vrijdag 30 mei 2008

met een beetje wrikken

Haar eerste melktandje
Houdt ze strak in haar handje
Meter Leen had wat moeten wrikken
maar ze doorstond het zonder snikken
als ik daarna maar van het ezeltje zong
van dibbidobidabido - drinken uit de ton
en een verhaaltje wou voorlezen;
‘Bronnenbaby’ dat boekje over leven geven
in ’t water en het putje in de buik
dat navel heet, ze wist het, de guit
Daarna bekeken we foto’s uit het verre Afrika
met boeken op ons hoofd deden we die vrouwen na
en ’s avonds, bij het poetsen van de tanden
telde ze de dagen af op haar handen
nog één, twee, drie vier
dagen van plezier!

donderdag 29 mei 2008

een duidelijke mengeling

- Eêtje, ça pleu, zegt hij
- Il pleutre, verbeter ik hem
We lachen. Het is 07.51u
Ik denk aan de foto’s van gisteren, bekijk ze één voor één. Aan massaal deleten ben ik niet toe. Van de pakweg dertig stuks is er maar één die me echt kan bekoren. Deze.


Een vat vol herinneringen zoals een mens is. Ik toch.
Gebarsten maar rijk aan levenservaring. Geschonden maar levenslustig.
Een lichaam zoals een huis, gekorven huid, de gaafheid eruit.
Voor altijd, besef ik nu.
’s Morgens als ik de olie in mijn huid laat werken, als ik mijn spiegelbeeld zie.

Een foto toont onverbiddelijk wat je zonder bril niet ziet.
Wat schreef pa in 1972 in mijn poëzie?
Ik las het en keek hem verwonderd aan. Bijna zestien was ik, hij achtenvijftig:
Heimwee naar verten
naar vrijheid,
naar kracht
naar jeugd…

De drie puntjes lieten verstaan dat er nog heimwee te scheppen viel. Mijn vader heimwee!? Heimwee had je toch alleen als je weg was van huis?
Onstuimig als de jeugd is sta je niet stil dat leven eindig is.
Bijna vierennegentig is hij en sinds 8 april in dat splinternieuw bejaardentehuis. Een luxueuze kamer en badkamer met schuifdeur en handvaten waar het moet.
Als ik hem bezoek heb ik steevast oud brood mee want daar kan ik hem het grootste plezier mee doen; kan hij de vissen voederen… eindeloos.
En dan zingen we Wim Sonneveld achterna:
Zeg nou toch je jurk wordt nat, je handjes vuil en papa boos…
Vader is een mooie held. Vader is de baas
Vader is een duidelijke mengeling van Onze-Lieve-Heer en Sinterklaas’

Hij lacht dan eens verlegen, maar ik zing het vervolg niet:
‘Vader is een hypocriet. Vader is een nul
Vader is er enkel en alleen maar voor de centen en de rest is flauwekul’


Het heeft lang geduurd voor pa bij mij van zijn troon viel, wel vijtig jaar. Voordien, voor zijn ongeval, was hij zo’n duidelijke mengeling voor iemand met oogkleppen als ik. Van moeder hoorde ik anders wel klachten maar ik deed ze af als gezaag van een over-kritisch mens.
Moeder is de rust zelve tegenwoordig nu ze niet meer bij pa woont.
En hij begrijpt het niet, waarom ze niet samenhokken in dat mooi bejaardentehuis.
Wij anders wel.
Ik eindelijk ook.
Het ga je goed, lieve pa.

dinsdag 27 mei 2008

Oeps, boven de 50.000

...bezoekers sinds januari 2007; sinds het echt begon.
Diep Rood kleuren mijn wangen.
Te laat om een boek weg te geven.
Te laat voor drie kussen.
Te laat voor de fanfare.

