verscheurd tussen twee.
Ik zeg het haar. Dat ik emotioneel op twee plaatsen zit. Hier en thuis. Ze knikt begripsvol als ik voorstel om mijn collega in te schakelen.
- Dat was geen goede timing van mij, lacht ze.
Eeeh. Dertien dagen over datum, daar had ik niet echt op gerekend, nee. Maar ik had het moeten inschatten. Vijf weken voor elke zwangere. Drie ervoor en twee na datum.

- Is je valies klaar?
Hij leest een strip. Of zit achter de pc of kijkt tv. Wat is het verschil?
- Nee mama, maar ik ging er net aan beginnen.
Mijne jongste. Ik haal mijn handen door zijn krullen, schurk me tegen hem aan. Kus en nog een. Hij lacht.

… Ik bracht je al kussend naar de school en ging je kussend ophalen, ik kon het niet laten, zo'n lekker ventje was jij. Op een dag heb ik verwonderd beseft dat ik de enige mama was die zo omging met haar kind. Gedragen werd je, bemoederd, gekoesterd, geliefd en ik schaamde me er niet voor. Jij was een vierde maar aller-aller laatste kind, ik zou er nooit meer krijgen. Heb ik me ooit boos op je gemaakt in die achttien jaren? Misschien, een handvol keren…

Binnen twaalf uur is hij weg, voor een jaar en hij gaat nu aan zijn valies beginnen.
Yolan. Zonder stress. Altijd. Op ’t gemak.
- Ho, what’s the fuss?

- Kom kind.
Al zijn ze eenmeternegentig of negentwintig jaar, ik blijf ‘kind’ zeggen.
Moeder blijf je tot je dood.
Elke tikkende minuut is er een dichter bij dat grote vertrek.
‘Frietkotfriet’ met kip ‘à l’Indienne’. De broers met lieven, de zus, met z’n allen aan de ronde tafel, smullend van het laatste avondmaal samen.

’s Nachts pannenkoekbak voor ‘t ontbijt. Om 6u staan we op de luchthaven. Hij is een paar papieren vergeten. Ginds zal hij merken dat hij nog meer vergeten is. No panic.

De GSM, ze gaat bevallen. Snel afscheid. Zijn lippen staan strak, zijn ogen glazig.
De adrenaline giert door mijn venen. Een ingehouden snik, da’s alles wat het lijf toelaat.
Verscheurd tussen de twee.

Een paar dagen later SMS ik Annemie die terugkomt uit Frankrijk:
‘Yolan is weg’ en als in een hoest barst een huilbui los.


"Yolan The Argentinian": http://yolangielen.blogspot.com/

donderdag 14 augustus 2008

twee echo's

begin februari

'... Op bezoek bij de gynaecoloog voor de eerste echo van ons derde kindje. Een oude wijze man die tijd en ruimte maakt voor z’n patiënten. De eerste echo, dus zoals steeds verwondering alom. Eindelijk een beeld bij de gedachte van zwanger te zijn. Het pulserende hartje, het grijze hoofdje, bewegende ledematen, 10 vingers en 10 tenen.
‘Kijk’, zei hij, die geroutineerde gynaecoloog, ‘zie je dat?’
‘Wat?’
De baby lag onderin de baarmoeder vlak boven de aorta, de lichaamslagader. Er werd op ingezoemd en toen zag ik het. Het effect van die ferme slagader op die kleine vrucht. Elke hartslag resulteerde in een ritmisch samentrekken van de aorta. De baby werd gewiegd, niet rustig maar vrij stevig. Een slag, zichtbaar voelbaar in heel dat kleine lijf. Of waarom men spreekt over het slagen of kloppen van het hart. Of waarom baby’s zo graag gewiegd worden.
‘Dat wou ik je gewoon even tonen’, zei hij toen, mijn opmerkzame gynaecoloog.
‘Daarom dat baby’s zo graag gewiegd worden’, zei ik.
‘Natuurlijk…’, waarbij hij glimlachte.
Hoe moet het zijn, om ineens dat ritme niet meer te voelen? Negen maanden gewiegd worden op hetzelfde ritme en dan ineens je eigen ritme moeten zoeken en leren volgen…
Laten we onze baby’s en kinderen maar zoveel mogelijk wiegen. Zelfs mijn vurige zoon van vijf wordt zo mak als een lammetje als ik hem op zijn rug klop in ‘hartslag-ritme’. Ik denk dat mijn hart nog steeds klopt in hem…'
Anje

