zondag 30 december 2007

Claude wie?

De twilight-zone. Broodjes gehaald bij de warme bakker. Even tijd na het ontbijt. Er is niets dat moet.
Ons miauwende kat op een kleine tak in de boom haalt ons uit het huis. Pa en ik leiden haar met een twijg naar een dikkere tak, naar de stam, naar de pergola en naar de begane grond. Mal ding. Vriend van iedereen, bliksemafleider.

- Ken je het werk van Claude Cahun? vraagt Karel als ik terug binnen kom.
Ze was een vrouw - androgyniteit avant la lettre - the third sex… met een scala aan ronkende titels als: poëet, essayiste, literair criticus, novellist, surrealist, symbolist, vertaalster, comédienne, ‘constructor and explorer of objects’, fotografe en revolutionair activist (°1894-1954).
- Heeft interessante foto’s gemaakt, kijk maar eens na.
Ben je dan vroedvrouw en selecteer je als vroedvrouw een collage die ze maakte met Marcel Moore (ook een vrouw): een foetus in een baarmoeder.
“…And underneath all these masks, there is no ‘real’ identity...”

zaterdag 29 december 2007

de Dardennen

Min zeveneneenhalf vroor het in de ‘Dardennen’. Zonder wanten of handschoenen is dat goed fris. Gewinkeld tot we er vonden. Gewinkeld voor de kerst aldaar met de kinderen en de lieven.
Kerst met z’n tienen in een kleine gite. Met vijf stoelen en één zetel, zes borden maar een volledig bestek, met plastieken champagneglazen waar iedereen de hele avond uit moest drinken, met serpentines, zonder één kerstbal maar met een ongeëvenaard ‘chaleur’.
Alsof het ‘gebrek’ aan het gekend comfort - het beurtelings zitten op mekaars schoot om toch ook aan de tafel te kunnen zitten – barrières ophief.
Het overnachten. Met z’n allen brunchen. Het beloofde kaartspel achteraf.
-Dat moeten we nog doen, klonk het.

Zeven dagen verpozen. Zeven dagen rust. Zeveren, luieren, lezen, zonder blikken of blozen.
Zonder pc, zonder telefoon, zonder agenda, zonder druk, zonder pa, zonder zorgen.

vrijdag 21 december 2007

Een beëdigde vroedvrouw

De kortste dag van het jaar. Het heeft wel iets hebben, elk jaar opnieuw. Vanaf 21 december is het altijd weer uitkijken naar het volgende seizoen, dagen die gaan lengen, gretig zoeken naar sneeuwklokjes (ik toch), groen dat zal ontluiken...
Ik aanzie het witte schouwspel door het grote verandavenster, elke tak van elke boom in kristallen omvat. De fiets werkloos tegen de tuintafel geleund. De pompoen - gekregen van de buurvrouw - behoudt trots zijn oranje kleur want in een straal van 2 meter rond het huis bevriest er niets. Stoken, dag en nacht voor pa. Bang dat hij kou zou vatten, de dekens van hem zouden glijden. Hij durft al eens zelfstandig opstaan ’s nachts. Zoals laatst, die ochtend van de begrafenis van zijn broer vond ik hem om 5.30 u op de grond, koud.
Op eigen krachten heb ik hem terug in bed gekregen, warm toegedekt:
- Probeer nog een half uur te slapen, pa.
Wakker gemaakt voor zijn bedbad, extra met duindoornolie ingewreven, dat hij goed zou ruiken. Zijn kostuum helpen aantrekken na zijn ontbijt, hem tot een plas aangemaand en daar ging de bel, klokslag zeven uur. Perfecte timing.

Van de gemeente belden ze. Of ik zaterdag de eed kon afleggen voor de burgemeester om als beëdigde vroedvrouw te fungeren. Opgelucht dat de cirque voorbij zal zijn maar als ik een beetje doorvraag blijkt dat er sprake is van halfslachtigheid. In mijn eigen geboortehuis zou ik er wél in kunnen slagen het geslacht van de baby te herkennen maar doe ik dat op vijf meter van huis - zeg maar in dezelfde straat - dan moet daar toch weer een wetsdokter aan te pas komen. Vijf meter verder ben ik géén beëdigde vroedvrouw.
Dat het geslacht Massy door toedoen van Napoleon vanuit de Côte d’Or naar hier is afgezakt was een dikke meevaller maar die man zorgt nog steeds voor wetskronkels.
Het wordt in vroedvrouwscholen als folklore onderwezen:
- Wist je dat in sommige delen van het land er een wetsdokter aan te pas komt na een thuisgeboorte?
- Nee, juffrouw, waarom?
- Om het geslacht van de baby vast te stellen.
- Maar dat kunnen wij toch ook?
- Ja, dat kan zelf een kind, maar in sommige plaatsen van het land zijn ze daar extra voorzichtig in.
- Waarom?
- Omdat er in de tijd van Napoleon veel vrouwen hun zoon als een meisje aangaven opdat hij niet naar ’t leger zou moeten. Toen Napoleon achter dit bedrog kwam vond hij het nodig het geslacht door een onafhankelijk persoon te laten bepalen.
- We leven toch in andere tijden?
- Dat wel. Het gevolg is dat in die streken de vroedvrouw wel een kennisgeving van de geboorte kan doorgeven maar het ouderpaar kan de aangifte van de geboorte niet doen voor er een wetsdokter is geweest die nogmaals het geslacht bepaalt.
- Waar gebeurt zoiets nog, juf?
- In onze hoofdstad en ook in de gemeente Kortenberg bijvoorbeeld...

dinsdag 18 december 2007

ik geloofde je niet

- Ik geloofde je niet, zei Dennis achteraf, ik dacht dat je dat zei om haar op te beuren.
Hoe zouden wij kunnen wij liegen over de ontsluiting? Stel dat ik 7 cm zeg terwijl het er maar 5 zijn en ik moet ze doorsturen naar het ziekenhuis, hoe zouden jullie dan op de 5cm reageren? Da’s toch een afknapper van jewelste, nee dat kan een vroedvrouw niet maken.
Ze had anders wel een opkikker nodig Katja.
Doooooooodmoe was ze, niets geslapen, ze sleepte zich van de één wee naar de ander voor dit derde kind dat volgens haar veel te laat kwam. En had ze er niet onnoemelijk veel voor over gehad om die kleine te doen komen? Toen ze het 's ochtends - nog lachend - opsomde stond ik er zelf van te kijken. Ze had het hele huis gekuist, spicy food gegeten én, als toemaatje toch nog energie gevonden om de liefde te bedrijven. Niet meer geslapen sindsdien, de contracties hadden het haar verhinderd en dat voor een anderhalve cm intsluiting en een stugge baarmoederhals, je zou van minder wanhopig worden. Dat spicy food een baring in gang zou kunnen zetten had me verbaasd, maar ik geloofde in de triade, was blij dat er schot in de zaak kwam. Ik had haar beloofd van de Ardennen af te komen moest ze later bevallen, maar zie, dat was - tot beider opluchting - niet meer nodig. Hoopten we. Want dit moest nog verder evolueren. Drie uren later had ze er nog andehalve cm bij. In bad dan maar al had ze daar niet veel zin in. Het warme water deed haar ontspannen, de weeën zwakten een beetje af, mocht allemaal. Zou ze het volhouden? Ze meende van niet.
- Je kan het Katja, je bent al twee keer thuisbevallen, kom hoor, nog even!

Tijdens de laatste consultatie had ik het hen eindelijk durven vertellen, van de vorige keer. Aan anderen had ik het wel verteld - anoniem natuurlijk. In de aard van: ik was eens bij een vrouw die thuis bevallen zou en …..
Ze was bevallen, ik was aan de opruim bezig in de badkamer. Aangezien ze de placenta (daar gaan we weer) niet zouden begraven moest die in de vuilbak. Maar dan kennen ze dees nog niet. Zonde vind ik dat, maar ik had ook geen placenta nodig toen voor in mijn diepvries. Dus, met spijt in ’t hart ontdeed ik mij van het baarmoederwonder NIET voor ik er de navelstreng van had afgeknipt!
Die zou ik thuis eens drogen, sè, maar zo vol bloed wou ik die niet meenemen. Ik ontdeed hem van de Kocher (de klem die een knik maakt in de navelstreng), hield de navelstreng mooi boven de ruim opengevouwde plastiekzak en perste de streng leeg.
Nooit meer van mijn leven op die manier! In plaats van loodrecht naar beneden te lopen vond het bloed er niet beter op dan de hoek van de knik te volgen met als gevolg dat het bloed onverwacht in een hoek van 90° tegen het meubilair gespoten werd. Ik schrok me rot! Een witte badkamer als kerst versierd, door mijn toedoen.
Tot overmaat van ramp hadden ze kasten met witte lamellen. Dus ook bloed IN de kast! Op het witte linnen.
Ik heb me suf gepoetst in sneltempo.
- Waar blijf je, Leen? Hoorde ik vragen.
- Euh, nog even opruimen.

Vandaag ben ik proper geweest in hun nieuwe (witte) badkamer, want ze zijn verhuisd. Ik was als de dood dat ik in dit kraaknet en mooi versierd interieur een vuiltje zou achterlaten, laat staan bloedsporen.
En kleine Vincent? Hij laat het niet aan zijn hart komen, proper of vuil , het zal hem worst wezen, als hij maar lekker kan lurken aan mama’s borst.

zondag 16 december 2007

Zussen





Zus is er een van aanpakken. De koe bij de horens vatten. Vandaag de kip bij haar nek.
- “Zullen we dan maar vandaag?”, vroeg ze me. Ik stond er niet om te springen. Het vroor dat het kraakte - min 4 - en nog maar 9.30 u, de grond keihard. Maar de zon lonkte pronkend en dàt haalde me over de streep. Stel dat er nog een gurig mistig windje blies dan had ik gepast. Bovendien hing de kosten-batenanalyse zwaar in min.
Zes kippen en geen enkel ei. Oké, oké, in de winter leggen ze minder of geen eieren en de gemiddelde kip levert slechts 100 eieren per jaar. Een opgefokte veel meer. En dan nog? Stel dat ze plots allemaal zouden leggen, waar bleef ik met zes eieren per dag? Ik kan toch niet alle dagen cakes bakken, omeletten maken of alles weggeven?
Nee, het moest
- Heb je een kapmes en een houtblok?
Zeker geen houtblok maar ze vond wel iets anders, een hakbijl ook.
En toen verscheen ze – tijdens de ontbijtafwas - aan het keukenraam met de kip ondersteboven.
Schrikken en gebaren: ze is toch dood?
Ze knikte.
- Kom, voor de tweede moet je mee, want ze vertrouwen me niet meer, geef jij ze graan. Ik luister gedwee.
De kippen kwamen me inderdaad niet tegemoet zoals anders. Toch kregen we de bruine vast, de tweede kip van mijn vader. We kozen de zwarte en de bruine omdat ze de oudsten waren. Pa weet het nog niet. We zullen het hem vertellen na het verorberen.
Slachten en stropen. De geur van toen – bloedgeur - nu ook in de keuken. Anders dan menstruatiebloed.
De vakanties op de boerderij bij mijn tante, in cirkels verlaten de beelden mijn hoofd.
Als er bezoek kwam werd er geslacht. Van ver wou ik getuige zijn. Het penetrant krijsen van een varken dat naar de beul geleid werd.
Thuis dan, het gillen van een konijn. We sloten onze oren maar later zaten we te smullen van dat overheerlijk goed. Pruimen, bier en konijn. Die geur.
Coq au vin dan maar, Karel?

dinsdag 11 december 2007

The mother's heart



A very beautiful Nasheed by Yaqob Al-Naseem

The translation :Once upon a time a man lured an ignorant boy ,, with his money to get his desire ..
he said : bring me your mother's heart boy ,, and you shall have jewels and dibs and pearls ..
so he went and he thrusted a dagger in her chest ,, got the heart out and went back from the way he came ..
But he was in such a rush that caused him to fell down ,, so the groveled heart trundled on the ground ..
At that point the mother's heart called for him : my son ! my beloved ! are you hurt ??
this voice despite it's tenderness ,, was the heaven's torrential anger upon this boy ..
Than he retreated to the heart to wash it ,, with the water that his eyes poured out ..
Telling the heart : O heart avenge me ,, and never forgive me that my crime was unforgivable ..
then he took his dagger to stick it in his own chest ,, and remain an example to those who can see ..
At that point the mother's heart called for him : O Son stop !! and don't strike my heart two times in a row ..

maandag 10 december 2007

VVOG

Ik slaag er niet in mijn reaktie, op het artikel in de artsenkrant, op jouw blog te plaatsen maar wil ze je ook niet onthouden, daarom stuur ik ze in bijlage. Groetjes, Krista

Beste Piet,

Sinds u voorzitter bent van de ‘Voetbal Vereniging Ons Genoegen’ gaat het alleen maar bergopwaarts met onze club. Het laatste bewijs daarvan in data is wel onze promotie van 3de naar 2de provinciaal en ook nog het plaatsen van dubbele beglazing in onze kantine. Het mag gezegd worden: het was daar echt te koud in de winter!
Als actief lid van de club zet ik sinds 4 jaar (vier jaar!) de vraag naar Trappist van ’t vat op onze maandelijkse agenda. U was nog maar net verkozen en de vraag werd binnen de maand ingewilligd. Ik vind U echt een goede voorzitter.
Maar wat U daar schrijft over de vroedvrouwen dat heeft mij toch verbaasd. In onze club waar we vanaf dit seizoen ook een kleuterploeg hebben, (we nemen de kinderen vanaf 3 jaar en niet meer vanaf 4 jaar zoals voorheen), leren wij aan onze mannekes : “tegen de bal schoppen en niet tegen de vriendjes,hé”. Dat adagio houden wij hoog in ’t vaandel en hebben wij tijdens onze tornooien in Oost-Limburg al goed weten te verspreiden.
Wat hebben die vroedvrouwen u misdaan, vroeg ik ’s avonds nog aan ons Marie-Jeanne. Zij dacht dat jij alleen maar in een slechte bui was omdat vrijdagavond in de kantine de droge worstjes, waar jij zo lekker kan op sabbelen, op waren.
Maar dan is er nog iets in uw schrijfsel dat ik niet begrijp. In de kantine zeggen ze altijd dat die asielzoekers alles gratis krijgen in ons land : geld van het O.C.M.W., huizen van de sociale dienst, gratis vervoer,… en nu moet ik lezen dat wij hen geen medische bijstand geven als ze moeten bevallen. Ge zult zeggen : dat is dan maar gelijk in hun eigen land, eigenlijk is dat dan alleen maar respect van ons voor hun cultuur. En dat is dan toch weer mooi van ons.
Ik til hier allemaal niet zwaar aan, hoor, en volgende week zullen er weer droge worstjes zijn en dan drinken we ne goeie trappist en zwanzen we gewoon verder zoals we bezig zijn.