Maar dat maak ik goed bij de 60.000.
Afgesproken?

maandag 26 mei 2008

nog meer bewegen met Achilles

Zondagmorgen 9.30u, Wietse is er niet bij vandaag.
- Hij is met zijn papa naar de bewegingsschool, zegt ze terwijl ze haar baby zoogt.
Nochtans was Wietse de dag ervoor niet te best, beetje ziek zelfs. Ik meende dat het van de grote emotie was, want nooit zag ik een gelukkiger kind bij het begroeten van zijn nieuwe broertje. Een smile van het ene oor naar het ander en ogen die blonken alsof zijn broer de levende vervulling was van een lang (on)uitgesproken wens.
Een ‘school’ op een zondag dat zo’n aantrekkingskracht heeft dat een ziek kind niet meer ziek wil zijn? Daar moest ik het mijne van weten!

Op een boogscheut van het ouderlijk huis in Grimbergen, op een àndere zondagmorgen, betreed ik de sporthall waar het hart van Achilles pulseert. Meer dan 100 kinderen staan klaar om ‘de reis rond de wereld’ te maken. Drie kwartier geleden deden de peuters dat, nu zijn de kleuters aan de beurt en binnen 45 minuten komt de volgende groep van 100 kinderen.

- Hoe het allemaal begonnen is?
Emile Rouseaux, vermaard volleybalspeler, bezieler en uitvinder van dit concept, legt het mij graag uit.
- Ik gaf training aan kinderen, maar merkte algauw dat ze, bijna allen, elementaire motorische vaardigheden misten. Ik vroeg me af hoe dit mogelijk was. Als je ziet wat kinderen vandaag doen, sta je daar niet versteld van. Er wordt veel gezeten, veel TV gekeken, weinig buiten gespeeld, kortom er is te weinig lichaamsbeweging.
Op sportniveau was ik een laatbloeier, ik ben pas op mijn 17de aan volleybal begonnen en stond binnen de 4 jaar op nationaal niveau. Men vroeg zich af wat ik voorheen had gedaan. Qua training ‘niets’, meende men.
Maar mijn jeugd was een gouden ervaring wat lichaamsbeweging betreft. Mijn vader had een boerderij. Dag in dag uit was ik buiten, klom in de bomen, liep achter de koeien aan, raapte denappels op om op een verdwaalde koe te ketsen, sprong over koeienvlaaien, stak strobalen de lucht in met het gemak van een gewichtheffer, ademde dag in dag uit de gezonde buitenlucht, voor TV liggen was er niet bij.
Dààr heb ik mijn motorische vaardigheden van, dit was de beste training die men zich als sportman kon indenken.
Zo ben ik beginnen nadenken over de motoriek van de kinderen van vandaag. Ik zocht een manier om die te stimuleren, al spelenderwijs. Een hindernissenparcours opbouwen kon een oplossing zijn. Ik probeerde het uit met 30 kinderen. Tegen het einde van het jaar schoten er maar 10 meer over. Op die manier kon het niet verder.
Ik heb toen mijn veto gesteld: de kinderen moesten begeleid worden door een ouder, niet alleen om de veiligheid te waarborgen, maar vooral omdat ouderparticipatie een must is. En net dat is de troef geworden van de bewegingsschool. Het jaar daarop namen al 60 kinderen deel. Er zijn vaders en moeders die me zijn komen bedanken omdat ik hen ‘geleerd’ had met hun kinderen bezig te zijn. Tegenwoordig draagt men ‘zorg’ voor de kinderen. Kinderen opvoeden is een zorg geworden, maar het is veel meer!

Ik heb het met mijn eigen ogen gezien: de sporthall gevuld met een bont allegaartje van groot en klein. Een ontspannen sfeertje; eentje van alles-kan-niets-moet.
Ook bij de medewerkers, waarvan enkelen al sinds 6.30u in de weer zijn om het indrukwekkend parcours op te bouwen, zijn enthousiast. Kleuters overstijgen hier hun grenzen. Als moeder moet je hier leren omgaan met je eigen angsten. Het kan niet dat je hier heel de tijd
- Pas op, pas op!, roept. Het kind bepaalt zelf hoe ver het wil gaan. Ik zie een kleuter met een groot zelfvertrouwen van twee meter hoog springen, terwijl het volgende kind, minstens 2 jaar ouder dezelfde sprong met moeite aandurft.
Elke 2 weken is er een nieuw parcours. Telkens wordt er iets nieuws verzonnen met de Zweedse evenwichtsbalken, springmatten, rekken allerhande, netten, touwen, matten, ballen, een hele resem autobanden in verschillende maten. Al het materiaal is stevig, en het parcours is op zo’n manier opgebouwd dat het goed beveiligd is. Het hele parcours wordt driedimensioneel in kaart gebracht zodat het mogelijk is tot in het oneindige steeds nieuwe hindernissen aan te bieden.