**************
begin augustus

Tijdens het huisbezoek stel ik overduidelijk een stuitligging vast. Niet wat een bijna-barende graag hoort want op de 'not'-lijst als het op thuisbevallen aankomt. We hadden een lang gesprek over het waarom van een stuitligging, over natuurlijke truc's en maakten een afspraak twee dagen later bij professor M. Hanssens, dé specialist in uitwendige keringen.
Ter voorbereiding van de kering werd een echo gedaan waarop een hoofdligging te zien was!
Iedereen content. In twee dagen kreeg Anje het klaar:

'...En ja, 't is een speciaal baby'tje hè? nu, we hadden hem/haar werkelijk overspoeld met keringstruukjes tussen maandag en woensdag...
ik zou er ook van gekeerd zijn!!!
even de lijst geven?
- massage van buik in 'zonnerichting'
- met zaklamp in het donker richting aangeven
- urenlange lavendelbaden
- lezen in 'bollebuiken in beweging'
- moxa-therapie thv kleine teen op aanraden van patricia
- massage van benen en voeten
- gezegd dat hij/zij zich moest keren, en ook Benoît en de kids hebben dit gedaan
- oefeningen om ruimte in bekken te vergroten (apengang, bekken kantelen)
- tikjes en aaikes geven onderaan de buik, zo van, hier moet je zijn!
- complete negatie van bovenkant van buik
dus ja...
nu, ik kan niet zeggen wat geholpen heeft... maar de baby heeft de boodschap wel begrepen en da's het voornaamste niet?
allé, groetekes en tot volgende week!
Anje...'

maandag 11 augustus 2008

Mag het iets minder?