Een trouw clublid,

Krista Guilliams

vrijdag 7 december 2007

Voorzitter Vlaamse Obstetrie

Lees:
http://www.vvog.be/docs/2007/11/04122902.pdf

Dokter Hinoul,

Het is pas sinds twee dagen dat ik mij bewust ben van uw bestaan. Een afgescheurd blad uit de Artsenkrant werd me eergisteren aangereikt. Als voorzitter van de Vlaamse Obstetrie schrijft u een artikel met als ronkende kop: “Vroedvrouwencorporatisme onder de loep”.
Met stijgende verbazing en afschuw las ik uw relaas. Het fenomeen ‘zelfstandige vroedvrouw’ wordt hier met de grond gelijk gemaakt.
Ik voel mij geraakt. En mede met mij vele anderen, gezien de talrijke mails die in dit verband circuleren. De negatieve formuleringen, de denigrerende toon over ons beroep – het oudste van de wereld - zijn kwetsend en onwaarachtig. Ik kan enkel besluiten dat u er niets van begrepen hebt.
De volgens u verzonnen en sloganeske kop ‘Vroedvrouwen winnen aan populariteit’ is u een doorn in het oog. Het is anders niets dan de waarheid.
De heksenvervolging vanuit de medische wereld houdt niet op. Telkens wij als vroedvrouwen het gevoel krijgen een stap vooruit te hebben gezet, is er wel altijd iemand die poogt er ons vijf onderuit te halen. Het is een moeizaam proces. Ik ondervind het al 21jaar en negen maanden.
Twintig jaar terug scandeerden we met zijn allen de slogan van het WHO: ‘Birth is not an illness’, ‘Bevallen is geen ziekte’. Een slogan tegen de opkomende medicalisatie van de bevalling. Een vijftigtal vroedvrouwen over heel Vlaanderen hadden de moed om tegen de stroom in de fysiologie een handje, een tandje toe te steken.
Die vijftig zijn vervijfvoudigd. Een heel ander profiel van vroedvrouwen heeft zich ondertussen gevormd. Waar wij het van onze schamele éénjarige opleiding moesten halen én moesten bluffen, ja, ik geef het toe, kunnen zij nu een volwaardig driejarig diploma op tafel gooien. Ik sta soms te kijken van die jonge mondigheid, het zijn de vroedvrouwen van de toekomst. Ze zijn goed gedocumenteerd, gestoffeerd, opgeleid, gemotiveerd.
Ik heb op mijn manier mijn steentje bijgedragen door verhaaltjes te vertellen, weliswaar mét boodschap. Eén van: mensen, je kan ook hier op een veilige manier bewust en natuurlijk bevallen, zelfs thuis.

Wat komt Dr Hinoul nu vertellen?
Een amfibolie van jewelste. ‘Kijk eens hoe weinig thuisbevallingen er maar zijn (hij herhaalt het getal nog eens in letters voor die onachtzame lezer die het nog niet gesnapt zou hebben), bemerkt dat er teveel ongeassisteerde thuisbevallingen bij te pas komen waarbij het perinataal sterftecijfer de hoogte ingejaagd wordt om dan zogenaamd te moeten besluiten dat er meer in de veilige verloskunde van ziekenhuizen moet geïnvesteerd worden. De nestbevuiler constateert dus verbolgen dat het nest bevuild is.
Hij vindt de vroedvrouwinitiatieven lichtzinnig zoniet gevaarlijk. Waar hebben we dit nog gehoord?
Wie had het over moord en zelfmoord bij het woord thuisbevalling?
Waar in het land worden zelfstandige vroedvrouwen aan de poort van het ziekenhuis geweerd?

Zijn er landen die de vroedvrouw steunen? Het door dr Hinoul neergesabelde Nederland heeft nochtans een mooie traditie wat het vroedvrouwenberoep betreft, er is een meer dan behoorlijke understanding tussen de eerste en tweede lijn. Een dokter zal daar wel twee keer nadenken alvorens zich publiekelijk neerbuigend over vroedvrouwen uit te laten. In andere landen blijft het statuut van de zelfstandige vroedvrouw wankel. Men tolereert hen om hen af en toe tegen de schenen te kunnen schoppen of men verbiedt gewoon het fenomeen.
Nochtans zijn de studies over de outcome van zelfstandige vroedvrouwen steeds goed, zie ook recentelijk artikel over geboortehuizen. In België niet anders. De SPE kan niet anders dan de positieve cijfers van de thuisbevallingen vrijgeven. Ze weten dat wij vroedvrouwen aan veilige verloskunde doen, dat wij de grens tussen de fysiologie en de pathologie streng bewaken en doorsturen indien er twijfel rijst.
Als dat voor iedereen toch eens duidelijk mocht blijken. Geen van de twee partijen, noch de vroedvrouw, noch het koppel heeft er baat bij risico’s nemen. En als wij daar dan nog eens extra tijd voor willen maken tijdens de raadplegingen om een koppel informatie te geven, kan men dit toch beter als een aanvulling zien ipv een bedreiging? Waar vrezen de – overbezette – gynaecologen voor?
Dat we ooit al hun werk (lees centjes) zouden afpakken?
Zou dat ooit kunnen met een 2/3 epidurale statistiek?

Vroedvrouwen aller landen, verenigt u en kruip in uw pen!

woensdag 5 december 2007

traumata

Nieuw op raadpleging. Wennen aan beide kanten. Maar zie, soms gebeurt het ook dat het van de eerste moment klikt alsof we mekaar al jaren kennen. Leuk natuurlijk die onmiddellijke openheid. Ik ondervond het tijdens de anamnese waar niets speciaals te melden was.
En dan kom ik op het puntje ‘ziektes’. Dat item breidt ik uit naar ‘trauma’s’. Breed interpreteerbaar. Ik specificeer niet of het om een fysiek of een psychisch trauma moet gaan. De vraag wordt op die manier gesteld:
-Heb je trauma’s opgelopen van welke aard dan ook?
Meestal komt daar een ‘nee’ op (en jullie geboortetrauma dan?). Naarmate het aantal raadplegingen en naargelang de vertrouwdheid groeit komt daar soms wel eens een jeugdtrauma of iets dergelijks naar boven. Of een verstoorde moeder-dochter-relatie, eetstoornissen, een of ander familiale ziekte… Het komt met mondjesmaat naar boven. Men loopt er niet mee te koop. Soms verzwegen om nooit kenbaar te maken, of toch wel, soms net voor de geboorte. Zoals me jaren terug overkwam. Net voor de vrouw zich aan het persen overgaf liet ze me weten:
-Ah ja, wat ik je nog moest zeggen: ik ben een incestslachtoffer.
Ze stapt in het bad, levert zich over aan de persdrift en baart binnen de tien minuten haar eerstgeborene.
Het hoeft dus helemaal geen belemmering te zijn dat trauma.
Een andere keer is het een remming van jewelste. Mooi meegenomen als we er wél rekening mee kunnen houden en bespreekbaar maken.

Op de traumavraag keek het koppel geamuseerd op en vroegen me:
-Heb je een uurtje of twee?

maandag 3 december 2007

'Terwijl ik sliep had ik een droom'

Daar stond ik dan, in het examenlokaal, begaf me naar de bank en bekeek het examen-’pak’.
Die knoop in mijn maag probeerde zich naar mijn keel te verplaatsen.
Natuurlijk had ik geen tijd gehad om me voor te bereiden.
Ik opende de folie van de plastieken schaal en bekeek de voorwerpen. Men was creatief geweest, het zou bijna voor een Sinterklaaspakket hebben kunnen doorgaan. Buiten het formulier met de examenvragen lag er ook een flyer van een nieuw vroedvrouwenboek, een soort kaartenspel, misschien zelfs een hapje in flikkerende folie, maar dat kan ik niet me niet goed meer herinneren.
Wat ik zeker weet is dat ik niets van de vragen oploste, me uitstrekte op de bank, een deken over me trok en me aan een syncope overgaf.
Zo vonden ze me, uren later. Dertien uur om precies te zijn. Iedereen had het examenlokaal verlaten. Twee examinatoren stonden bij mij te beraadslagen.
Was ik gebuisd of zouden ze me laten herkansen?
Ik liet ze over me heen beslissen, nam mijn deken en verliet het lokaal.
Ze deden maar. Ik zou de gevolgen wel dragen.
Dat het me toch niet lekker zat werd duidelijk want ik ontwaakte, middenin de nacht.

Ach, de examenkoorts is hier weer toegeslagen in huis.
Ze gaan zich weer moeten bewijzen, de kids.
Hopen dat het kerstrapport zo weinig mogelijk rode ballen vertoont.

vrijdag 30 november 2007

Vrijdag

Vermaffen
Verluchten
Verversen
Verjaren
Verheugen
Verrassen
Verpakken
Versieren
Verlangen
Vernoemen
Versturen
Verblijden
Vergissen
Verzuchten
Verspreken
Vermijden
Verduidelijken
Verzoeken
Vermurwen
Verzoenen
Verlustigen
Verpozen
Verkwikken
Verwonderen
Vergenoegd
Verlossen

maandag 26 november 2007

Rood in alle tinten

Sommige bevalling laten sporen na. Telkens ik onnadenkend over mijn voorhoofd wrijf weet ik het weer.
Die pijnlijke plek hou ik over aan de geboorte van de placenta. Toen ik de zeer bereidwillige Ewout vroeg de keramische kom door te geven belandde die op een ongelukkige manier tegen mijn voorhoofd ipv in mijn handen.
- Auw, dank je!
Bleek achteraf dat we beiden naar de maan hadden zitten turen de nacht ervoor. Beiden aan de geboorte gedacht hadden. Een mooie maan wel, met een brede halo, het deed me eventjes aan Indië denken. Cirrusslierten vol ijskristallen schoven sluiers over dit mysterieus licht. We hadden het erover gehad, Karel en ik , of er nu meer kindjes zouden geboren worden bij volle maan? Mijn boerenverstand zei ‘nee’. Materniteiten over heel de wereld zouden elke maanmaand overspoeld worden door barenden, we zouden handen tekort hebben. Maar ik laat me graag leiden door die romantische gedachte; ik ben een maankijker, ik geef toe. Ergens is er wel een invloed, een kracht die voor springtij zorgt, voor eb en vloed, voor wee of geen wee.
Lang kon het toch niet meer duren, ze was al 10 dagen overtijd.
Zondag mocht ze komen, twee dagen na de bevredigende echo bij de dokter. Om de harttoontjes te beluisteren en misschien om wat meer…Strippen bijvoorbeeld.
Zo mûr, rijp, mellow als een baarmoederhals maar kan zijn en dan die ontsluiting!
Ik bel de dokter om zijn fiat te krijgen. Het mag, vandaag nog.
Ik haal mijn amnionhaak uit en tast naar de membranen, het vruchtwater vloeit. Een eerste wee zwelt.
Ze vertrekken, ik schuif aan de tafel aan voor een middagmaal.
Hij belt van ‘kom maar’.