- Onlangs maakten we een tunnel van 3 meter hoog met tractorbanden, binnenin hing er een touw, men vroeg zich af of dit wel kon, zegt Emile,
- Laat ze maar doen, heb ik gezegd, niemand is verplicht om alles uit te proberen, maar er zijn er toch veel in geweest, de kinderen voelen direct aan hoe ze die hindernissen aankunnen. Het is ook geen afmattingslag, om het kwartier is er een pauze ingelast, waarbij iedereen uitgenodigd wordt om te verzamelen om gezamenlijk wat ‘fitness’of een dansje te doen of met een strandbal naar mekaar te gooien op de maat van de muziek. Alles komt aan bod qua motorische stimulatie; trekken, duwen, gooien, slingeren, rekken, buigen, springen, wippen, dansen, vallen en opstaan...

www.achilles-bewegingsschool.be

zondag 25 mei 2008

liggen, kruipen, tasten, kijken

Van maandag 26 mei tot en met zondag 8 juni 2008 kan u in Kunstenhuis Pantalone gratis een interactieve tentoonstelling bezoeken rond de Tsjechische kunstenares Kveta Pacovská. De organisatie is in handen van het Théâtre de la Montagne Magique.

De tachtigjarige Tsjechische kunstenares, Kveta Pacovská, ontwerpt prentenboeken als tactiele en driedimensionale kunstobjecten. Haar abstracte vormgeving prikkelt de verbeelding van jong en oud en voert hen mee naar een magische wereld vol heldere kleuren en geometrische vormen, vreemde personages, letters en cijfers die tot leven lijken te komen.


Speciaal voor deze tentoonstelling ontwierp Kveta Pacovská een zevental modules, waarin baby’s en peuters al liggend, kruipend, tastend, kijkend en luisterend kunnen kennismaken met enkele van haar originele kunstwerken. Karel Van Ransbeeck zorgde voor de concrete uitwerking van de tentoonstelling.

Uitdagende nevenactiviteiten rond boeken, taal, beeld, beweging en muziek zoals ‘letterbouwen’, ‘voelklanken’ en ‘lichtspiegels’ nodigen (groot)ouders en begeleiders uit om op een speelse, creatieve manier met hun (klein)kinderen in interactie te gaan.
tentoonstellingsmodules: 1 tot 4 jaar, onder begeleiding van een volwassene
nevenactiviteiten: jonge kinderen en hun (groot)ouders
duur: zelf te bepalen
van maandag 26 tot en met vrijdag 30 mei van 13 tot 18u
van maandag 2 tot en met zondag 8 juni van 10 tot 18u

toegang is gratis, reservatie is niet nodig
inlichtingen: T 02 223 00 84

KUNSTENHUIS PANTALONE
Martelaarsplein 10
1000 Brussel

vrijdag 23 mei 2008

Lucian Freud



Hij wist het niet, kon niet raden waar zijn verjaardagscadeau hem zou leiden, ook niet toen we de Nederlandse stad naderden.
- Wat moeten we in Den Haag?
Tot we voorbij het Gemeentemuseum reden en hij dat levensgroot schilderij zag.
- O, dat was ik helemaal vergeten!

We hadden het gelezen : de kunstenaar had ‘iets’ met zijn modellen, ze leefden maanden op zijn atelier. Ik vraag me af welke kunstenaar niet ‘iets’ met zijn modellen heeft, tenzij hij ze in een pose zet, een fotootje neemt en bedankt.