“Mag ik aan haar tepels zuigen?”, vraagt hij.
”Ja, natuurlijk”, blij dat hij zelf de conclusie getrokken had. Hoe vaak had ik het vroeger al niet voorgesteld? En waarom bracht ik het minder vaak ter berde? Het was toch een degelijk alternatief? Als de kleine niet wou/kon zuigen aan de borst, dan kon de papa toch perfect voor stimulatie instaan?
Mettertijd had ik het afgeleerd dit aan de nieuwe ouders voor te stellen. Ik ervoer nogal snel een tenenkrullend effect op de vraag. Hier en daar werd het verwelkomd maar nooit beoefend in mijn bijzijn. Vaker keek men eens weg, knikkend dat ze het zouden overwegen terwijl ik dadelijk begreep dat dit voorstel nog sneller van de tafel geveegd zou worden dan de vraag gesteld. Alternatief zijn in hun bevallingskeuze betekende niet dat ze compleet marginaal zouden doen, zag je ze denken. Die gekke vroedvrouw.
Maar zie, deze papa was er zelf op gekomen. Ze stonden beiden heel hard achter de borstvoeding. Ze wilden er beiden aan werken. Die kleine moest haar melk krijgen, kost wat kost. Het lukte dan nog ook. Ze kreeg een knal van een stuwing, vooral dankzij papa zijn inspanningen. De kleine zelf toonde minder interesse.Hij was nog maar een paar dagen oud. Geboren in het ziekenhuis. Zij hadden het anders gewild. Ik ook maar de grote spelbreker, meconiaal vruchtwater, besliste daar anders over.
Niet lang na de opname mocht ze persen. Dat deed ze zo goed dat de kleine zijn hoofdje al na 20 minuten verscheen. Voor een eerste kind is dat niet mis. Met de geboorte van dat mooie hoofdje gulpte er ook een hoop - inmiddels donkerbruin geworden - vruchtwater uit de schoot. Dus draaide ik de kleine zijn gezicht naar omlaag zodat hij geen vruchtwater zou inademen. Bruin of helder vruchtwater, het kon hem allemaal niet deren, schreeuwen deed hij en wel onmiddellijk. Eind goed al goed, meenden we.
Maar de ziekenhuisvroedvrouw had daar een ander mening over, hij moest geaspireerd worden, had teveel vocht geslikt. Om discussies te vermijden (bij thuisbevallingen aspireren wij niet bij een goed functionerende baby) navel ik het kind af, pak het van de moeder haar buik en leg het op de verzorgingstafel bij de vroedvrouw met aspiratiesonde in aanslag. De lange sonde verdwijnt in de mondholte van het kind. Het protesteert.
- Goede reflexen, prijs ik, goede reacties, kortom een dikke 10 op 10. Er komt inderdaad gekleurd vruchtwater uit de maag.
- Ok, dat moet hij dan niet meer uitbraken.
- Moet dat zo lang? vraagt de bezorgde moeder. Het begint me ook wel te ergeren. De kleine nog meer.
- Is het nog niet genoeg? vraag ik op mijn beurt. Ze schudt van nee.
- Alles moet eruit. De kleine heeft zijn protest opgegeven, hij ligt er gelaten bij, ik weet wat dat kan betekenen.Tijd om te interveniëren. Het is genoeg geweest, dat maak ik haar duidelijk, ze heeft haar werk voortreffelijk gedaan, maar teveel is teveel. Ik geef de baby terug aan de mama, en O, verbazingwekkend toch: hij wil niet aan de borst drinken.
- Het komt wel hoor, sus ik. Ze willen naar huis, mama is al half uit bed, we zijn nog geen uur ver. Maar een uur later staat ze aangekleed naast de verlostafel, gepakt en gezakt.
De volgende dag wou hij wél drinken. Gejuich.
De dag daarop niet meer. Geen doen aan.
Het zal je maar overkomen: heb je barstende borsten vol melk en een kind dat niet wil drinken. Afkolven, pink-spuit methode voeden. Net zoals gisteren probeer ik de kleine vandaag terug aan de borst te krijgen. Maar hij houdt zijn mond nog harder toe dan gisteren.
We hebben het over het waarom van de gesloten mond, over de lichaamstaal van een baby, zijn relatieve apathie, over de aspiratie na de geboorte.
- Als ik mijn mond open doe, doen ze me pijn -
-Zou hij dat denken, en uit voorzorg zijn mondje toe houden? vraag ik hardop.
En zie: plots zuigt hij weer aan de tepel.

donderdag 7 augustus 2008

Dat hi minne met sinne mach doen verstaen


Die lope des troens ende diere planeten
Ende der tekenne die metten trone gaen
Machmen iet met ghelike weten
Ende met maten van ghetale bevaen.
Maer geen meester mach hem diese vermeten,
Dat hi minne met sinne mach doen verstaen,
Alle die minne ye wisten ende selen weten
Ende selen lope den loep der minnen.

Hadewych (13de eeuw)

woensdag 6 augustus 2008

tante Elisabeth

(pierre alferi °1963 Parijs)

'here is seven times seven
times seven times seven
a far-fetched grunge idea for
you in hard cubes of almost
anything goes like on T.
V. in fact it's almost as
good as compacting the trash'
uit Kub Or - Oxo ('94)

seven sections of seven poems, with each poem composed of seven seven-syllable lines; In Hebrew the number seven represents completeness and totality

Tante Elisabeth: Film Parlants/Cinépoèmes

ik ben er gek op al weet ik niet waarom

maandag 4 augustus 2008

Argentijns 'feest'