Rood. In die tinten ligt ze. Een rood laken op de vloer, daarop een matras, rood dekbed, rode kaarsen in veelvoud en toch vraag ik om extra warmte van de kleine kachel.
Ze heeft op mij liggen wachten, van elke auto die vertraagde, hoopte ze dat het de mijne was. Ze wil weten of ze volledige ontsluiting heeft want dan mag ze haar driften volgen. Eerst de ratio. Ze mag.
En dan springt ze recht, loopt keeldiep ‘Ooooooohhh’ heel het huis rond, zet zich op handen en knieën en duwt het kruintje zichtbaar. Het kind vloeit roze uit haar schoot, het huilt.
Een dikke tien op tien bij 4 320 gram, dat is dochter Roos!
Geboren nog geen twee uur na het membranengefriemel.

- Oh, ik ben zo blij!
- Oh, ik ben zo blij!
- Oh, ik ben zo blij!
Wel tien keer hoorde ik het haar zeggen.
Het zong in mij.

vrijdag 23 november 2007

Fetus ejection reflex

- Och, kom maar, SMS ik haar, het lukt wel.
Anders wel moe. Dees hier. Na twee bevallingen op één dag vroeg ik mezelf af of ik er nog een ‘stagiair’ bij wou voor 1 dag.
Heidi en Michaël lagen in het geboortebed te bekomen van hun wonderlijkste avontuur, er stonden nog drie nazorgen op het programma, consultaties te wachten, was op te hangen, ontbijt klaar te zetten…
Tegelijkertijd dacht ik hoe heerlijk het was zoveel vroedvrouwwerk op korte tijd te kunnen doen. En daarbij de kans te krijgen een lactatiedeskundige-in-spe aan het werk te zien. Doen dus.
Na een eerste consultatie – kandidaten voor Diep Rood - waarbij ik als besluit de vrouw adviseer om in het ziekenhuis te bevallen, belde Gon aan.
Een oude bekende. Een vroedvrouw van het eerste uur. Met haar als nachtwaak had ik menige uurtjes doorgebracht in het St Elisabeth-ziekenhuis. Een sympathiek gezicht op een stevig lijf, een figuur dat vertrouwen inboezemt, zo zie ik ze.
Als verwacht showt ze een grote glimlach bij de begroeting. Ze kan mee naar boven, naar Heidi en baby Amy.
- En hoe was de bevalling? Hoor ik haar vragen na haar felicitaties.
Heidi hanteert de meest lovende termen bij het beschrijven van de bevalling. Als ‘buitenstaander’ zou ik daar ook voor tekenen. Van ’s morgens weeën en toch pas na de middag toekomen. Beheerst maar hevig in arbeid. Ze vleit zich in bed om er na een uur reeds uit te komen voor het persen. Op de baarkruk met Michaël als levende rugsteun achter haar. Ze gaat ervoor, ze perst dat het een lieve lust is…..
Plots heft ze haar bekken van de baarkruk en ‘werpt’ haar kind.
Het professioneel genoegen een ware demonstratie van het ‘fetus ejection reflex’ te mogen aanschouwen krijgen we niet alle dagen. Heidi, een natuurtalent, aangenaam.


Michel Odent :
Is the art of midwifery the art of creating the conditions for a fetus ejection reflex? The phrase "fetus ejection reflex" was originally introduced by Niles Newton in the 1960s, when she was studying the effect of environment on the birth of the mice(1). I found it relevant in the 1980s to rescue the term from oblivion and to use it for humans as well(2). Today I consider this "reflex" as the necessary physiological reference from which one should try not to deviate too much. During the powerful and irresistible contractions of an authentic ejection reflex there is no room for voluntary movements. A cultural misunderstanding of birth physiology is the main reason why the birth of the baby is usually preceded by a second stage, which may be presented as a disruption of the fetus ejection reflex.(3)
All events that are dependent on the release of oxytocin (particularly childbirth, intercourse and lactation) are highly influenced by environmental factors. The passage towards the fetus ejection reflex is inhibited by any interference with the state of privacy. It does not occur if there is a birth attendant who behaves like a "coach", or an observer, or a helper, or a guide, or a "support person"(4).
It can be inhibited by vaginal exams, by an eye-to-eye contact, or by the imposition of a change of environment. It does not occur if the intellect of the laboring woman is stimulated by a rational language ("Now you are at complete dilation; you must push"). It does not occur if the room is not warm enough or if there are bright lights. A typical fetus ejection reflex is easy to recognize. It can be preceded by a sudden and transitory fear expressed in an irrational way ( “kill me”, “let me die”, etc.). In such a situation the worst attitude would be to reassure with words(5). This short and transitory expression of fear can be interpreted as a good sign of a spectacular increase of hormonal release, including adrenaline. It should be immediately followed by a series of irresistible contractions. During the powerful last contractions the mother-to-be seems to be suddenly full of energy, with the need to grasp something. The maternal body has a sudden tendency to be upright. For example, if the woman was previously on hands and knees, her chest tends to be vertical. Other women stand up to give birth, more often than not leaning on the edge of a piece of furniture. A fetus ejection reflex is usually associated with a bending forward posture. When a woman is bending, the mechanism of the opening of the vulva is different from what it is in other positions. The risk of dangerous tears is eliminated. After a typical ejection reflex, the placenta is often separated within some minutes. These considerations about ejection reflex versus second stage are opportunities to suggest that the true role of the midwife is to protect an environment that makes the ejection reflex possible. The point is to keep in mind the basic needs of labouring women. The point is to reconcile the need for privacy and the need to feel secure. This means the importance of the midwife as a mother figure. A mother is first a protective person. Furthermore one does not feel observed and judged by one’s mother.
The vocabulary I use is inspired by the pioneering works of Niles Newton. It helps understanding that sexuality is a whole. Today it is artificial to study the episodes that are essential for the survival of the species in isolation(6). The same hormones are involved. Similar scenarios are reproduced, so that there is always a final ejection reflex: milk ejection reflex(7), sperm ejection reflex, fetus ejection reflex…




- En drinkt de baby goed? Na de bevalling wel, sindsdien is er van drinken niet veel meer in huis gekomen, wel heeft de kleine een paar keren slijmen opgegeven. Met grote evidentie neemt Gon haar taak waar. Ze leert Heidi manueel af te kolven, daarbij de info niet negerend want een vrouw moet weten waarom ze die handelingen moet stellen en wat er gebeurt als de kleine niet goed aanligt aan de borst.
Zowel de kersverse ouders als ik aanhoren het met grote interesse, bekijken Gon haar handen wanneer ze een magische druppel colostrum tevoorschijn tovert.
Zo bevestigend.

Vijf en een half uur stage teken ik ’s namiddags in Gon haar schrift af.
Very interesting is dat werk van een lactatiedeskundige.
Ze heeft het in de vingers, in haar attitude, ze kan relativeren, is niet veroordelend, knikt bemoedigend en hanteert de juiste terminologie. Een vroedvrouw in hart en nieren dus.
Succes, mate

zondag 18 november 2007

Shin Dong-Hyuk

Hebben jullie dat ook?
Een maag die keert bij het lezen van een krant? Ik kan daar heel fysiek op reageren. Daarom hoef ik niet echt het nieuws te ‘zien’, ik lees het liever, dan kan ik het rampengehalte zelf doseren.
Uit de dinsdagkrant: Shin Dong-Hyuk. Noord-Koreaan. Leeftijd: 22 jaar.
Zo oud als mijn dochter.
Kijk naar haar leven.
Lees over het zijne.
De een fladdert in het Westen van de een geneugte naar de ander weliswaar studerend tussenin en zich 100% voor de scouts inzettend. Ze heeft wat ze wil, ze weet wat ze wil. Studeert nu Tropische Geneeskunde in Antwerpen na 4 jaar biologie. Volgend jaar ben ik ze eens te meer kwijt, voor een half jaar, misschien een jaar. Wie zal het zeggen? Met haar vriendin wil ze naar Zuid-Amerika, met of zonder project, maar het geldinzamelen is al begonnen. Ze wordt geliefd, ze heeft een lief. Vrolijk kind.
Voor Shun Dong-Hyuk gaat de wereld zich nu pas misschien positief ontplooien. Geboren in kamp 14 zonder liefde noch middelen. Kende zijn moeder amper, zag vader enkel op feestdagen. Was getuige van de een door slagen bezwijkend klasgenootje. Haar misdaad: gevonden graankorrels in haar binnenzak. Hijzelf wordt op zijn 14 jaar boven een vuur geroosterd. ‘Als hij de vlammen ontwijkt wordt een haak in zijn lies geboord. Zijn middenvinger wordt afgehakt omdat hij een naaimachine in het confectieatelier heeft laten vallen……’
Slaagt pas op zijn twintigste in ontsnappen en giet zijn levensverhaal in boekvorm.

Hier ‘it’s not fair’ roepen, is zwak.
Revolte, dat voel ik.
Wat kan ik doen, denk ik.
Zullen we allen zijn boek kopen eens het vertaald is?
Niet dat geld gelukkig maakt.

dinsdag 13 november 2007

Naar de vroedvrouw voor ademhalingsoefeningen

Met hand onder elleboog op-en neerwaartse bewegingen doen: dat is helpen.
Ze wijst naar mij. De schoonmoeder.
Ik zal helpen.
't Kind knikt goedkeurend.
't Kind is net twintig, anderhalve meter hoog, 50 kilo licht, maar binnenkort wordt ze moeder.
Ze hoort niet, spreekt niet, kan niet liplezen én is bovendien Franstalig!
De gebarentaal is ze machtig maar ik dan weer niet. En heb ik het al niet vaak gezegd?
Dat ons in beroep de communicatie centraal staat? Dat is net het grote mankement geweest tijdens mijn vrijwillergswerk in Afrika. Elke dag werd ik geconfronteerd met mijn onvermogen te communiceren omdat ik de taal (één van de honderd in dat land) niet beheerste.
Kijk mij toen.
Kijk mij nu.
Elke zin die ik zeg probeert de schoonmoeder te vertolken. Voor haar is het ook aanpassen geweest omdat ze met haar gehoorgestoorde zoon wel kon praten via liplezen.

't Kind is bij de gynaecoloog geweest. De gynaecoloog verwees ze naar ‘een vroedvrouw’ voor ademhalingsoefeningen.
Terwijl ze niet eens weet hoe een baring in elkaar zit (ze wil wel een epidurale).
Maar goed, ik laat haar persen, weeën wegpuffen….
En doe de dingen die ik bij een gewone consultatie ook doe: buik meten, een BHKT noteren, naar de harttoontjes van de baby luisteren.
Luisteren?
Krijg ik daar gelukkig een ingeving waar ik een kamerbrede smile door oogst.
Ik zet mijn doptone op het maximum, plaats het machien bij haar hart en leg haar handen erop.
Harttonen voelen!
Klop, klop, klop, klop… aan 145 per minuut.

Baren, Shantala, Runa’s Birth en Bronnenbaby heb ik meegeven (je moet ergens beginnen als je geen Franse boeken hebt) én een video over bevallen.
De opdracht voor volgende keer:

1. Bekijk de boeken en video.
2. Schrijf je vragen op.
3. Breng je man mee.
Misschien praat dat makkelijker.
Ik hoop het zo.

zaterdag 10 november 2007

Het loze vissertje

- Des winters als het regent
Dan zijn de paadjes diep, ja diep


- Dan komt het loze vissertje, val ik haar bij.


Ze kijkt verrast op.
Ken je dat ook? Dat zong mijn mama altijd voor mij.
Zachtjes zingt ze verder voor haar baby van een kwartier oud, neuriënd als ze de woorden niet vindt..
Herinneringen.
Zingen na een geboorte. Ach, ach. Ik voel de krop in mijn keel zwellen.
Vader droogt zijn tranen.
- Twaalf uur, dat is toch lang, zegt ze.
- Anders wel een mooi gemiddelde duur van een arbeid voor een eerste kind, zeg ik.