Van alles wat ik gezien heb, bleven de titels me het meeste bij.
‘Meisje’ waarbij je verwonderd naar de oude vrouw kijkt, je afvragend of het titelplaatje wel bij het juiste schilderij staat.
- Hij heeft een morbide blik, zegt Karel wanneer hij me nog eens kruist, want hij heeft het allemaal in een oogwenk bekeken.
‘Slapend hoofd’ met gedurfde lijnen en kleuren, een sterk portret.
‘Hoofd en arm van een man’
Aan zijn baard had ik zelf al kunnen afleiden dat het een man betrof . Ondanks de sobere titel vind ik dit nog het meest geslaagde werk. Veel van zijn modellen schildert hij slapend. Ook in de film getuigen modellen dat ze moe werden van het lange pauzeren.
In een bijzaaltje valt mijn oog op twee tekeningen, benieuwd welke titel ze dragen wijkt mijn blik naar het titelplaatje, tweemaal staat er ‘fragmenten’. Vind ik een maar een povere omschrijving, waarbij ik me afvraag of dit de keuze was van de kunstenaar zelf. Voor een kleinzoon van Freud is dit maar minnetjes. Mogen vrouwelijke geslachtsorganen in de 21tse eeuw nog steeds niet benoemd worden? Twijfelde hij tussen het woord vulva of vagina? Onwillekeurig moet ik aan Jef Geeraerts denken die jààààren terug een lezing gaf in het cultureel centrum van Kortenberg. Tussen al zijn beladen woorden had hij het hulpeloos over haar ‘spleetje’. Ik schoot bijna in een lachkramp.

Van ‘Zelfportret met reflectie’ schrik ik even. Het is alsof Karel daar staat, erger nog, alsof het een schilderij van Karel betrof. Elke avond kijk ik naar zijn naakt zelfportret in kikvorsperspectief. Ik kan me geen avond herinneren dat ik ging slapen zonder het te bekijken, daarvoor is het te groot, te aanwezig, te sterk en te mooi.
Hij is verwittigd; de dag dat hij met de Noorderzon verdwijnt zal dit doek zoek zijn.

- Kom, we zijn weg.
- Vond je het niet mooi?
- Jawel, maar ik hang nooit langer dan een uur in een museum.
- Naar ’t strand dan?
- Tuurlijk!

woensdag 21 mei 2008

dinsdag 20 mei 2008

Me giving birth to myself

De mereltjes waren er weer veel te vroeg bij deze ochtend en na de zoveelste hoestnacht van bedmate stapte ik minder sprankel dan die lieve mereltjes uit bed.
Tijd om ballonnen te blazen; verjaren, ook vandaag.
Mails te checken; elke dag een bont allegaartje.
Daartussen zat er wel een heel vreemd exemplaar van zoonlief. Wetende hoe betrokken ik ben bij all kind of births ooit stuurde hij me dit:
‘Me giving birth to myself’. Of hoe raar die hersenkronkels die sommige mensen bezitten.
Maar wie weet is dit een therapeutische happening voor hen die geen vaginale geboorte mochten meemaken?
Rebirthing als het ware.
http://www.viceland.com/int/v14n10/htdocs/bloody_hairy_hot.php

vrijdag 16 mei 2008

Waar bleef ze toch?