6.15u: Opstaan dan maar, het zandmannetje heeft me verlaten.
8.30u: Verse broodjes halen bij de bakker.
9.30u: Soep bereiden en avocado’s mixen terwijl Karel de groenten snijdt voor de chili con carne.
9.40u: Een SMS van een hoogzwangere: 'Al veel ananas gegeten maar baby maakt nog geen aanstalten!' Ik hoop vurig dat ik vandaag nièt weggeroepen wordt voor een bevalling.
10.30u: Het moest gezouten spek zijn en geen gerookt zegt Karel, hij vertrekt dus naar de supermarkt.
12u: Maaltijd met de kinderen.
13u: Laatste opruim van het huis.
14u: We zijn een uur te vroeg klaar! Is me nooit eerder overkomen.
Ik ga me boven omkleden, hoor een wagen gierend remmen.
14.15u: Samen met Yolan maai ik het gras af.
14.40u: Yolan moet nog snel ‘iets’ af geven bij een scoutsvriendin. We stappen in de wagen maar drie meter van het huis stop ik bruusk want er ligt een kat naast de weg. Bij nader inzien is het Boef, onze tijgerkat. Ze lijkt wel te slapen maar de vlieg en het bloed op haar neus verraadt dat ze in een andere wereld is.
14.55u: Het bezoek kan elk moment aankomen, snel haal ik een kartonnen doos voor de kat. Ik spreek met Yolan geheimhouding af tot zijn afscheidsfeest voorbij is.
14.57u: Karel staat buiten te roken, ik verstop de doos zolang achter het hek tot hij weer naar binnen gaat. Ik herinner me nog levendig zijn reactie op verdronken Isis, zus van Boef .
15. 07u: De familie sijpelt binnen, ik schenk een Franse Clairette de Die en haal de warme taco’s uit de oven, serveer ze met guacomole en chimichurri.


15.50u: Als laatste arriveert pa met zus en haar zoon. Pa vraagt naar de kat. Mijn neus bloedt.
16.30u: Pa vraagt nogmaals naar de kat, ik fluister hem de waarheid in zijn oor. Hij is volwassen, bijna 94 jaar, hij kan het aan denk ik maar vraag hem te zwijgen. In de keuken warm ik de pikante kippensoep op. Karel vraagt me waar de kat ligt. Zus kijkt wanhopig: ‘ik dacht dat hij het wist!’. Ik omarm Karel. Hij glimlacht, begrijpt waarom ik het voor hem verzweeg.
17.25u: Nadat de 17 soepborden afgeruimd zijn en de aardappels geschild ga ik naast vader verpozen. Hij trekt de aandacht van Loammi, de grootste kattenvriend ooit en voor ik wel en goed besef zegt hij: ‘Boef’ en maakt daarbij met de rechterhand het zeisgebaar.
17.40u: Loammi ontsteld, moeder boos, vader huilt.
18.20u: Bij het uitdelen van de maaltijd is de orde weer hersteld, ‘het smaakt’, zeggen ze.
Moeder wil weten waar ik de Argentijnse wijn gekocht heb. Er worden weer grapjes gemaakt, pantomime gespeeld, gejongleerd met zachte ballen en sticks.
20.30u: Voor de laatste keer getik van bestek bij het dessert, koffie en Maté (Argentijnse thee). Zonder de Dulce de Leche. Judy uit Venezuela weet waarom ik het verknoeid heb. Als ze het in Zuid-Amerika hebben over gecondenseerde melk bedoelen ze mét suiker. Daarbij moet je die blikken geen drie uren koken zoals ik deed, één uur volstaat om die heerlijke caramelcrème te bekomen.
22u: De feestgangers verlaten het pand.
22.15u: De film A few good men op VT4 rondt de avond af.