- Mijn tante kent je, ze heeft nog met je samengewerkt in Jette. Tijdens de eerste consultatie vertelde ze haar leven en ook waarom ze voor mij had gekozen.
‘Handen lijk schoppen’, stond er op de site, dié vroedvrouw wou ze.
Mijn handen. Onlangs schreef er iemand over diezelfde handen:
...Ik kijk haar achterna, plak mijn blik op haar rug en denk aan haar handen. Exemplaren waar een vrouw slechts mee gezegend kan zijn. Zij heeft een hoofdprijs denk ik, terwijl ik ze tracht te (be)grijpen met mijn ogen, om zeker niets te verliezen. Ik voel met mijn zintuigen, de warmte, het droge grote comfort, het reliëf van groeven, gewrichten van ‘arbeid’. Handen die nu onzichtbaar bij hun drager blijven…

Begin september kwam ze – bevallig zwanger- Saïdja en mij schminken voor het huwelijk van mijn oudste zoon. Gepassioneerd alsof ze met een schilderij bezig was.
- Net als mijn moeder, maar ik beschilder mensen.
Weeën. Kom maar. Ze nestelt zich in het warme bed van Diep Rood. Een kersepittenzakje, een teiltje, beetje water helpen haar door de eerste vijf centimeter.
Het bad dan. Drijven.
Een langgerekte ‘Oooooh’, van ‘wat doet dat goed!’.
- Ik heb water nodig, had ze laten weten.
Ze komt helemaal tot rust, zelfs de weeën pauzeren, ze slaapt, in bad. Ze hoort me niet. Gregory lacht.
Even adempauze tot die andere - door heel het huis galmende - ‘Oooooooh’ van vruchtwater dat zich met badwater vermengt.
Ik werp een blik op het gele water en handel snel want ze voelt druk.
Komaan, meid. Het bad uit, afdrogen, aankleden, babykleertjes terug in de valies, valies in de wagen. Met twee auto’s achter elkaar naar het ziekenhuis.
De monitor registreert genadeloos een indalingsbradycardie. Erika, de vroedvrouw van het ziekenhuis bekijkt het met een rustige vanzelfsprekendheid. Zo hebben we ze graag. Kalmte en Efficiëntie. Plaatst een zuurstofsonde en zie daar de baby in de buik eens recupereren. En kijk mama eens duwen. En nog en nog.
Ze rolt haar ogen wit, puft en blaast. Nog even en dan….

- Met zijne knapzak, met zijne….zak
met zijne strijkstok,…….euh
met zijne leere van dimmedommedeere.


- Och, weer ‘thuis’, zucht ze en vlijt zich in het bed van deze ochtend. Met de baby aan de borst.
- ’t Is hier zo mooi, zo gezellig.
Ik hoor het haar als binnenhuisarchitect graag zeggen.
- Ik heb een kadootje voor je meegebracht, Leen.
Een kinderboek van Lieve Baeten. Een kinderboek van haar overleden moeder.
- Weet je dat ze in Duitsland een animatiefilm van haar kinderboeken maken?
Moeder leeft.

donderdag 8 november 2007

thanks guys!

Joepie, bijna 27.000 bezoekers bij Diep-Rood (nog 43 te gaan)!
Het gemiddeld aantal bezoekers per dag steeg gestaag, zie maar:
Oct 2007
162
Sep 2007
158
Aug 2007
137
Jul 2007
98
Jun 2007
116
May 2007
70
Apr 2007
50
Mar 2007
30
Feb 2007
11
Jan 2007
10

woensdag 7 november 2007

Hij was er bijna nooit

- Wat raad je me aan? Ik wou van jou eens horen of je het een goed idee vond.
- Tja, dan moet je eens alles op een rijtje zetten, ga je voor dag of voor dag-en-nacht thuisverloskunde? Het eerste is uiteraard het gemakkelijkste voor je gezin.
- Nee, ik wil bevallingen doen.
- Heb je voldoende ervaring, heb je in het ziekenhuis zelf bevallingen mogen doen?
- Jaja , en ik heb ook stage gelopen in Nederland waar ik heel veel zelf heb mogen doen, zelfstandig het spreekuur leiden, bevallingen – met de aandacht van die verloskundige naast mij.
- Kan je je kids ergens plaatsen als je dringend weggeroepen wordt?
- Dat moet ik nog uitzoeken
- Kan je het financieel aan, want een opstartende praktijk brengt aanvankelijk niet veel geld in het laatje, je moet je cliënteel opbouwen.
- Ik kom met weinig rond, maar ik ga het eens grondig bekijken
- Wil je een solopraktijk of in samenwerking?
- Weet ik nog niet goed, ik zou zo direct niet weten met wie samen te werken, stel dat het beleid dat die andere voert me niet zint.
- Je hebt al duidelijke ideeën!
- Ja, ik gaf GVO (info) in het ziekenhuis, op de duur mocht ik niet meer, ik gaf niet de juiste boodschappen volgens de gynaecologen, ik ben pro natuur, weet je.
- Ben je zelf thuis bevallen?
- Nee, geen enkele keer, al had ik dat zo graag gewild, het mocht niet van het ziekenhuis, op risico van ontslag
- Wilden ze een vroedvrouw ontslaan omdat ze wou thuis bevallen?
- Echt, en ook omdat ik me niet wou laten inknippen tijdens de bevalling, ik ben met de hoofdgeneesheer gaan praten, hij heeft het me gezegd.
- Mooi ziekenhuis, maar ik ken nog andere collega’s die geen ziekenhuis binnenmogen met hun cliënt op straffe van de politie erbij te halen.
- Weet je nog, Leen, die bevalling in Brussel, net boven dat hoerenkot?
- En of ik me dat herinner.
- Ik denk er soms nog aan, ook aan die man - soort handelsreiziger - was het niet? In ieder geval was hij er bijna nooit.
- Oh, maar dat is veranderd, die eeuwig afwezige, vluchtende vader is stilaan huiswaarts gekeerd, zijn tochten werden hoe langer hoe korter, die kleine was ook om te stelen, ik heb nog eens een foto van dat kind gekregen, heerlijk krullebol, je zou voor minder thuisblijven.

zondag 4 november 2007

Het goede lichaam – Eve Ensler

Teleurstellend op het eerste zicht maar het blijft wel hangen dat veelbelovend boek van de vaginamonoloog-madam.
Nu ze haar vagina kende meende ze voorgoed vrede te kunnen vinden met haar lijf. Niets was minder waar. De buik werd een obsessie. En hebben we niet allemaal een haat-liefdeverhouding met dat zachte gedeelte van ons lichaam? Mijn uitdeinende buik die ook ik in toom wil houden.
Kopen, Leen, dacht ik in “de Groene Waterman”, het is zo uit.
Gestoord. Snertboek.
Dat woord kwam meermaals in me op naarmate ik de bladzijden omsloeg. Het kwam mijn vragen niet tegemoet. Het boek vertelt niet enkel Eve’s verhaal (en toen begon mijn moeder klysma’s en krulspelden bij me te zetten), maar van vele vrouwen en meisjes. Over een sit-upp’s oefenende oma , over het model Tiffany, getrouwd met haar plastisch chirurg, over de ‘vetschort’ van Carmen die verdwijnt na het overlijden van haar moeder (ik beviel van haar toen ze stierf)… en over de vader van Eve.
Eve’s vader – een ijsjesfabrikant - kon niet genieten van eten. “Avond na avond zag ik mijn vader doen alsof hij at”. Misschien is dit wel (één van) haar jeugdtrauma(’s) dat ze al heel haar leven meesleept? Is dit niet het allesbepalende begin?
De tafelmomenten als kind. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Maar kun je over een anorexie-zus schrijven zonder mensen te kwetsen? En toch heeft het een invloed op heel je zijn, op je toekomst als vrouw, je lichaamsbeeld, je eigenliefde, je spiegeling aan het schoonheidsideaal…
Ik ontglipte aan haar aandacht omdat ik als tegenzet veel en graag at. Geruststellend was dat voor haar. Daardoor ben ik nu ook de vreemde eend in de bijt. Groot en ‘struis’ naast drie slanke platte-buik- zussen.
Was ik anders geweest indien mijn ouders anders op de situatie hadden gereageerd?
Wat deed ik om anorexie-gedrag in mijn eigen huis te vermijden? Welke woorden heb ik gebruikt om mijn dochter een positief lichaamsbeeld te kunnen meegeven?

Het doet me terugdenken aan een recentelijk bezoek van mijn moeder. Ze kwam me in de keuken tegemoet, leunend op haar stok.
- Ik zal je eens wat goede raad geven.
O, o! Ik hou mijn hart al vast, voel wat er komen zal en zou liefst iets anders willen zeggen om haar het zwijgen op te leggen want ik voel een addertje onder het gras.
Ze bouwt de spanning op met een kleine stilte en kijkt me aan:
- Je moet vermageren en je buik intrekken.
Help, denk ik, wanneer gaat ze eens iets leuks over me zeggen?
Ze vervolgt:
- Ik doe dat ook, alle dagen, niemand die er iets van merkt.”
Ik hoor mezelf praten als ik het over bekkenbodem-reëducatie heb.

Waar is de tijd dat moeder me haar geheim prijs gaf van haar sterke buikspieren?
- Ik doe alle dagen 2 keer het ABC.”
- ???
- Leg je op de grond , steek je benen in de lucht en vorm alle letters van het alfabet zonder je benen neer te laten en dat twee keer na elkaar.
Zo simpel toch, maar na één alfabet moet ik wel effe puffen!

En Eve in haar queeste naar de platte buik maar ongelukkig wezen al is er op haar buik niets aan te merken als ik de foto op de achterflap aandachtig bekijk. It’s all in the head, zoals met zoveel dingen – met baren onder andere ook.
Vraag het mannen, de buik van hun vrouw vinden ze vaak het lekkerste stuk.
De mooiste woorden uit het boek komen nog van Leah, de Masai-vrouw, zegt ze:
- Eve, kijk eens naar die boom!… En zie je die andere boom. Vind je die boom mooi? Of vind je die boom lelijk omdat hij niet op die ene boom lijkt?… We zijn allemaal bomen. Jij bent een boom. Ik ben ook een boom. Je moet van je lichaam houden. Eve, Je moet houden van je boom. Hou van je boom”.

vrijdag 2 november 2007

Boekenbeurs

HOMage - Bo Coolsaet
Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt - Kluun
De bekentenissen uit de onderbuik - Marleen Temmerman
Ester Verkest - Kim
Er was Geenszins - Kim
Lelieblank Scharlaken rood - Michel Faber
Ons sexboek - Goedele Liekens
Arno - Gilles Deleux
Vrijages - Pia Fraus
Prik of pleister? - Dr Wördemann
Een beetje troost - Yolanda de vries-Smit
Dady cool - Erik Nieuwenhuis
De nadagen - Jef Aerts
Kinderen met een schisis - Helma Koomen
Waarom is mijn kind een huilbaby? – Eddy Lippens
Het communistisch manifest - Karl Marx en Friedrich Engels
De landweg - Martin Heidegger
Het begrip van de tijd - Martin Heidegger
Werken - A. Achmatova

Rara, welke boeken kocht ik voor mij en welke voor Karel?
Nog niet gekocht: Oude Belgen van Ugo Janssens en een prachtboek waar ik een kwartier in bladerde met gedichten en foto’s over/van bejaarden bij uitgeverij P.
De grote P. van poëzie, ja. Een standje waar de meesten voorbij lopen en ik (te) lang bleef hangen.
- Ik kom terug, zei ik.
Het afraden, zou ik, een bezoek aan de boekenbeurs op een feest-of zondag, maar niet als de deuren nèt opengaan. Kuieren kan dan nog. Anders is het in de namiddag, met hele rijen drommen ze binnen, het moment waarop wij de beurs verlaten. Voor de zoveelste keer.
Op de vooropening, dinsdag was het ook over koppen lopen, maar ik heb het er graag voor over. De geur van boeken, ontmoetingen met het blad, het gezicht achter het blad, kennissen, vrienden, telkens weer het eerste liefje van weleer; succesmanager van nu.
- Ik ben op pensioen, zegt hij met een big smile.
- Pardon?!!!
En dan H., net een bookshop geopend, ik mis het vuur in haar ogen en dan komt het eruit:
- Het is uit sinds een week.
Met de jongens spreek ik om 13.30u af bij Van Halewyck want daar tekent Bo Coolsaet zijn HOMage.
Andere jaren ving geen enkel boek over bejaarden mijn blik, nu kan ik er niet naast kijken.
- Ik sta hier elk jaar aan te schuiven.
Bo lacht, hij kent me onderhand.
Een Deus ex machina. Het juiste boek op het juiste moment.
Hij signeert voor mijn pa en moedigt me aan in het schrijven.
Isabelle is in volle creatie van hààr boek over infertiliteit.
- Je hebt al een klant, schrijf mij maar in je bestand.
En oh ja, ze weet het, ze heeft het gehoord dat 'ik ben er niet meer bij' dat 'ik nu op in m’n eentje werk'.
Ontstellend hoe snel de tamtam werkt.

http://www.boekenbeurs.be

woensdag 31 oktober 2007

Ach Kate

Om 4u sta ik aan je deur.
Nul centimeter ontsluiting en je uit niet eens je teleurstelling, geen zucht, geen vloek ontsnapt je lippen.
Na vier uur werken, vier uur weeën zonder vordering moet je eens goed vloeken, weet je dat niet?
Wat moet ik zeggen?
Ja, ik vind ze de woorden, na zoveel jaar weet je de lichtpuntjes te formuleren.
Ik hoor me zeggen:
-Goed zeg dat je spontaan in arbeid bent gegaan, en kijk, die stugge baarmoederhals is helemaal verweekt!”
Ik hoor me denken:
- Arm schaap, nog de volle 10cm te gaan en al doodmoe, hoe ga je dat volhouden?’
Je moeder ging over haar datum, net als jij, ze moest de baring kunstmatig laten inleiden en onderging een keizersnede. Kost wat kost wou je dat scenario vermijden, alle middelen heb je daarvoor ingezet. Je vroeg een ‘second opinion’, er was kritiek op ons beleid, je vroeg uitstel en je kreeg het.
Ik zei: “Trek alle laden eens open, het moet niet per sé thuis, het kan ook anders en evenwaardig.’t Is de kleine die telt, niet de locatie.’
Bang van het ziekenhuis, bang van inleiden, bang van de naalden en spuiten, bang niet weerbaar te zijn, bang voor een keizersnede, bang voor het leven?
Je benen zijn koud, twee kersenpittenzakjes houden je rug en buik warm, ik leg een deken over je heen en coach je door een wee.
- Ze gaan altijd over, Kate’
Bij ’t afscheid bedank je me nog voor ’t komen. Graag gedaan, zeg ik.

maandag 29 oktober 2007

Gisteren was mijn dochter zwanger

Het was me het weekendje wel. Vermeende gebroken vliezen. Zowel zaterdag als zondag. En beide zwangeren mochten naar huis met een negatief resultaat. De amnionstick bleef lekker oranje gekleurd.
Positief voor hen.
Kan nochtans een dikke spelbreker zijn zo voortijdig gebroken vliezen zonder contracties. Het brengt heel hun scenario in de war. Angstig afwachten of de contracties doorkomen of niet , anders hangt dat zwaard van inductie boven het hoofd. Bijna huppelend verlieten ze mijn huis.