Waar bleef ze toch?
Die vraag stelde ik me meermaals het laatste half uur. Ze had er al moeten zijn. Ik had de badkamer al een beurt geven, de rode trap ook. De kamer was in orde. Al lang. Alsof ik had geweten dat ze er vroeger beroep op zou doen. En zie, bijna drie weken voor haar datum breken de vliezen. Ze belde het me 's nachts. Lachend, want spannend toch? Ja, natuurlijk zou ze weer gaan slapen. Wat zinloos om nu wakker te blijven als er geen weeën waren. Of golven, zoals toen die dag dat ze kwam praten over hypnobirthing. Samen met haar man had ze twee weekends gevolgd. En omdat ze wou dat de lijn tijdens de bevalling werd doorgetrokken meenden ze mij heel uitgebreid te moeten uitleggen waar het om ging.
Het toeval wou dat ik al voeling had met de materie. Ene dr. Max Ploquin uit Franrkijk bezong de zaak in andere termen. Alsook Lamaze, Dick-Read. Maar uiteindelijk kwam het op hetzelfde neer.
Ademhaling, relaxatie, visualisatie, bewustwording en zelfvertouwen waren zowat de sleutelwoorden. Voor haar een logische stap want na twee bevallingen met epidurale verdoving was dat zelfvertrouwen een beetje zoek. Ze moest ergens een houvast krijgen als ze extra-muraal wou kunnen bevallen. Iets meer dan de boodschap: 'Je kan het'.
Dat antwoord kwam van de hypnobirthing. Ze hadden het me voor gedaan, klaar uitgelegd hoe je rustig kan worden door drie etappes in ademhaling. Ik zag mezelf weer in-en uitademen in Chateauroux. Ze hadden me het boek laten zien, de CD.
Vol - aanstekelijk - vuur verteld.

Eindelijk ging de bel. De woorden 'Waar bleef je?' stokten in mijn keel. Ze geraakte net op de eerste tree van de rode trap en plaatste zich daar als wou ze zich nooit meer veroeren. Ze kwamen om de twee minuten, die golven. Ingetogen onderging ze ze. Na wat onderhandelen stond ze toch recht en trok naar de geboortekamer waar ze in het grote bed plofte om er niet meer uit te komen. Manlief startte meteen de CD. Een rustig melodietje zinderde door de kamer en een nog rustiger stem vertelde ons wat te doen:
- Now take a deep breath...
Maar eerst wou ik die kleine in de buik beluisteren.
Hm, toch even verder die harttoontjes volgen vertelde mijn vroedvrouwinstinct.
Ja, goed!
Alles en iedereen verviel in rust, totale stilte, enkel die lieve stem uit de boxen. Geen enkele kreun, geen beklag, geen weerstand. Ze liet alles toe in haar ontluikend lichaam. Daarom verbaasde het me niet toen ze me een kwartier later zei dat ze moest persen en haar kleine nog geen 10 minuten later prijs gaf.

Een typische Diep-Rood bevalling?

donderdag 15 mei 2008

Oproep van zij die in hun praktijk nog luisteren

'beste Leen,.... je liefde voor kinderen en de psychoanalyse (minstens onder de vorm je partner) en je eigen vastberadenheid om niet toe te geven aan de schreeuw van de dag noch aan algemene maatschappelijke tendenzen (ik noem maar medicalisering, ver(neuro)wetenschappelijking, ... ) kennende, permitteer ik me in elk geval de mail nog even onder je aandacht te brengen én je expliciete steun te vragen...'


Beste vrienden en collega's,

Graag wil ik even jullie aandacht vestigen op een probleem dat mij zeer ter harte gaat, en waarvan ik veronderstel dat het jullie misschien ook wel interesseert.