Guacomole : Avocado’s pureren met tomaat, zure room en limoensap
Chimichurri: 2 rode ui, 4 knoflookteen, 2 spaanse pepers, 2 tomaat, 1 bos peterselie
grof gemalen peper, zout, olijfolie (2dl), azijn
alles heel fijn snijden , in aarden of glazen recipiënt bewaren gedurende 24u op kamer t°
Pikante kippensoep met champignons: 400 gram kipfilet, 2 eetlepels kerriepoeder, 250 gram champignons, 250 gram tauge (= sojascheten), 6 takjes selderij, 2 eetlepels sojasaus, 1/2 theelepel sambal oelek
Chili Con Carne: recept Karel : americain, (gezouten!) spekjes, selder, rode bonen, tomaat, mais, kikkererwten, chilipoeder en véél komijn.
Wijn : Michel Torino uit de Calchaqui Valley – Argentina (1700 mts) uit de Colruyt
Ijs zonder Dulce De Leche ( zoet van melk)

zaterdag 2 augustus 2008

een man een man, een woord een woord


Ze bestaan nog, de mensen van een-woord-is-een-woord.
Wij mochten dat nog eens aan den lijve ondervinden. Via 2dehands.be.
De webstek bij uitstek als je een koopje op de kop wil tikken én geen percent aan een ander wil afstaan, zoals bij E-bay.
Geen aanhangwagen maar wel een camionette, dat leek ons een stuk handiger. Tot dat besluit waren we gekomen. En Karel voegde de daad bij het woord en binnen het kwartier viel hij op een vehikel dat zeer geschikt ende betaalbaar zou zijn.
We waagden het en boden 250 euro meer dan onze voorganger.
Wachten zouden we niet doen, de koe bij de horens vatten wel, dus belden we vijf minuten nadat we dat bod hadden geplaatst.
Kregen nog iemand aan de lijn ook. Een man. Steve, op zijn Engels uitgesproken.
Warempel, hij had het al gemerkt, vond zelf dat het vlug ging, gezien zijn vijf dagen jonge advertentie en ja, we mochten diezelfde dag nog komen en nee, hij zou ondertussen niet zwichten voor een ander bod.
Was hem dat toch overkomen tegen dat we aankwamen.
En van ‘opkopers’ die hetzelfde bod als het onze gedaan hadden, waarvoor hij niét naar de keuring moest, maar waarvan hij wist dat ze de wagen zouden verschepen naar exotische oorden en dàt wou hij niet. Zijn vehikel in de anonimiteit zien verloren gaan, daar kon hij zich nu eens niet mee verzoenen.
Hij wou de mensen kennen aan wie hij zijn geliefd voertuig zou toevertrouwen.
- Waren wij dat vertrouwen waard? -
Wij, die stonden te watertanden bij dat als nieuw gespoten rijtuig.
We keken mekaar aan. Zo fris gewassen en gespoten zou het niet lang blijven, onze gebruiken kennende, maar we zouden deze Ford met liefde behandelen, zelfs een aaitje geven, over het stof heen, dagelijks als het moest.
Hij aanhoorde onze plannen, knikte goedkeurend, vertelde wat hij ermee had aangevangen: mountainbike-wedstrijden. Leek mij wel wat voor tieners, maar die leeftijd had hij al minstens verdubbeld. De vrouw keek begripsvol toen hij over zijn hartritmestoornis begon. Maar fietsen zou hij blijven doen. Het was gewoon van de stress geweest. Waar hij als jonge dertiger dan wel stress van kon gehad hebben vertelde hij in het volgende half uurtje. Hij had nog uren mogen vertellen, wij wilden zelfs graag een voorschot geven, maar dat sloeg hij ridderlijk af, nee, hij had zijn woord gegeven.
Toen wij met nieuwe nummerplaat (ABC, alsjeblief, je zou voor minder een andere wagen kopen!) en papieren vijf dagen later aan zijn deur stonden en ze hem blijven bellen waren met groter geld, overhandigde hij ons de sleutels, het netjes ingevulde onderhoudsboekje, de autopapieren, de afkoop van de eerste eigenaar, het keuringsbewijs.
Je had hem moeten zien toen hij ermee naar huis reed.
Als een koning op zijn troon en een smile tot achter zijn oren. Karel.