Huppelen deed Saïdja ook met haar dikke buik. Ik moest haar intomen
- Kind, zo stapt een zwangere vrouw niet, hoor!
Terstond hield ze haar pas in. Wou ze per se mijn schoenen aandoen!
- Waar haal je het, je hebt amper een 32, plaagde ik haar
- En jij een 85, mama!
- Kom hier, dat ik een foto maak, wie weet wordt het de enige zwangere foto van je leven.
Blonde krullenbol leek onherkenbaar – van ver toch - ik keek haar bewonderend aan.
Verkleden, het lijkt wel haar favoriete hobby bij de scouts. Er mag geen feestje georganiseerd worden of er hoort een verkleedpartij bij. Dat ze me zou verrassen als een zwangere had ik nooit verwacht.
Met de tot ‘ouwe’ pee in geitenwollen sokken omgetoverde opa-zoon reed ik hen naar de Zaventem voor een scoutsspel. Luchthavenspel. Om ’t er langst onherkenbaar blijven voor de hele scoutsploeg, daar kwam het op aan.
Tijdens de rit vertelt Saïdja dat Tim zich ooit als moslim verkleed had voor dit spel en dadelijk de security op zijn dak kreeg. Hij mocht zich voor de rest van de namiddag niet meer verroeren.
- Mag ik u iets vragen, mevrouw, sprak een onbekende haar aan.
- Bent u soms mijn leidster?

zaterdag 27 oktober 2007

zonder hoofd?

‘Ze ligt al onder de deken. Ze heeft de lange oren van de knuffel opengespreid. Elke avond moet ze mijn baard voelen. Misschien raapt ze daar haar beeld aan: een vrouw in aanzijn. En somt ze de rimpels op, als was ik het telraam van het verval… En terwijl zij zich dagelijks raspt aan mijn baard, het ritueel voor haar nog prachtige slaap, houdt zij mij al uit de mijne….’ Bernard Dewulf column RASP

Rituelen voor ‘t slapen gaan. Wie kent ze niet? Hoe zouden wij vroeger hebben kunnen slapen zonder het ‘kruisje’ van onze pa. Met zijn ruwe duim over ons glad voorhoofd.
- godzegentengodbewaordu.
Ik krijg geen kruisje meer, nu kus ik hèm elke avond slaapwel op zijn telraam-voorhoofd. Liefdevol.
Nacht. Slapen. Geen vanzelfsprekendheid.
Om beurten struinen we beneden, Karel en ik. Pa volgt het vanuit zijn ziekenbed.
En ’s morgens begroeten we mekaar alsof we allen de slaap der slapen achter de rug hadden.

Ontbijt met de weekkranten.
De geur van versgebakken brood zweeft doorheen het huis en doet mijn ingewanden knorren.

* Afscheid van anoniem ‘hummelke’ in Oostende.
- Wie laat er nu zijn baby achter op het strand, zegt 87-jarige Marie verontwaardigd wanneer ze op pa komt passen omdat wij naar een begrafenis moeten. Een suicide. De dorpskerk zit bijna vol.

* Tsjechische ouders ruilen baby’s om. Babyverwisseling op materniteit. De ouders vragen schadevergoeding van het ziekenhuis. Zonder naambandje bij de ouders gelegd waarschijnlijk.Als men dit gemakkelijk, goedkoop en simpel systeem verzuimd is het vragen om vergissing. Geen verwisseling bij ons! : )

* Laat nu net dat naambandje heibel veroorzaken in Italië. Naam van de kleine:‘homosexueel’ als campagnebeeld tegen homohaat. Consternatie alom. Het doet me terugdenken aan de Beneton-schandalen met hun controversiële campagnes.
Baby’s ingezet als strijdmiddel.
Salomon is niet ver af. Kijk naar baby’s en draagmoeders. Een mooi idee dat in een nachtmerrie kan eindigen.
* Zaak baby D. De baby is nog steeds niet terecht bij zijn biologische vader. Het moet je maar overkomen. Jarenlang ‘vrucht’-eloos proberen zwanger te worden. Licht op het einde van de tunnel als iemand zich bereid verklaart je baby te willen dragen. Negen maanden vreugde dat abrupt wordt afgebroken als blijkt dat de baby doorverkocht werd. Doorverkocht. Geld dus. Hoe laag kan een mens vallen.
- ‘Het is heel zwaar voor mij en mijn vrouw. In maart is het drie jaar geleden. Ik had haar toch wel graag kunnen zien en vasthouden’
- ‘Positief is dat de rechtbank ons verzoek tot ontzetting uit de voogdij jegens de Nederlandse pleegouders eindelijk ontvankelijk verklaard heeft.’….
Na drie jaar staat men AL zover.
Ik kan er niet bij. Blij dat hier alles puur natuur ging, vier keer.

* Het lijkt niet slecht te gaan met de Belgische geboortecijfers. Goed zelfs, we zitten dik boven het gemiddelde vergeleken met andere Europese landen (1,47). Wij Belgen krijgen gemiddeld 1,74 kinderen.
Kun je je dat voorstellen? Een 74% kind? Met maar één arm of been? Zonder hoofd?
Of hebben jullie die fantasieën niet bij dat cijfer?

donderdag 25 oktober 2007

hlyvk?q=hlyvk

  • rood maandverband
  • bijgeloof in verband met rode haren
  • eileiders schoon maken met kruiden
  • tafelpoot in anus
  • erps kwerps cosy mosselen
  • tepels sperma au verdoofd
  • geboortedatum anita roddick
  • het kweken van paarden video's
  • snowboardmonitor cursus
  • ingrid naakt
  • het kweken van paarden video’s
  • voedingsgewoontes uit grootmoeders tijd
  • ze gaat gebukt zitten tot je haar bilnaad
  • recept voor gezonde maaltijd voor pasbev
  • vind je dat jongens het gemakkelijker he
  • zwoele gevoelens in mijn buik
  • cursus volgen voor feesten met ballonnen
  • hlyvk?q=hlyvk
  • rozen
  • migraine accompagner
  • plagiocephalie jonge man
  • navelomstrengeling voorkomen
  • rood wir blauw lint
  • bolle buikspieren kwijtraken
  • echt roode rubin prijs
  • recept voor gezonde maaltijd voor pasbev...
  • gescheurd perineum, ontlasting
  • op latere leeftijd vroedvrouw worden..............

Je kan het zo gek niet bedenken. Neem nu hlyvk?q=hlyvk of tafelpoot in anus. Ik heb het met Google te doen. Waarom Google deze zoekopdrachten naar mijn site stuurt is me een raadsel.
Searchstrings. Ofte welke zoekwoorden mensen intypen en door welke toevalligheid ze op mijn site belanden. Het is een kolderlectuur waar ik graag naar surf. Op mijn beurt tik ik dan sommige van die woorden in. Rood maandverband bv. Zo kwam ik bij de Belgische kunstenares Elke Boon uit. Ze heeft al het een en het andere op haar palmares staan, jong als ze is mocht ze al in het SMAK én samenwerken met Germaine Greer!

http://www.elkeboon.be
klik bij 'video' op het vijfde kruisje voor een maandelijks tafereel. Ik smeer het niet uit.

Waar is de placenta?

Voorzichtig draai ik het raffialint rond de gedroogde navelstreng. Straks ga ik het aan de rechtmatige eigenaar terugbezorgen. Als herinnering aan een moment dat nooit uitgewist kan worden.
In minder dan vijf dagen was het mummiedroog. Gemummificeerd voor het leven. Een eigenaardig geschenk, ik weet het. Het wordt met gemengde gevoelens onthaald. Ze zijn er zich niet van bewust wat die vroedvrouw allemaal uitspookt eens dat kind geboren is.
Het is allang een ritueel geworden: placenta nakijken na de geboorte, een stuk van de navelstreng afknippen en dat op de binnenkant van de verpakking – owv de ‘boterlaag’ - van de steriele handschoenen te drogen leggen. Ergens hoog, buiten handbereik van kindjes of katten. Ik meen nog nooit vergeten te hebben dat stuk navelstreng terug op te vissen van op de kast. Een goede truuk is het papier even over de rand te laten uitsteken.
Nu ik bezig ben met de versiering ervan schiet me plots te binnen dat ik de placenta nog niet begraven heb!
Snel begeef ik me naar het waskot waar ik de placenta in een kom achterliet.
Nee, niets te vinden. Zouden de katten ermee gaan lopen zijn? Maar dan had ik toch minstens een bloedspoor op de grond gevonden. Want bloeden doet ie, een placenta.
Op een dag was mijn diepvriezer stuk en liep er bloed in straaltjes uit de deur.
Nee, het was geen ontdooide steak, wel een placenta die ik blijkbaar niet efficiënt genoeg had ingepakt.
- Karel, heb jij de placenta begraven?

The story of the vanishing placenta.
Eens de jongens van ‘t school zijn hoop ik het eindelijk te weten. Misschien waren ze overijverig en hebben ze de placenta er in één worp aan toegevoegd toen ze die dode rat begroeven?
Yolan weet van niets maar Loammi wijst me de plek aan waar hij meende de placenta laatst gezien te hebben.
Net tegenover het rek waar ik die placenta meende geplaatst te hebben.
De sorteerkartons! Ik haal me een paar plastiek handschoenen, je weet maar nooit.
Het PDF-gerief in de blauwe zak, de rest in een zwarte voor het containerpark.
Niets.
Papier en karton dan maar.
Jakkes, op de bodem bemerk ik de beschimmelde moederkoek in het grijze teiltje.
Met de katten in mijn kielzog spoed ik me naar de tuin. Vul de gieter met regenwater, pak spade en haal al mijn krachten boven om tussen de wortels van de lork een toch iets diepere put te graven.
Hups, met een ferme geut water vliegt de moederkoek op een oneerbiedige manier de put in. Snel aarde erover, de poezen lonken.
Vaarwel, spiegelbeeld.
- En, hebt g’em gevonden? Vraagt pa bezorgd.
Pfff, iedereen opgelucht hier thuis!
Karel neemt zich voor die taak op zich te nemen bij de eerstvolgende geboorte.
Hij deelt mijn moederkoek- sympathieën niet. Op de opendeurdag weigerde hij een stuk placentapaté te proeven.
Ongelooflijk toch!

woensdag 24 oktober 2007

Het drie stappen plan

Ik had het al meegemaakt, meer dan eens. Beschreven ook. Hoe ik toen mijn woorden moest wikken. Die tijd is voorbij. Ik ken ze. De woorden. De situatie.
Ze zit aan tafel, gezellig keuvelend met man en vriendin bij een tas koffie. Al vijf uur weeën, ze zucht er een weg en herneemt het gesprek. Ja, gezellig, zeker zo middenin de nacht ondanks de kou die bijt.
Even tot de orde roepen want er is nog werk aan de winkel.
Een derde kind, een makkie? Ontsluiting is er nauwelijks te voelen.
Handelen, Leen, zonder bruuskeren.
Stap één: vrouw isoleren. Uit die keuken, in de badkamer.
Stap twee: warmte. Verwarming hoger, houtkachel aan.
Stap drie: relaxatie tussen de weeën, slapen zal ze, al is het voor twee minuten. Bad laten vollopen.
Vrouw in bad, entourage weren uit de badkamer, info geven hoe ze in de ban van de arbeid kan geraken. En last but not least: jezelf ook terugtrekken.
Geen drie uren later perst ze haar kind eruit; 4140 gram zonder knip of scheur .
Er was geen camera om het ultieme moment vast te leggen, de batterijen waren niet opgeladen.
It’s all in the head.

zaterdag 20 oktober 2007

Een zoon voor diep-rood

- Ik heb in de spiegel mijn gezicht gezien van op mijn sterfbed, zegt hij. Hij knikt ernstig naar Sander en mij. Sluit zijn ogen en zucht.
- We snappen dat je verdriet hebt, pa. Het huis heeft een koper, twee zelfs, het wordt nu zeker verkocht.
- Ik wou er sterven.
- Het lot heeft anders beslist, je val heeft je hier gebracht.
- Geef me je glas eens.
Met moeite brengt hij het naar zijn lippen, blijft halverwege haperen.
Je moet blind zijn om zijn regressie-depressie niet te zien.
- Je bent met je gat in de boter gevallen, zegt het bezoek. Dat weerlegt hij niet, hij weet dat hij op zijn wenken bediend wordt. En daar gaat het ook niet om. Te plots losgerukt uit zijn biotoop, hij had willen afscheid nemen. De poezen en zijn kippen hier in de tuin ten spijt, het kan niet baten.
Het lichtend herfstzonnetje dat elk weekend de tuin in glans zet. Zodra het warm genoeg is zetten we hem in een relax buiten, met veel dekens en kussens rond zich. Dan springen de poezen blij op zijn schoot. Verleden week nog vier. Maar zoals het verhaal van de kleine negertjes blijven er van de zeven maar twee meer over - toevallig zijn poezen.