Een tijdje terug werd bekend dat de Hoge Gezondheidsraad een expertenrapport voorbereidt rond "gedragsstoornissen bij kinderen en adolescenten". Onder deze experts vinden we niemand terug met een psychoanalytische oriëntatie. Dat verwondert ons, vermits juist de psychoanalyse heel wat expertise heeft opgebouwd in het therapeutisch werken met kinderen. Maar anderzijds verwondert dat toch ook weer niet: het is bekend dat de psychoanalyse gedragingen van kinderen nooit meteen afdoet als stoornissen, maar die beschouwt als een teken van hun eigenheid – soms moet men het kind inderdaad wel helpen om met zijn eigenheid in het reine te komen. De psychoanalyse waarschuwt ook tegen de mogelijke gevaren van deze reductionistische benadering van kinderen, via 'gedragsstoornissen', zowel op korte termijn, in de opvoeding en heel het veld van de psycho-medisch-sociale 'zorg', als op lange termijn, in de cultuur en de maatschappij in het algemeen.
Een voorbeeld van dergelijke reductionistische benadering is de idee, die als maar meer gepromoot wordt, dat men in staat zou zijn om effectief aan preventie van later delinquent gedrag te doen door zo vroeg mogelijk 'gedragsstoornissen' op te sporen, die de voorlopers zouden zijn van delinquent gedrag, om die ook weer zo vroeg mogelijk te corrigeren via een uitgekiende combinatie van medicatie en gedragstherapie. Voor zover ons bekend bestaat daarvoor geen enkele evidentie. Zelf vrezen wij integendeel dat dergelijke benadering kan leiden tot het opnieuw ontzeggen aan het kind van zijn moeizaam verworven spreekrecht. Wat telt is immers niet meer wat het kind over zijn eigen gedrag te vertellen heeft, maar de manier waarop het zich nu dient te gedragen teneinde later geen overlast te veroorzaken.
Daartegen wordt nu op 14 juni 2008 te Brussel een nationale (tweetalige) meeting georganiseerd voor al wie zich daar rond vragen stelt: en dat blijken gelukkig niet alleen praktijkmensen uit het psycho-medisch-sociaal veld te zijn, maar ook intellectuelen, kunstenaars, politici, en u ...
U kan het zelf vaststellen op de website met weblog, http://www.forumpsy.be/, waar u een uitgebreide motivatie van de actie en een aantal begeleidende teksten vindt. Ik nodig u graag uit er een kijkje te gaan nemen. U kan er deze oproep ook ondertekenen. Mag ik jullie vragen om dit ook te doen, om op deze wijze inderdaad jullie steun voor onze actie te betuigen? En houden jullie zich niet in om deze oproep verder te verspreiden to whom it may concern ...
Misschien tot op de Nationale Meeting, op 14 juni 2008, in Brussel?
Vriendelijke groeten
Lieve Billiet
klinisch psycholoog en psychoanalytica
lid van de Kring voor Psychoanalyse van de New Lacanian School

teken de petitie

vrijdag 9 mei 2008

onderuit gehaalde onderwaterbevalling

- Vandaag is mijn laatste dag als minderjarige, als ik nu nog een misdaad bega komt het niet op mijn strafblad. Welke misdaad zou ik nog rap doen?
Geleund tegen het aanrecht, zoeken zijn blauwe kijkers het plafond af, mijne kleinste, grootste zoon. De ochtendstond bracht hem, ja, goud in de mond. Hij heeft er zin in. Daarnet hoorde ik hem - boven zijn bord cornflakes - zijn voornaam uitleggen aan Loammi, zijn briefstoer.
Yolan: ‘viooltje’, héél stoer toch, lacht hij ironisch.
- Zou ik een bank overvallen? Iemand vermoorden? Zeg het eens mama.
Mama zoekt een plastiek zak om de cake in te pakken voor de klas. Op algemene aanvraag van de klasgenoten: wortelcake. Mét bloemsuiker. Zoals vorig jaar en het jaar daarvoor.
- Veel plezier! Wuif ik ze uit.

- Nee dan, de manier waarop die spreker gisteren aan het woord was vond ik allesbehalve, zegt Karel als onze zonen de deur uit zijn. We waren duidelijk niet de enigen met die mening.
Het begon al goed:
In Australië is er in dat jaar een kind thuis in het water geboren en het was dood. De kranten stonden er vol van.. De toon was meteen gezet.
Voor de aanvang was ik even bij dr. Ponette gaan zitten. Blij als ik was hem tussen de toehoorders aan te treffen. Nu kon er niets mis gaan. Als er iemand iets moest vertellen over onderwaterbevallingen was hij het wel.
Van Australië naar internet. 360.000 sites krijg je als je ‘waterbirth’ aanklikt, zegt de spreker.
Maar ga bij PubMed (PubMed is a service of the US National Library of Medicine that includes over 16 million citations from MEDLINE and other life science journals ……) en je hebt er maar 37 of zo. Om maar te illustreren hoe weinig de wetenschap over onderwaterbevallingen weet, was de snelle conclusie.
Met de niet-medische websites werd op een stuitende manier de draak gestoken. En ook de medische sites bleven niet van kritiek gespaard. Zelfs twijfels over de bevindingen van de PH van de navelstreng uit de studies.
Ik zag menigeen ongemakkelijk op zijn stoel wiebelen. Waren we voor die smalende kritiek naar hier gekomen? Hadden we onze zonnige avond daarvoor opgeofferd?
Zodra het flauw applausje geluwd was, stak Ponette van wal.
Zesduizend onderwaterbevallingen heeft het Henri Serruys ziekenhuis uit Oostende op zijn actief, Ponette deed daar persoonlijk minstens de helft van. Hij mocht uit ervaring spreken, maar gaf meteen toe dat hij geen gerandomiseerde onderzoeken deed.
Ewel, dan tel je niet tegenwoordig in medische kringen. En kunnen ze je resultaten ook niet onderuit halen.