En toch zag ik onlangs weer vreugde in zijn ogen. Toen ik ’s avonds laat met de baby naar zijn bed kwam.
- Is’t nog niet geboren? Vroeg hij ’s morgens nadat de zwangere een uur in huis was.
Pas twaalf uur later kreeg ze het op de wereld gezet. Haar zoon. Gezond en wel. Een vier-kilo-baby.
Hij stak verlangend – bevend zijn hand uit naar het versgeboren wicht. Een glimlach verscheen op zijn gelaat. Hij was er weer, zoals we hem altijd gekend hebben. Hij sprak de baby rustig toe. Een mens verleert dat nooit.
Het huis zinderde van geluk die avond.

Een heel verschil met de namiddag, toen ik hem een uur lang boven het krantenartikel zag zitten kijken.
- Hij is toch gestorven, Karel Hemmerechts. Ze hebben hun huis in Strombeek verkocht en zijn op een appartement gaan wonen. Een dorpsgenoot, meer dan 10 jaar jonger dan hij. Hij ziet ze allemaal vertrekken en hoopt dat hij binnenkort ook mag gaan.

vrijdag 19 oktober 2007

hlyvk?q=hlyvk

rood maandverband
bijgeloof in verband met rode haren
eileiders schoon maken met kruiden
tafelpoot in anus
erps kwerps cosy mosselen
tepels sperma au verdoofd
geboortedatum anita roddick
het kweken van paarden video's
snowboardmonitor cursus
ingrid naakt
het kweken van paarden video’s
voedingsgewoontes uit grootmoeders tijd
ze gaat gebukt zitten tot je haar bilnaa
recept voor gezonde maaltijd voor pasbev
vind je dat jongens het gemakkelijker he
zwoele gevoelens in mijn buik
cursus volgen voor feesten met ballonnen
hlyvk?q=hlyvk
rozen
migraine accompagner
plagiocephalie jonge man
navelomstrengeling voorkomen
rood wir blauw lint
bolle buikspieren kwijtraken
echt roode rubin prijs
recept voor gezonde maaltijd voor pasbev...
gescheurd perineum, ontlasting
op latere leeftijd vroedvrouw worden..............

Je kan het zo gek niet bedenken. Neem nu hlyvk?q=hlyvk of tafelpoot in anus. Ik heb het met Google te doen. Waarom Google deze zoekopdrachten naar mijn site stuurt is me een raadsel.
Searchstrings. Ofte welke zoekwoorden mensen intypen en door welke toevalligheid ze op mijn site belanden. Het is een kolderlectuur waar ik graag naar surf. Op mijn beurt tik ik dan sommige van die woorden in. Rood maandverband bv. Zo kwam ik bij de Belgische kunstenares Elke Boon uit. Ze heeft al het een en het andere op haar palmares staan, jong als ze is mocht ze al in het SMAK én samenwerken met Germaine Greer!
www.elkeboon.be
klik bij 'video' op het vijfde kruisje voor een maandelijks tafereel.
Ik smeer het niet uit. Blog Image

Ik ben gelukkig want... (bis)

* Het net stopte met regenen toen wij naar de bakker wilden gaan
* Mijn man mij alle dagen insmeert met allerlei zalfjes
om de uitslag wat te verzachten
* ik de baby nu alle dagen voel bewegen
* De laatste fase van de verbouwingen is ingegaan
* ik eindelijk dat klusje heb opgeknapt
dat al zo lang was blijven liggen
* Mijn man alle dagen zegt hoeveel hij van me houdt
* Mijn nicht graag meter wil worden van de baby
* Arthur zo flink is dat de men zegt: 'Wat een braaf kindje'
* ik dat boek heb gevonden waar ik al zo lang naar op zoek was
* Mijn man besloten heeft om zelf bij de kinderen te blijven,
zodat ik één keer per week 'iets anders' kan gaan doen

Groetjes,Inge


Een ander 'ik ben blij want'-lijstje dat me aangenaam verraste. Eentje van Inge. Bij momenten kan zo'n lijstje heel opbeurend werken. Moed geven. Als 'het' stilaan naar je hoofd begint te stijgen en je denkt: dit is de limiet, meer kan ik niet dragen. Dan kan zo'n lijstje van zwart iets wits maken. Jawel hoor. Grenzen kan je blijven verleggen. Een goede truc bij mij is 'zie eens wat je allemaal kan'. En dan som ik op: zelfstandig ademen - ja, je moet beginnen bij 't begin - dan vergelijk ik mezelf met comateuze patiënten want dat lijkt me het ergste. Totaalverlamming lijkt me ook afschrikwekkend. Dus: stappen! Ik kan bewegen wanneer ik dat maar wil. Als dat geen gunst is. Met hangend of opgeheven hoofd. Daar kies ik zelf voor.

Poetsen? Een sleur? Juist en dat tot het einde van ons leven, samen met de was en de plas. Maar poetsen is ook een veredelde vorm van lichaamsbeweging. Ik ben in beweging, denk ik dan. Ik kan dat nog allemaal. Heerlijk. Er komt misschien een dag dat ik afgunstig zal kijken naar een poetsvrouw terwijl ik geïmmobiliseerd ben door een of ander syndroom..

Zo haal ik me er steeds door, door me te spiegelen aan iets ‘erger’.

Ieder zijn manier. Een lijstje werkt ook.

woensdag 17 oktober 2007

Vroedvrouw opent eerste echobureau in België

'Zelfs een bakker mag echografieën maken'
LOMMEL - 'Tijdens je zwangerschap durf je niet elke week een echo te laten nemen', zegt vroedvrouw Marita Vanden Boer. Ze opende daarom het eerste echobureau in Lommel. 'Om vrouwen op hun gemak te stellen', zegt ze.

'Ik heb een miskraam gehad, ben opnieuw zwanger en maak me ontzettend veel zorgen', zegt Isabelle. Zij is op bezoek bij het eerste echobureau in ons land. 'Ik kom dan ook elke week langs om zeker te zijn dat het kindje nog leeft.' Isabelle durft niet elke week bij haar gynaecoloog binnenspringen.

'De drempel is daar toch veel hoger. En het duurt dikwijls meer dan twee weken vooraleer je op consultatie mag. Een gynaecoloog heeft het vaak te druk.'

Vroedvrouw Marita Vanden Boer neemt naar eigen zeggen wel ruimschoots de tijd om driedimensionele foto's en filmpjes te maken. 'Ligt het kindje niet goed en kan je moeilijk foto's maken, dan mogen ouders zelfs een wandelingetje maken en terugkomen zodat het kindje dan mooier ligt.'

Marita Vanden Boer mag volgens de Belgische wet enkel foto's maken. 'Medisch advies is uit den boze', zegt Johan Van Wiemeersch, gynaecoloog en woordvoerder van de Vlaamse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie. 'Ik zeg dit met opzet ironisch: mevrouw is pretfotografe. Of zij nu vroedvrouw of bakker is, ze maakt gewoon plaatjes en eigenlijk mag iedereen dat doen. Je mag hier bij wijze van spreken een echomachine op de hoek van de straat zetten. Maar je mag absoluut geen medische consultaties houden, dan ga je je boekje zwaar te buiten.'

Marita Vanden Boer: 'Mag ik geen medisch advies geven? Maar wat is medisch advies? Ik heb 19 jaar ervaring als vroedvrouw in verschillende ziekenhuizen, dus als een zwangere vrouw een vraag heeft, zal ik die beantwoorden. Als ik zie dat een kindje niet genoeg groeit of in de problemen komt, zeg ik de klant dat ze bij de gynaecoloog moet langsgaan. Het is wel zo dat niet alleen ik het kindje via de echo opvolg. Elke klant moet ook een gynaecoloog hebben.'

Marlene Reyns, voorzitter van de Vlaamse Organisatie van Vroedvrouwen, blijft toch uiterst wantrouwig. 'Een vroedvrouw mag echografieën uitvoeren als ze een bijzondere opleiding heeft gevolgd. En die hebben we nog niet in België.' Vanden Boer volgde haar opleiding in Nederland en beweert dat ze die wel in België mag gebruiken. 'Ze wandelt op een dunne lijn', aldus gynaecoloog Van Wiemeersch.

Maar snapt hij vrouwen die vaak bij de gynaecoloog willen langs gaan en daarvoor niet om de haverklap het ziekenhuis willen binnenstappen? 'Natuurlijk. Maar die vrouwen mogen altijd bij de gynaecoloog langskomen, we zullen altijd tijd vrij maken. Ach, ik vergelijk mevrouw met haar echobureau liever met een kaartlezer of een astroloog.
Het zal een stille dood sterven.'


-Ik kom dan ook elke week langs, zegt de bezorgde zwangere vrouw.
-Elke klant moet een gynaecoloog hebben, waarschuwt de Nederlandse vroedvrouw.
-Het zal een stille dood sterven, orakelt de gynaecoloog.
En nog: "We zullen altijd tijd vrij maken."

zaterdag 13 oktober 2007

Een extra passagier

"Vrijdagnacht, om twee uur werd Daniëlla geboren op 24°34' noorderbreedte en 7°15' oosterlengte, boven de Sahara.

Toevallig waren twee artsen aan boord.
Bij gebrek aan een badje kreeg Daniëlla een wasbeurt in een zilveren champagne-emmer. Om het kindje warm te houden, drukte één van de hostessen het twee uur lang tegen haar lichaam. Daarna was de moeder in staat om het kind te voeden. Omdat de bestemming van het vliegtuig Brussel was, is Daniëlla geboren op Belgisch grondgebied. De baby werd dan ook aangegeven in Zaventem.
Tot het einde van vlucht moest de moeder plat blijven liggen. Onmiddellijk na de landing werd ze overgebracht naar het Saint-Luc-ziekenhuis in Brussel, waar de vader haar opwachtte.
De vader is de 76-jarige Celestin Mpapa.
Vrijdag landde ze in België. Voor de eerste keer.
'Ik was hier nog nooit. Ik heb zelfs het huis nog niet gezien waar ik straks ga wonen.

Wivine kijkt door het raam in het ziekenhuis en merkt op: 'Er zijn wel weinig dieren in België. Ik lig hier nu al de hele dag te kijken en zag nog geen enkele vogel'. Toch zal het voor onze dochters beter zijn om hier op te groeien.
Brussels Airlines heeft vragen bij het attest van de Congolese artsen. - De artsen die Daniëlla ter wereld brachten, vonden niet dat ze eruit zag als een 26 weken oude baby', zegt woordvoerder Geert Sciot".

Ik had er bij willen zijn.


donderdag 11 oktober 2007

Inventieve baringshouding

Slapen gaan en zeggen “Vannacht gaan ze me bellen”.
Het bestaat. Daar moet ik geen schietgebedjes voor doen zoals een ex-collega me ooit toevertrouwde.
Hij belt. Vliezen gebroken en weeën.
Zij glijdt het bad in en zegt nooit meer te willen bevallen.
Nochtans vindt ze een nieuwe baringshouding waar ik vol van ben.

Het doet me terug grijpen naar het boek Gentle Birth Choices van Barbara Harper.
Eigenlijk heb ik een hekel aan lezen in een vreemde taal maar voor het goede doel wil ik een efforke doen.
Een leuk gesprek had ik met haar in ’95 tijdens het Waterbirth Congres in London.
‘To Leen. Thanks for caring for mothers and babies’ was de opdracht die ze me richtte.
Mooi toch. Wat het signeren van mijn boeken betreft: ik vond het soms een hele opgave iets zinnigs neer te pennen. Mensen willen meer dan ‘Van harte, Leen’.
Eénmaal ben ik overijverig geweest. Na de uitgave van mijn eerste boek vroeg mijn moeder een exemplaar voor tante Maria.
- Welke van de vier, ma? Ah die.
Een hele litanie schreef ik op het eerste blad. Bleek achteraf dat ze het boek had willen schenken!
Kon niet meer natuurlijk, een te persoonlijke noot.

Pagina 18 was het - ik vind het snel terug in Barbara’s boek :
The past president of the International Association of Obstetricians and Gynaecologists, Dr. Roberto Caldeyro-Barcia, has stated:
“Exept for being hanged by the feet, the supine position is the worst conceivable position for labor and delivery”. (1)
Het boek Baren van Stichting lichaamstaal zingt hetzelfde refrein. Meer nog, daar lijkt maar één baringshouding correct te zijn: de verticale. Ik heb nog lezingen gegeven om die houding te bezingen. Er waren zoveel voordelen maar nergens in dat boek – ook niet op de achterflap - kon ik de keerzijde van de medaille vinden. En hangt er niet aan elke plus een min? Na een praktijk van jarenlang rechtop baren heb ik ze onderhand beet.
Ook ik was een fervent aanhanger van de verticale houding tijdens arbeid en bevalling. Nog steeds, maar nu minder als baringshouding. Men zal het weer niet wetenschappelijk van me vinden om hier wat bevindingen te stellen, ik geef toe, proefondervindelijk, recht uit de praktijk – maar wel een veel toegepaste.

1. Een uitgeputte vrouw perst beter al liggend, zo kan ze nog recupereren tijdens de weeënpauzes.
2. Een gestuwde vulva scheurt dieper in. Gestuwd door het te lang zitten op de baarkruk.
3. Haal baarkruk weg eens het kruintje zichtbaar is! De rest is in principe piece of cake dus kan de baring evengoed op een andere manier beëindigd worden: hand -en knie, rugligging, zijligging, eender hoe; zoek een stabiele baringshouding.

Wat deed ‘zij’?
Van het persen op de baarkruk met haar rug pal op manlief’s buik liggen die op zijn beurt op het bed geduwd werd. Is dat duidelijk genoeg voorgesteld? – ik heb er geen foto van. Even toelichten: hij zat aanvankelijk op bed met tussenin zijn benen de barende op een baarkruk. Ze strekte zich na een perswee languit. Hij verloor zijn evenwicht en ‘viel’ op het bed met haar erbovenop. Liggend op bed, met haar voeten nog aan de grond gaf ze haar baby prijs.
Een kleine scheur als resultaat. Het perineum werd op die manier minimaal opengerokken. Je kan het vergelijken met een staande bevalling waar ik toen ook dat voordeel van inperking van scheuren opmerkte.
Zij gelukkig en ik niet minder!
- Ik heb dus eigenlijk een droombevalling gehad?
Ik zei niet nee.


(1) Dr. Roberto Caldeyro-Barcia, et al; “Effects of Position Changes on the Intensity and Frequency of Uterine Contractions during Labor”, American Journal of Obstetrics and Gynecology 80 (1960): 284-9.

woensdag 10 oktober 2007

kayak rigid

Pa gaat zijn vierde week in, we wennen met z’n allen. Ik loop het huis rond, ruim hier en daar op, vul een papier in, sorteer, doe was en plas under his all seeing eyes. Not gazing : )
Tijd voor de PC is sterk gereduceerd, hij begrijpt niet wat er daar allemaal te doen valt en gezien zijn ziekenbed met zicht op tuin ook naast de PC-tafel staat begeef ik me enkel voor het hoogstnodige naar dat internetmachien, want:
- Leen, als je nog eens tijd hebt, wil je dan….?
Hij heeft geluk dat ik hem graag zie. Tijdens die dagelijkse jobkes hoor ik hem graag met Karel praten, in 't Westvloams. Flarden vang ik op over de kinders, de kust, Oostende, boten….. Mijn gedachten dwalen af naar zijn boot.
Boten, want hij heeft er verscheidene gehad. Nog eventjes hangt de vergane-glorie-kano in de garage van het ouderlijk huis. Bij welke van de vier dochters zal die trofee terechtkomen eens 't huis verkocht is?
Gespiesd als totem in mijn tuin?

Drie jaar geleden bezorgde Willem, mijn kozijn én petekind van mijn vader, ons een verrassing van formaat op het 90ste verjaardagfeest van pa.
Op de zolder van zijn moeder - de enige zus van pa die ook de haarlok van Jane had bewaard - trof hij in een oude kartonnen doos een hoop vergeelde papieren aan. In plaats van ze voor de papierafval te sorteren was hij erin gaan neuzen. In een verkleurde map vond hij een heus:
‘Brevet d’Invention pour : Kayak rigid’ délivré par M. J. P. M à Courtrai le 30 septembre 1943 à 11 heures 30’!
Een tiental officiële papieren met zegels en stempels én een bouwkundig plan voor een nieuwe kayak. Ooit had ik wel gehoord dat mijn vader-ingenieur een nieuw soort boot had uitgevonden. Maar aangezien eigen stoef stinkt, was dit bij een gerucht gebleven. En een gerucht zou het gebleven zijn indien pa deze papieren zelf bijgehouden had. Want moeder bezat een eigenaardige microbe: de verbrandingsmicrobe. Schoolrapporten, tekeningen, schoolboeken -en schriften van de vier kinderen, het eindwerk van Jane over een arbeiderswijk in Kortrijk, de hele stripreeks van 'Eric de Noorman', gewoon alles moest eraan geloven..
Willem bewees met zijn bundeltje papieren dat de legende waarheid was.
Alleen een patent aanvragen had pa-lief over ’t hoofd gezien.
Een mens kan niet perfect zijn.

Willem Bruynooghe
www.karamellosofie.be

zaterdag 6 oktober 2007




Ja, ik zou meer willen schrijven, vertel ik haar en ook: ik hou me in.
Ik merk het, zegt ze, je taal is basic maar je kunt er een boel mee vertellen, ik lijk wel een toeschouwer in je leven als ik je blog lees.

En toch is er zoveel waar ik niet over schrijf…
Over dat derde van ons leven dat we in de slaapkamer doorbrengen bijvoorbeeld, zouden moéten doorbrengen want bij mij is dat een vierde. Slaapkamerstory's. Wat doet een mens in een slaapkamer? Ik laat het aan jullie verbeelding over, maar ik durf hier gerust te stellen dat ik elke avond naar dat moment uitkijk. Het moment dat we ons gaan neerleggen. Neerleggen bij ’t feit dat de dagtaak er eindelijk opzit. Duimen dat de kinderen op tijd het licht uitdoen, pa in zijn bed blijft liggen, enz....
Tegelijkertijd ook benieuwd wat de nacht gaat brengen: slapen, lezen, stomende seks of een telefoon van een barende? Het is elke nacht een vraagteken.
Je moet van je vraagteken al eens een uitroepteken maken.

Gisterenavond heb ik Karel verrast met een spelletje.
Een tijd geleden, tijdens mijn sabbatical deed ik dit voor het eerst met een groep mensen in een Nederlandse ashram. Sindsdien heb ik het nooit meer toegepast, ik weet ook niet waarom het plots weer in me opkwam. Je hebt er wel licht bij nodig. Ik klikte de leeslamp aan, instrueerde de wekker van mijn GSM op 10 minuten. In kleermakerszit - dat was het moeilijkste stuk voor zijn MS-benen merkte ik - tegenover mekaar.
En dan: mekaars handen vasthouden. Je zegt niets gedurende tien minuten terwijl je mekaar onafgebroken recht in de ogen kijkt. Zwijgen en kijken.
Eyegazing – oogstaren, heet het. Moet je eens doen. Bizar wat je in mekaars ogen ziet. Natuurlijk hoort er een evaluatie bij. Wat zag je? Wat voelde je erbij, waarom? Ik zag en voelde veel maar ontdekte ook dat ik vooral veel WOU zien.

Eyegazing

Ja, ik zou meer willen schrijven, vertel ik haar en ook: ik hou me in.
Ik merk het, zegt ze, je taal is basic maar je kunt er een boel mee vertellen, ik lijk wel een toeschouwer in je leven als ik je blog lees.

En toch is er zoveel waar ik niet over schrijf…
Over dat derde van ons leven dat we in de slaapkamer doorbrengen bijvoorbeeld, zouden moéten doorbrengen want bij mij is dat een vierde. Slaapkamerstory's. Wat doet een mens in een slaapkamer? Ik laat het aan jullie verbeelding over, maar ik durf hier gerust te stellen dat ik elke avond naar dat moment uitkijk. Het moment dat we ons gaan neerleggen. Neerleggen bij ’t feit dat de dagtaak er eindelijk opzit. Duimen dat de kinderen op tijd het licht uitdoen, pa in zijn bed blijft liggen, enz....
Tegelijkertijd ook benieuwd wat de nacht gaat brengen: slapen, lezen, stomende seks of een telefoon van een barende? Het is elke nacht een vraagteken.
Je moet van je vraagteken al eens een uitroepteken maken.

Gisterenavond heb ik Karel verrast met een spelletje.
Een tijd geleden, tijdens mijn sabbatical deed ik dit voor het eerst met een groep mensen in een Nederlandse ashram. Sindsdien heb ik het nooit meer toegepast, ik weet ook niet waarom het plots weer in me opkwam. Je hebt er wel licht bij nodig. Ik klikte de leeslamp aan, instrueerde de wekker van mijn GSM op 10 minuten. In kleermakerszit - dat was het moeilijkste stuk voor zijn MS-benen merkte ik - tegenover mekaar.
En dan: mekaars handen vasthouden. Je zegt niets gedurende tien minuten terwijl je mekaar onafgebroken recht in de ogen kijkt. Zwijgen en kijken.
Eyegazing – oogstaren, heet het. Moet je eens doen. Bizar wat je in mekaars ogen ziet. Natuurlijk hoort er een evaluatie bij. Wat zag je? Wat voelde je erbij, waarom? Ik zag en voelde veel maar ontdekte ook dat ik vooral veel WOU zien.

vrijdag 5 oktober 2007

Yuppie

Veertien dagen na het zes-weken consult komt ze Joke, de student oppikken voor de babymassage bij Alinoë.

Hoogopgeleid is ze wel. Carrièrevrouw zou ik het niet benoemen maar ze gaat het maken. Knap is ze bovendien. Some people have it all, bedacht ik toen ze zich voor ’t eerst op de raadpleging meldde, maanden geleden.
In theorie wist ze het zelf allemaal en toch wou ze een vroedvrouw raadplegen om de vragen te durven stellen die elke zwangere zich stelt. De vragen waarmee je je gynaecoloog niet lastig wil vallen.

Elke vier weken kwam ze over de vloer. Ik zag haar buik groeien terwijl ze zich zonder morren aan haar zwaar verantwoordelijke job overgaf.
De baby ging in stuit liggen en liet zich keren door de vaardige handen van Prof.. M. Hanssens een paar weken voor de D-day. De telefoon ’s nachts. Weeën, wat anders. Nu ook weer werden die keurig opgevangen, ik voelde me bijna overbodig, ze had er controle over. Het ging zo goed vooruit dat ik ze redelijk snel doorstuurde naar het ziekenhuis waar ze wou bevallen. In de wagen stuurde ik haar nog snel dit SMS-je:
‘je mag ook klagen
Ze had het pas na de geboorte gelezen, zei ze.
De geboorte? Eén om ‘U’ tegen te zeggen. Haar eerste kind kunnen baren zonder epidurale verdoving, op een natuurlijke manier én last but not least zonder knip of scheur!
Il faut le faire. Tegenwoordig is dat een unicum. Ze werd er meermaals voor geprezen in het ziekenhuis.
Laat dan de borstvoeding ook nog eens goed lopen en je hebt het plaatje van de perfecte vrouw-moeder.

Tot ik ze weerzag op 6 weken. Ze hield zich kranig recht, liep met haar emoties niet tentoon, vertelde kalm het verhaal van de baby die amper sliep…..
Uitgeput was ze.
We hadden het over inbakeren, een dringende behandeling bij de cranio-sacraal therapeut of osteopaat, de drie RRR-en (de ouwerwetse rust-reinheid-regelmaat triade) en over zoveel meer.

En hoe is’t? Vraag ik hoopvol.
- Stukken beter, hoor ik ze opgelucht vertellen
- Ik ben de Pacco, een bakerdoek gaan kopen, we bakeren hem dagelijks in, we zijn bij de osteopaat geweest, ik ben wat meer thuisgebleven en dat alles samen heeft veel veranderd. Hij is content en wij zeker. En: oh, ja Leen, ik heb nog iets geleerd: klagen. Dàt brengt pas zoden aan de dijk.

donderdag 4 oktober 2007

In mijn inbox gevallen

Het mocht van haar, dit mailtje plaatsen, ze had niets te verbergen, zei ze


Hoi Leen,

't Is alweer een tijdje geleden hé! Hopelijk gaat alles goed met je. Ik volg je reilen en zeilen via je blog, echt wel leuk om lezen hoor...