www.henriserruysav.be (sinds 30 april 2008 baby-en moedervriendelijk ziekenhuislabel)
www.aquanatal.be
www.oerbron.nl

woensdag 7 mei 2008

Had je stress toen je zwanger was?

Mama, had jij stress toen je zwanger was van mij? Vraagt de jongste.
"Bah neen", is mijn snelle antwoord, want wie weet wat staat daar te lezen in die krant waar hij zich over buigt.
- Ah, dan is het goed want hier staat dat ik daar als tiener nog last van zou kunnen hebben.
Zie je wel, heb ik niet goed geantwoord?
Had ik ja gezegd, dan had hij een zorg meer want wat staat er?
"Zwangere vrouwen kunnen beter niet angstig of nerveus zijn: kinderen van moeders die dat wel waren, presteren als tiener minder goed."
Maar of je nu een beetje angstig was of veel, dat maakt niet uit, stelt M. Mennes van de KUL bij zijn doctoraat.
Dus angst is nerveus, is stress.
Van zo’n artikels krijg ik het op mijn heupen.
Aan welke voorwaarden gaat een zwangere nog moeten voldoen, denk ik dan.
Hoe kan een mens nu beantwoorden aan dat ideaalbeeld dat iedereen van een zwangere wil ophangen? Lief, gelukkig, zorgeloos, rimpelloos gezicht, pijnloos, roze wolk you know.
Krampachtig, kortom.
Ze gaat toch ook uit werken, beste proffen. Werk staat nogal eens gelijk met stress, stel ik tijdens de raadplegingen vast. Zalig diegenen die in beschermd moederschapsverlof zijn. Maar ook daar kan de stressfactor meespelen als dat bijvoorbeeld financieel niet toereikend is….
Of ze er bovendien angstig bijloopt is een andere kwestie, maar ook dat is mogelijk en dus is een beetje angst ook al fnuikend tegenwoordig….

Wat zal het volgende schuldbeladen onderzoek uitwijzen?
Hoe voelen jullie je, beste zwangere vrouwen?
Hoe stressvol is het lezen van dit bericht?
Mogen we ons eigen zelf nog eens zijn?

maandag 5 mei 2008

internationale dag van de vroedvrouw


Ampt ende plicht der vroed-vrouwen

Befchreven door den Ervaeren Cornelis Kelderman (1697), ghepenfioneert Heelmeefter der Stede van Brugghe.

'....Voor-Reden.
Hoe wonderlijck! dat den fchepper van het heel al, de werck-tuyghen tot het voorteelen van den mensch inde nature, foo wel van den Man, als vande Vrouwe gefchapen heeft, hebben ons veel ontleders, voornaementlyck in ons Eeuwe, met al hun by-fonderheden, foo door fchriften, als door konftighe uytbeeldinghen befchreven, ende betoont: maer hoe dat defe voortelinghe gefchiet, waer fy beftaet, hoe dat redelyck fchepsel, foo in grootte, faghte, harde, vloeybaere, ende geeftighe deelen, in dat alder-wonderbaerfte.wercktuygh vande vrouwe, fyn beghin, aengroey, geftalte, ende rypigheyt om gheboren te worden, verkryght, en zijn de ontleders niet van een, ende het felve ghevoelen....