Ondertussen is onze Floris drie weken en half oud en hij doet het fantastisch! Alhoewel ik dat niet meer verwacht had, heeft hij ons dagelijks ritme toch danig in de war gebracht. Ik had eigenlijk verwacht dat je zo'n vijfde gewoon kon laten opgroeien samen met de anderen. Blijkt dus niet te kloppen. Hij eist zijn eigen, specifieke plaatsje op in het gezin. Ik moet bijvoorbeeld niet proberen om met de andere gezinsleden aan tafel te gaan zonder hem op schoot te nemen. Durf ik dat wel, dan brult hij geheid de hele buurt bijeen. Nu is dat nog grappig natuurlijk, maar binnen een jaar gaan je oren daarvan tuiten. Maar goed, hij heeft uiteraard recht op zijn eigen plaatsje, zijn eigen tijd met mama, zijn eigen wensen én eisen!

In tegenstelling tot de oestrogeenbommetjes die hem vooraf gingen, doet hij het als testosteronpakketje heel wat beter op gebied van eten en slapen. Hij huilt als hij honger heeft en laat de borst ook meteen weer los als hij verzadigd is. Ook 's nachts houdt hij zich netjes aan dit schema. Zijn zussen hadden daar indertijd andere gedachten over. Die gingen er vanuit dat ik een wandelend buffet was waar ze ten allen tijde beroep op konden doen. Neen hoor, op dat gebied kan Floris als voorbeeld dienen voor al die hem nog zullen volgen....

En dan hebben we het over de anticonceptie hé. Jongens, dat heeft hier de laatste weken al voor duchtig wat traantjes gezorgd. Tijdens de zwangerschap heb ik mezelf gedurende al die tijd aangepraat dat het beter was om me te laten steriliseren. Jan vond dat niet nodig, een spiraaltje kon ook voor hem. Hij was het trouwens die aangaf geen kinderen meer te willen gezien zijn leeftijd én het feit dat hij het wat druk begon te vinden in huis. Tja, dacht ik, dan maar meteen definitief hé. Stel dat ik met een spiraaltje alsnog zwanger word, dan kan je het niet meer terugsturen hé (gelukkig maar)!

Maar goed, na die laatste babbel met jou, besloot ik dus om me toch niet te laten steriliseren. Stel dat Jan in een vlaag van zinsverbijstering toch toestemde in een volgend kind.... Dan stond ik daar met mijn gesloten fabriek. Niet dus. Nu ja, een spiraaltje zie ik ook niet zitten. Zo'n lichaamsvreemd materiaal in je lijf, ik ben er echt niet voor te vinden. En ik denk al net zo over de pil. Het condoom dan maar? Daar had Jan wat theorietjes over met als eindconclusie dat dat ook geen oplossing bleek. Moest hij zich dan maar laten steriliseren? Dat bleek een ontzettend gevoelig onderwerp. Wat als dan heel zijn "mechanisme" om zeep zou geholpen worden. Tja, ik had al snel door dat het geen zin had om op die piste te blijven doorgaan. We hadden dus geen oplossing. Bovendien zei Jan dat hij misschien later toch nog wel een kind wou. Ja hallo?! Hoe onrechtvaardig! Dat gaf mij meteen weer hoop, terwijl ik duidelijk aanvoelde dat het voor hem genoeg geweest was. Maar goed, ik weet zeker dat we ons ook uit impasse kunnen wurmen, mét of zonder verdere gezinsuitbreiding.

Oh ja, onder het motto 'jong geleerd is oud gedaan', heb ik vannacht de eerste slow gedanst met mijn zoon. Hij werd wakker om te eten en vond dat hij na zijn maaltijd nog niet meteen opnieuw onder de wol moest. Dan maar van de nood een deugd gemaakt en op de melige muziek van Lionel Richie de nacht ingedanst. Hij viel als een blok in slaap!

Zo, je leest het Leen, het gaat er hier niet anders aan toe dan in een ander "chaotisch" gezin. Iedereen krijgt hier op tijd en stond liefde en aandacht.

Ik bel je nog wel tegen de tijd dat Floris zes weken is. Dan kan je die prachtzoon van me nog eens bewonderen!

Groetjes en tot binnenkort

maandag 1 oktober 2007

Een kleine teen

Het kan niet anders dan dat ik nog zal schrijven over pa. Sinds een week maakt hij deel uit van mijn leven, op een heel ander manier dan voorheen. De vraag wanneer hij bij me dacht in te trekken is overbodig geworden.
Losgerukt uit zijn biotoop is hij willens nillens hier terecht gekomen. Invalide.
Hij moest eerst nog eens vallen. Dan pas was het duidelijk dat het niet anders kon.
Ik lepel zijn yoghurt, verschoon zijn bed hier in de veranda, in het centrum van het huis. We kunnen er niet omheen, hij neemt ruimte in, vraagt tijd en aandacht. Van de caravan is al lang geen sprake meer, ze staat er in de tuin als stille getuigenis van wat ooit een goedbedoeld plan was. Goed ter been wel te verstaan. Misschien voor volgende zomer, na een lange revalidatie.

Ik zeg hem dat ik consultaties ga doen.
Hier? Vraagt hij.
Nee, in mijn bureau.
Dus wenst hij eerst nog zijn bril, de krant, ’t gebit in het potje.
Ik zie hem zijn linkerhand – in verband – al aardig gebruiken.
Begeef me naar de eerste zwangere terwijl pa met Karel een discussie aanvat over de toekomst van België.
Hoeveel formateurs hebben we nu al gehad? En wat met Brussel? Een statuut als dat van Hong Kong?

Nee, dan gaat het er in mijn praktijk vredig aan toe. Wars van alle wereldproblematiek doet elke zwangere haar verhaal. De benen, de buik, de rug, de baby…
Ik aanhoor het als muziek, leg mijn handen op de grote welving tot ik de totale relaxatie doorheen mijn vingers ervaar. Luister naar vertrouwd ritme van de harteklop, haal mijn lintmeter boven en bewonder de groei van het kind.
Allemaal anders zijn ze, stuk voor stuk. Groot, klein, dik, dun, rood, bruin, ontspannen, gestresst, haastig, rustig, depri, happy, introvert, extravert… maar allen verwachten ze veel van dit kind, van de bevalling, van hun vroedvrouw. Hopen ze dat je al hun wensen zal waarmaken.
En dan maak ik ze wakker. Ik ben geen fee die hun het ultieme kan garanderen. Wel een gewone vroedvrouw die hun verlangens door en door kent en die bereid is samen met hen een weg te vinden naar het kind.
Meestal kunnen we achteraf knikken dat het goed was, soms loopt het anders.
Ik weet het nooit op voorhand al heb ik soms een kleine teen die me waarschuwt. Dat wel.

vrijdag 28 september 2007

Wat is er in Kortijk gebeurd, pa?

Een verhaal van net 1 jaar geleden, pa was nog valide.

Het eerste uur spreken we nauwelijks. Hij wil de CD van Pavarotti horen. Vraagt me of ik het verhaal van clown Pagliacci ken. Hij kent het verhaal zelf niet meer tot in de puntjes, maar herinnert zich dat de clown P. in kwestie verdrietig is en toch moet optreden.‘Riro Pagliacci” klinkt het indringend. Van heel de Pavarotti CD vindt zoon Yolan dit het mooiste.
- Waar moet ik afslaan in Gent?
- Gent? Nee, hij woont in Kortrijk.
Verdorie, nog 44 km verder, pffff.Zijn geheugen laat hem niet in de steek, al heb ik zijn aanwijzing gemist, we komen vlotjes via een andere poort Kortrijk centrum binnen. Ik zie mezelf als kind langs de vaart wandelen, op weg naar het openluchtzwembad. Dat mocht van mijn superpeter waar ik jaarlijks ging logeren.We rijden het huis van tante Gustavine voorbij.
- Nee, niet stoppen, zegt hij.De Broeltorens aan de Leie. Terminus.
- Kijk, die huizen daar aan de overkant, dat was vroeger het Boedha-eiland. Kano, trainen, zijn film spoelt terug.
- Soms vaarden we tot in Menen en terug, hij schat het op 20 km heen. Moest wel als Belgisch kampioen kanovaren en trainer van de club.
- Met Piet heb ik tweemaal de handicap in Brussel gewonnen. In 1939 en 1941. Met je ma ook in 1941 en 1943. In Praag gewonnen. Als afsluiter de Olympische Spelen in 1948 te Londen. Vaak kisten nagels gekregen als trofee, bij gebrek aan beters. De schoendoos vol medailles zijn al lang met het groot vuil meegegeven.

- Ah, potverdomme!, begroet nonkel Piet ons. Zes jaar jonger dan pa en licht dement, gekazerneerd in het verzorgingstehuis St Vincentius.
- Heb je Mark gezien? Grijze pa en ik wisselen een blik van verstandhouding. Ik verdeel de aardbeitaart en schenk ieder een stuk.
- Ik verstoa je ni, se, Piet, zegt pa.
- Ekwookni, zegt Piet. Ze lachen beiden hartelijk. Nonkel Piet zijn grinnikende lach waar we als kinderen zo van hielden. Maar zijn ogen stralen de pret van toen niet meer uit.

Twee uurtjes later nemen we afscheid en loop ik met pa de O-L-V kerk van het jaar 1300 binnen, recht naar de kapel aan de rechterbeuk. Karel de Goede houdt er de wacht, St Catharina staat een ongeziene vrouwelijkheid uit te stralen. Een Van Dijck aan de linkerbeuk. Pa toont waar de bommen in de kerk zijn ingeslagen, de kapel bleef quasi ongedeerd.

Bommen! We zijn er.
- Zonder die bom liep ik hier niet rond, de zussen ook niet en ons moeder was nooit ons moeder geweest.
- Wat is er gebeurd, pa? Flarden hebben we opgevangen, maar de finesse is ons nooit ter ore gekomen.21 juli 1945. Jane en haar ouders sliepen elke nacht ‘op den buiten’, uit angst voor de bommen, dat deed heel Kortrijk. Maar die éne avond niet, want Jane haar moeder kon maar niet geloven dat de geallieerden de stad zouden bombarderen op de nationale feestdag.
- Het was een Mosquito, van de Engelsen, zegt hij, zo een bommenwerper die gericht zijn bom stuurt.Pa heeft het knallen gehoord, is op zijn fiets gesprongen, naar ’t huis van zijn lief.
- Er was maar één huis in heel de rij plat en dat was het hare. Hij is binnengelopen, heeft haar moeder halfdood tussen de brokstukken aangetroffen en ter hoogte van haar beschermende buik ontwaarde hij het hoofd van Jane, dood.Een pluk haar heeft hij van haar kunnen redden. Terug naar huis gefietst om materiaal te halen en tegen dat hij er weer was, stond er geen huis meer overeind. Werk van de Amerikanen ditmaal. Pa ontspringt de dans voor de tweede maal.- Ja, ik ging met haar trouwen, ze was zo mooi niet als je ma maar ’t was een verstandig mens, ze was sociaal assistente. Ik Ben met haar nog naar Brussel gereden voor een examen dat ze moest afleggen. Samen op de tandem: Kortrijk- Brussel en ’s avonds terug.

Het liedje van Bram Vermeulen: ‘Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde. Het water gaat er anders dan voorheen. De stroom van een rivier hou je niet tegen….’ maalt in mijn hoofd. Vervang de steen door een bom. Hoeveel ‘anderen’ zijn er geboren door een bom?

De CD van Missa Luba heb ik opgezet.
Het “Kyrieeee” zongen we mee.

woensdag 26 september 2007

Ik ben gelukkig vandaag want:

  • ik kreeg deze morgen mijn huis opgeruimd en gedweild voor de eerste zwangere aanbelde- ze brachten het ziekenbed voor mijn pa twee dagen vroeger
  • Joke stelde een paar interessante vragen zodat we een aardige discussie hadden in de wagen
  • het pas bevallen koppel had inzicht gekregen over de bevalling na het lezen van het verhaal op mijn blog
  • mijn verkoudheid loopt op zijn einde
  • moeder kwam gewoon op bezoek zonder gelei-plannen
  • pa begint zijn draai te vinden en vooral de goede lighouding sinds het nieuwe bed- ik zag dochterlief voor een opa-bezoek
  • ik kreeg nog een sms-je uit de Malediven van zoonlief net voor de inscheping naar hun ‘onbewoond eiland’
  • de post verblijdde me met een bekend tijdschriftje en ik kon daar enkele grappige dingen lezen als zijnde een ander had Bolle Buik opgericht
  • nieuwe webmaster – David - van Diep-Rood bracht weer de juiste aanpassingen aan, merci kerel!
  • een mama erin geslaagd was om haar baby te voeden zonder afkolven
  • er komt weer lekker eten op tafel – spinazielasagne - zonder dat ik er één hand naar uitgestoken heb
  • ze hebben me gevraagd in een opleidingscommissie van vroedvrouwen te zetelen
  • ik zag het kind terug dat ik drie jaar geleden op de wereld hielp, zijn mama is weer zwanger
  • Tony zal ons vanavond weer laten swingen in Leuven
  • ik kan me nog verheugen in de kleine dingen des levens YES!