Vraghe
Wat is de plicht van een Vroed-Vrouw?
Antwoorde. Het Ampt, en de plicht van een vroud-vrouw is, Kenniffe te hebben, om baerende Vrouwe in haer baren te helpen, de ghefchapren Vrught tot een natuerijke gheboorte te bveoorderen, de nagheboorte te weeren, de vrught te reynigen, ende de Vrouwe, die nu van haer Vrught verloft is, na behooren gaede te flaen......'

zondag 4 mei 2008

we waren er even uit

Bloedverlies, zei hij, en geen klein beetje en krampen ook, veel pijn. Of ik raad wist?
Zaterdagmorgen 7u, dag 6 na de bevalling. Ik geef mijn instructies telefonisch door, neem een douche van twee minuten kort, kleedt me aan en sta wat later aan hun deur.
Met roodbehuilde ogen ligt ze in bed. Heel anders dan de dag ervoor . Toen liep ze zingend door het huis, één brok zelfvertrouwen, nochtans moeder van een eerste kind maar haar bolle boezem gaf aan dat alles snor zat; het land van melk en honing. Nee, morgen moest ik niet komen…
Haar ademhaling is rustig, een warmwaterkruik houdt haar pijnlijke baarmoeder in bedwang. De druppels die hij bij de apotheker van wacht moest halen heeft ze al ingenomen en hebben het beoogde effect: de baarmoeder staat flink hard en er is rood gedoseerd bloedverlies.
- Het is veel beter nu, blij dat je kon komen, je was gelukkig nog niet weg.

Veel te vroeg sta ik bij de volgende nazorg aan de deur. Dus lees ik heel de krant uit in de wagen voor ik aanbel. Een geur van pannenkoeken komt me van in de gang tegemoet. Hier is een kraamhulp aan het werk die weet hoe ze mensen van ’s morgens vroeg kan verwennen. Er zijn er die van elke dag een feest kunnen maken.
Baby slaapt net en heel vast. Ik krijg het niet over mijn hart om ’t kind wakker te maken voor de hielprik. We stellen het uit tot maandag en overlopen de verschillende trucjes om die gemene tepelkloven te genezen.
- En amuseer je maar goed dit weekend, wuiven ze me uit.

En of. Zelfs de file kan ons niet deren, we zijn wég. In Gent doen we een ommetje, willen fotootjes schieten en merken dat we het SD-kaartje bij de pc thuis achtergelaten hebben! Dat lossen we dan snel op door een nieuw aan te kopen…aan de andere kant van ’t stad.

Op tijd komen we in Villa Maritza te Oostende aan. Karel mooi in pak, net geen das aan.
- Op welke naam hebben jullie gereserveerd? Ah, ga dan maar aan ’t venster zitten.
- Dat was toch al bezet?
Hij lacht samenzweerderig.
Het magisch woord ‘romantisch dineetje’ heeft deuren geopend. We krijgen de beste plaats van ’t restaurant mét zich op zee. We zijn in onze nopjes, niet alleen omwille van de overheerlijke maaltijd waarvan we met graagte snoepen, maar het decor, de zonsondergang, de bediening en het surplus van kunst aan tafel maken er een onvergetelijke avond van.
En doet Karel daar een belofte waar ik hem aan ga houden: hij wil voor ieder van ons een kunstbord maken.

www.metkunstaantafel.be




vrijdag 2 mei 2008

week van de goeiedag



't Is zelfs niet nieuw, deze campagne. De tijd dat ik met Yolan naar de school reed is er ook zo'n week geweest.
Het initiatief ging toen van de school uit.
- Goeienmorgen Yolan, dag mevrouw.
- dag Meester Jan.
Met de hand omhoog. Het had wel iets, er kwam zelfs een lach aan te pas.
Het werd een vrolijke week waar we graag aan deelnamen.
Spijtig wel dat het bij die week bleef.